Μου τηλεφώνησε έξαλλος. «Ποια μέρα χωρίς αυτοκίνητο και κουραφέξαλα. Με ρώτησε
εμένα κανείς πώς θα πάω στη δουλειά μου, εργάσιμη μέρα; Με τα λεωφορεία τους
και με τα τρένα τους; Ή θα κατέβω από τον Χολαργό με το ποδήλατο στο οποίο έχω
να ανέβω από παιδί».


Έλεγε, έλεγε και σταματημό δεν είχε. Τι για τον φίλο του που υπολόγισε ότι θα
χρειαζόταν περίπου μία ώρα και ένα τέταρτο για να φτάσει στη δουλειά του κι
άλλο τόσο για να γυρίσει σπίτι του, αλλάζοντας δύο λεωφορεία και «βέβαια
σκέφτεται να την κάνει κοπάνα». Τι για τους εμπνευστές του προγράμματος που
«ας δω έναν σαρδέλα στο τρόλεϊ και τι στον κόσμο». Τι για τον εμπαιγμό αφού
«πέντε χρόνια τώρα ανεβάζουν τις μπάρες για τα αυτοκίνητα και πέντε χρόνια το
μόνο που κάνουν είναι να ξοδεύουν τα εκατομμύρια σαν μαρουλόφυλλα».


Στο τέλος μόνο κατάλαβα την αφορμή για την έκρηξή του. Είχε μόλις ακούσει τον
οικολόγο υφυπουργό στο ραδιόφωνο να παραδέχεται πως θα ταλαιπωρηθεί ο κόσμος
λόγω των συγκοινωνιών. Και αμέσως μετά να... προτείνει λύσεις: «Εγώ επέλεξα να
μένω στο κέντρο, κοντά στη δουλειά μου, σε βάρος της ποιότητας της ζωής μου.
Τι να κάνουμε, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα».


«Κι εγώ νόμιζα ότι ο στόχος είναι να βελτιώνουμε τη ζωή μας. Όχι να κάνουμε
κανόνα το δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα», κατέληξε ο έξαλλος.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από