Πόσο μακριά από έναν τόπο μαρτυρίου επιτρέπεται ο χορός; Ένα ερώτημα με
κοινωνικο-πολιτικο-θρησκευτικές διαστάσεις.





Άγρια μωρά: τα Σαββατόβραδα, η ντισκοτέκ στο Άουσβιτς στενάζει


Η σημερινή νεολαία δεν σέβεται τίποτα. Πάρτε, για παράδειγμα, τους νέους του
πολωνικού χωριού Όσβιετσιμ, που οι Γερμανοί τού άλλαξαν το όνομα και το
βάφτισαν Άουσβιτς. Κάθε Σάββατο βράδυ τους αρέσει να χορεύουν, όπως αρέσει σε
όλους τους νέους της Πολωνίας, της Ευρώπης, της Αμερικής και ολόκληρου του
κόσμου. Μέχρι τώρα δεν είχαν πού να πάνε. Πρωί, μεσημέρι και βράδυ, μόνο να
κλάψουν μπορούσαν γι' αυτά που έγιναν πριν από 60 χρόνια δίπλα στα σπίτια
τους. Εδώ και έξι εβδομάδες έχουν επιτέλους ένα χώρο για να δίνουν ραντεβού. Η
καινούργια ντισκοτέκ του χωριού λέγεται «System». Και τα Σαββατόβραδα
στενάζει.


Οι νέοι και οι νέες του Όσβιετσιμ είναι λοιπόν πολύ ευχαριστημένοι.
Ενθουσιασμένοι είναι και οι άνθρωποι της εταιρείας Libre, στην οποία ανήκει η
ντισκοτέκ: επένδυσαν στην επιχείρηση μισό εκατομμύριο ζλότι, κάπου 45
εκατομμύρια δρχ., και είναι πεισμένοι ότι σήμερα αξίζει τα διπλά. Αυτοί που
δεν είναι καθόλου ευχαριστημένοι είναι οι εβραϊκές οργανώσεις. Οι πίστες της
ντισκοτέκ, λένε, βρίσκονται πάνω στους τάφους ενάμισι εκατομμυρίου ανθρώπων
που πέθαναν από τις στερήσεις, τα βασανιστήρια, την πείνα ή τους θαλάμους
αερίων των Ναζί. Κανείς δεν μπορεί να προσβάλει με τον τρόπο αυτό τη μνήμη. Το
μόνο κτίσμα που ταιριάζει σ' αυτό το περιβάλλον και εξασφαλίζει τη συμφιλίωση
των Εβραίων, των Πολωνών και των Γερμανών είναι η νέα Συναγωγή, που
εγκαινιάστηκε την περασμένη εβδομάδα στο ίδιο ακριβώς σημείο που οι Ναζί είχαν
λεηλατήσει και καταστρέψει την παλιά.


Οι αντιδράσεις αυτές είναι υπερβολικές, υποστηρίζει ο υπεύθυνος εξωτερικών
σχέσεων της Libre. Η ντισκοτέκ βρίσκεται σε ένα παλιό βιομηχανικό «loft»
ενάμισι χιλιόμετρο μακριά από την είσοδο του Άουσβιτς, σε ικανή απόσταση
δηλαδή από τη «ζώνη της σιωπής», τον δακτύλιο ακτίνας 150 μέτρων γύρω από το
πρώην στρατόπεδο όπου απαγορεύεται κάθε εμπορική ή ψυχαγωγική δραστηριότητα.
Είστε ανίδεοι και ασεβείς, απαντά ο Λέστσεκ Σούστερ, διευθυντής του γειτονικού
Διεθνούς Κέντρου Συνάντησης των Νέων. Το «loft» ή όπως αλλιώς το λέτε, ήταν
στην περίοδο του πολέμου ένα βυρσοδεψείο που εκμεταλλευόταν την καταναγκαστική
εργασία των εκτοπισμένων και όπου οι Ναζί συγκέντρωναν τα πράγματα που έκλεβαν
από τους Εβραίους. Κι έπειτα, σκεφθείτε κάτι άλλο: με το πρώτο σπασμένο
μπουκάλι που θα πετάξει ένας μεθυσμένος, δεν θα μιλήσουν όλοι για αντισημιτική
ενέργεια;


Έχουμε κι εμείς δικαίωμα να κάνουμε μια φυσιολογική ζωή, δεν μπορούμε να
αισθανόμαστε ένοχοι για όσα έγιναν εδώ πριν από εξήντα χρόνια, λένε στην
«Κοριέρε» δύο 22χρονα κορίτσια από το Όσβιετσιμ. Αν 10.000 νέοι θέλουν την
ντισκοτέκ σ' αυτό το σημείο και 300 επιζήσαντες από το Ολοκαύτωμα
διαμαρτύρονται, εμείς έχουμε ηθικό χρέος απέναντι στους τελευταίους, λέει ο
Σούστερ. Αφήνοντας ανοιχτό το γνωστό ερώτημα: από τους 300 αυτούς ανθρώπους
ζητήθηκε ποτέ η γνώμη;

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από