Μπίρες ατμοσφαιρικές

Κάποιες φορές το Σαββατόβραδο γίνεται κανείς τολμηρός. Κάνει το πρώτο του βήμα
στο γαστρονομικό άγνωστο, δηλαδή ένα εστιατόριο που δεν έχει ξαναδοκιμάσει και
σαν να μη φθάνει και αυτό πρέπει να πάει εκεί και με παρέα και με μικρά
παιδιά. Εμείς, ως νέοι Μαγγελάνοι, σηκώσαμε πανί μακριά από τα γνωστά μας
ασφαλή λιμάνια για τα Άνω Πατήσια. Σκοπός της αποστολής: μία από τις
παλαιότερες μπιραρίες στην Αθήνα, η «Ταρ».

Το όνομα δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το είδος του μαγαζιού. Προέρχεται
από το αρχέτυπο των εγχόρδων.

Το «Ταρ» στεγάζεται σε ένα απ’ αυτά τα παλιά όμορφα αρχοντόσπιτα στα Άνω
Πατήσια, κτίσματα που είδαν τις δόξες τους προπολεμικά. Στην περιοχή στέκονται
ακόμα αρκετά και ευτυχώς για τους επιχειρηματίες της εστίασης είναι ό,τι
καταλληλότερο για εστιατόρια. Το συγκεκριμένο έχει δύο ορόφους και μία μικρή
αυλή μπροστά. Το ντιζάιν είναι απλό, σπιτικό, με τις κλασικές της μπιραρίας
ξύλινες καρέκλες και τραπέζια μέσα αλλά με πιο ανθεκτική παραδοσιακή επίπλωση
κήπου. (Δεν έχει πολύ χώρο για παιδιά, αλλά ευτυχώς τα δικά μας ήταν ήσυχα).
Ένα στοιχείο που μ’ άρεσε πολύ εδώ είναι ότι το μπαρ μέσα πράγματι δουλεύει
σαν μπαρ. Ήταν μάλιστα γεμάτο με κόσμο, προφανώς της γειτονιάς, που ήλθαν για
να πιουν μια μπιρίτσα.

Το μενού: Τα πάντα κάτω από τον ήλιο υπάρχουν εδώ, σε μερίδες μεγάλες, με
τιμές σχετικά φθηνές και με την αντίστοιχη ποιότητα. Ούτε «ΑΑ» ούτε, όμως,
κακό. Δυστυχώς, οι επιλογές γερμανικών λιχουδιών είναι περιορισμένες και
περιλαμβάνουν την πατατοσαλάτα (με μπέικον και μέτρια), διάφορα σνίτσελ,
κότσι, χοιρινό γεμιστό και ορισμένα από τα περίφημα γερμανικά λουκάνικα.
(Δοκιμάσαμε την ποικιλία. Δεν ήταν άσχημη, αλλά σίγουρα έχω δει πιο
ενδιαφέρουσες στην Αθήνα).

Το δείπνο άρχισε με πρώτο πιάτο τη σαλάτα Οκτόμπερφεστ, ένα μείγμα από πολλά
λαχανικά (ορισμένα λίγα παλαιότερα απ’ ό,τι θα έπρεπε), αγγουράκια τουρσί,
κάποιο γερμανικό αλλαντικό που θύμιζε την κοινότατη μορταντέλα και ένα σος
βινεγκρέτ ολίγον γλυκό.

Καλούτσικο σαν σύνολο. Οι μερίδες των διαφόρων κρεατικών που δοκιμάσαμε ήταν
αρκετές για να χορτάσει ένας άνθρωπος στο μέγεθος του Χέλμουτ Κολ. Η παρέα
ψήφισε το κοτόπουλο πανέ με κρούστα και τυρί κρέμα ως το γευστικότερο όλων των
κυρίων πιάτων που δοκιμάσαμε. Είναι ένα πλούσιο πιάτο, όπου το κρέας έχει μια
λεπτή στρώση από τυρί κρέμα. Το Amadine, ένα σνίτσελ από γαλοπούλα
σερβιρισμένο με γλυκιά πιπεριά και ροδάκινο σοτέ, ήταν υπερβολικά μεγάλο αλλά
ποιοτικά μέτριο. Η χοιρινή πανσέτα, γεμιστή με λουκάνικο, μανιτάρια και
μπέικον που κάποιος (λαίμαργος) πήρε στην παρέα, ήταν νόστιμη και μπόλικη,
ήλθε όμως λίγο κρύα. Απ’ όλα τα κρεατικά που πήραμε, μου άρεσε πιο πολύ το
Rucola, ένα απλό σνίτσελ πανέ με μπόλικη ρόκα και φρέσκια ντομάτα από πάνω.

Δεν άντεξαν τα παιδιά μας και έτσι με το ένα μάτι στο αυτοκίνητο όπου τα
κοιμίσαμε και το άλλο στον ευγενέστερο σερβιτόρο ζητήσαμε λογαριασμό και
φύγαμε. Ως αντίληψη η όλη επιχείρηση λειτουργεί όπως η εποχή στις αρχές του
’80, που ο κόσμος άρχιζε να αμφισβητεί τη γεύση και τη διασκέδαση της ταβέρνας
και στράφηκε προς κάτι καινούργιο που έκανε τότε τα πρώτα του βήματα. Σε αυτή
την εποχή έχει μείνει το «Ταρ».

ΥΓ: Οι μπίρες!!! Είναι πολλές (πάνω από 80) και αρκετές από αυτές είναι πάρα
πολύ καλές (εμείς μείναμε πιστοί στις προσωπικές μας Duvel και Beck’s).

«Ταρ»: Λ. Ηρακλείου 34, Άν. Πατήσια.