Μπαμπά γιατί δεν μπόρεσες;

* ΣΙΔΝΕΪ

«Ίσως μου φυλάει η μοίρα το χρυσό για την Αθήνα. Θα είναι ό,τι καλύτερο μπροστά στο δικό μας κοινό να το πετύχω», λέει ο Λεωνίδας Σαμπάνης

Η ώρα ήταν περασμένη στο Σίδνεϊ, αλλά μεσημέρι στην Αθήνα όταν χτύπησε το
κινητό τηλέφωνο του Λεωνίδα Σαμπάνη στην Αυστραλία. Από την άλλη άκρη της
τηλεφωνικής γραμμής η κόρη του Αναστασία (πέντε χρόνων) έβγαλε μια κραυγή χαράς.

«Μπαμπά σ’ αγαπώ συγχαρητήρια» και πριν προλάβει ο Λεωνίδας Σαμπάνης να
απαντήσει ήρθε η πρώτη… παρατήρηση. «Γιατί δεν σήκωσες και τα 150 κιλά;».

Στο μυαλό της μικρής Αναστασίας που ο μπαμπάς της τη σηκώνει σαν πούπουλο στην
αγκαλιά του, τα δυόμισι κιλά δεν είναι τίποτα. Άσχετα, βέβαια, αν αυτά τα
δυόμισι δεν ήταν μόνα τους, αλλά μαζί με τα 147,5 που είχε, ήδη, σηκώσει ο
Έλληνας υπεραθλητής.

Ο Λεωνίδας προσπάθησε να εξηγήσει στο αγγελούδι του γιατί δεν μπόρεσε να το
κάνει, αλλά, ήδη, η μικρή Αναστασία είχε περάσει στην επόμενη κουβέντα.

«Μπαμπά σ’ αγαπώ, μην ξεχάσεις να μου φέρεις πολλά δώρα από την Αυστραλία»,
του είπε και ο Λεωνίδας Σαμπάνης είχε κάθε λόγο να είναι χαρούμενος με αυτήν
τη γλυκιά φωνή, με την οποία θα έκλεινε μία από τις πιο όμορφες νύχτες της
ζωής του.

Το πρώτο μετάλλιο του 21ου αιώνα για την Ελλάδα θα έχει την δική του υπογραφή,
με τη συγκλονιστική προσπάθειά του στον τελικό των 62 κιλών, όπου σήκωσε
συνολικά 317,5 κιλά (147,5 + 170), ανεβάζοντας όλη την Ελλάδα στα ουράνια.

Τον συναντήσαμε στο Ολυμπιακό Χωριό, φανερά ανακουφισμένο από την προσπάθεια
που έκανε τόσους μήνες και επιβραβεύτηκε ανάλογα με ένα ακόμα ασημένιο
μετάλλιο. Η ερώτηση έρχεται αυθόρμητα, για το αν έχει ακόμα μαζί του το
μετάλλιο.

ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ

«Θα αστειεύεσαι βέβαια. Εδώ μαζί το έχω και δεν θα το αφήσω εύκολα, ώσπου να
φύγω. Δεν το φοράω, αλλά το κουβαλάω μαζί μου και το νιώθω κοντά μου», λέει
γελώντας, ενώ ομολογεί πως… κοιμήθηκε μαζί του: «Δεν το αποχωρίζομαι ούτε
στιγμή ήταν συνέχεια κάτω από το μαξιλάρι μου όσο κοιμήθηκα», συνεχίζει αν και
είναι δύσκολο να κοιμηθείς ύστερα από τέτοιο βράδυ. Και όχι μόνο αυτό, οι
συναθλητές του περίμεναν πώς και πώς να ξυπνήσει, αφού δεν είχαν χορτάσει
ακόμα το πρώτο μετάλλιο της αποστολής, που τουλάχιστον στην Ατλάντα
αποδείχθηκε γούρικο και το ίδιο ελπίζουν να γίνει και τώρα.

«Από τα ξημερώματα με ξύπνησαν. Ο Βίκτωρας (Μήτρου) το έπραξε και μαζί με τους
άλλους πήραν το μετάλλιο και ένας ένας άρχισαν με τη σειρά να το φιλούν για
γούρι. Αυτό το έχουμε ξανακάνει και είναι κάτι που μας αρέσει».

Φυσικά, οι φίλοι του δεν έχασαν και την ευκαιρία να τον πειράξουν. «Σαμπάνη…
σήκω, σήκω Σαμπάνη», του έλεγαν τραγουδιστά, επειδή αυτός συνήθως αργεί να
σηκώσει τα βάρη και κάπως έτσι τον… κοροϊδεύουν και στην προπόνηση,
βγάζοντας το άχτι τους, αφού ο Λεωνίδας έχει τη φήμη του πειραχτηριού.

«Δεν είμαι όσο λένε, απλά πρέπει να περνά πιο ευχάριστα η ώρα και αυτό
προσπαθώ. Τώρα, πλέον, εγώ είμαι απελευθερωμένος από το άγχος και μπορώ να
κάτσω δίπλα στους συμπαίκτες μου και να τους βοηθήσω, όπως έκαναν και αυτοί
τόσο καιρό. Στην εξέδρα η αγωνία είναι πολύ μεγαλύτερη», λέει και κοιτάει
δίπλα μας που κάθεται ο Γιώργος Τζελίλης, ο μεγάλος απών της τελευταίας στιγμής.

«Είναι παλικάρι ο Λεωνίδας, τι να λέμε τώρα. Με πρόβλημα στον τροχαντήρα
σοβαρό και πήγε να τους φάει όλους. Και δεν τα λέω αυτά επειδή μας αφιέρωσε το
μετάλλιο. Από τα καλύτερα παιδιά της ομάδας μας», λέει ο Τζελίλης και του
χαμογελάει.

Ο Λεωνίδας που, ήδη, διανύει την πρώτη του ημέρα στο Χωριό ως Ολυμπιονίκης
έχει, ήδη, σκεφτεί τι είναι το πρώτο πράγμα που θέλει έπειτα από έξι μήνες
σκληρής δουλειάς και προετοιμασίας: «Έναν φραπέ βρε παιδί μου, χωρίς άγχος.
Μόλις γυρίσουμε στην Ελλάδα θα πάω σε μία καφετέρια να απολαύσω τον καφέ μου,
χωρίς να περνά πια καμία σκέψη για τους αγώνες από το μυαλό μου. Τόσο καιρό
δεν είχα ηρεμήσει, το ομολογώ. Μπορεί να ήμουν με φίλους έξω, με την
οικογένειά μου να τρώγαμε, να διάβαζα ένα βιβλίο. Το μυαλό μου στριφογύριζε
συνέχεια εκεί, στους αγώνες. Ολυμπιάδα είναι αυτή», λέει έχοντας συμπληρώσει
ένα ακόμα ασημένιο μετάλλιο. Το ασημί, άλλωστε, είναι το αγαπημένο του χρώμα.
Πόσο, όμως, τον πληγώνει το γεγονός πως μένει για δεύτερη φορά χωρίς το χρυσό.

«Η πίκρα υπάρχει, αφού το χρυσό είναι ο υπέρτατος στόχος, αλλά αυτήν τη φορά
ήταν μεγάλη επιτυχία. Μπορεί το πρώτο μετάλλιο να είναι πάντα πιο γλυκό, αλλά
για μένα πιο σημαντικό είναι αυτό.

Στην Ατλάντα, ένα λάθος μού στοίχισε το χρυσό, αλλά εδώ τα πράγματα ήταν πιο
δύσκολα. Είχα πρόβλημα και μου βγήκε στον αγώνα στο ζετέ, ευτυχώς μέτρησε η
εμπειρία του Χρήστου Ιακώβου που μου άλλαξε τα κιλά και εξασφάλισα με την
πρώτη προσπάθεια ένα μετάλλιο».

Στο μυαλό του έρχεται ο αγώνας και τον ρωτάμε για την τρίτη κρίσιμη προσπάθειά
του στο αρασέ: «Ήταν καθοριστική.

Αν σήκωνα τα 150 κιλά εκεί θα άγχωνα σίγουρα τον Πεσάλοφ, που ήταν με λιγότερα
κιλά, ήδη και βαρύτερος. Πίστευα μέχρι το τέλος στο χρυσό μετάλλιο, αλλά ο
πόνος δεν με άφηνε. Για τους άλλους δεν φοβήθηκα, αφού τους είδαμε με τον
Χρήστο στα αποδυτήρια. Δεν τα είχαν τα κιλά. Ο Κινέζος είχε πάρει αέρα από το
Παγκόσμιο, όπου εγώ δεν ήμουν σε καλή κατάσταση, αλλά τώρα δεν υπήρχε
περίπτωση να με κερδίσει. Η προετοιμασία μου για τέσσερις μήνες ήταν άψογη,
αλλά τον τελευταίο μήνα αλαλούμ. Είχα βρεθεί ακόμα και μία ολόκληρη ημέρα στο
φυσιοθεραπευτήριο, ενώ η διαδρομή από το πλατό στον γιατρό ήταν σε ημερησία
διάταξη».

Όσο για το χρυσό και το πότε θα έρθει;

«Ίσως μου το φυλάει η μοίρα για την Αθήνα. Θα είναι ό,τι καλύτερο μπροστά στο
δικό μας κοινό να το πετύχω. Άλλωστε, ο επόμενος στόχος, πλέον, είναι το
χρυσό, αλλά το βασικό είναι να είμαι καλά στην υγεία μου», καταλήγει.

Τον ρωτάμε αν πίσω από αυτή την ντριμ τιμ ­ για την οποία ο ίδιος έσπευσε να
δηλώσει πως ακόμα δεν έχει πεθάνει ­ υπάρχει η ανάλογη υποδομή και είναι
κατηγορηματικός: «Ναι, υπάρχουν παιδιά και γίνεται πολύ σκληρή δουλειά. Φέραμε
αρκετούς νέους στο αγώνισμα με τις επιτυχίες μας και πρέπει να βγει και η νέα
φουρνιά.

Κάποιους από αυτούς θα τους δείτε στο Παγκόσμιο εφήβων της Θεσσαλονίκης το
2001. Ο Χρήστος τους προπονεί το ίδιο σκληρά με μας, δεν χαρίζεται σε
κανέναν», λέει, ενώ τα εύσημα στον προπονητή του τα απονέμει και πάλι: «Δεν
είναι μόνο σαν πατέρας μας, είναι ό,τι καλύτερο. Μας βοηθάει πάρα πολύ και τον
ευχαριστούμε για όλα».

Η κουβέντα μας κάπου εκεί τελειώνει και ακολουθεί η παρέα με τους υπόλοιπους
αθλητές και η ημέρα στο Ολυμπιακό Χωριό είναι λαμπερή όσο ποτέ. Όπως λέει και
ο Λεωνίδας: «Για μένα σήμερα ξημέρωσε μία νέα ημέρα, ένα νέο ξεκίνημα».