Ένας κόσμος γεννιέται…
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
* ΣΙΔΝΕΪ
Ένα κοριτσάκι ντυμένο μ’ ένα ροζ φόρεμα μπαίνει στον χώρο του Σταδίου.
Παρακολουθεί τον κόσμο γύρω του, με μάτια που λάμπουν από περιέργεια. Περπατά,
αφουγκράζεται και προσπαθεί να μαντέψει τον κόσμο γύρω της: Πώς δημιουργήθηκε
ο τόπος που εκείνο πατά; Πού βρίσκεται;
Φτάνει στο κέντρο του Σταδίου, στον αγωνιστικό χώρο που για την περίπτωση
παίρνει το χρώμα της άμμου της ερήμου. Ξαπλώνει στο έδαφος και ο ύπνος τη
βρίσκει σχεδόν αμέσως.
Ένα σύννεφο απλώνεται γύρω από το κορμάκι του κοριτσιού και η σκηνή
ζωντανεύει.
Συμπτωματικά, το όνομα του κοριτσιού είναι Νίκι, το επώνυμο Γουέμπστερ. Στο
βιογραφικό του παιδιού αναφέρεται ηλικία 13 χρόνων, μαθήτρια. Μεγάλο ταλέντο
στον χορό, στην ακροβασία και στο τραγούδι. Η συνέχεια θα μας αποκαλύψει ότι
στην πραγματικότητα η Νίκι είναι παιδί-θαύμα. Βγαλμένη λες από οικογένεια
ακροβατών του τσίρκου, θα «πετάξει» στον ουρανό για να δει από κοντά όλα τα
παράξενα της «γέννησης» ενός κόσμου.
Για να φθάσει μέχρι εκεί, θα ταξιδέψει πολλά χιλιόμετρα άγονης γης. Θ’ ακούσει
παράξενους ήχους μιας πρωτόγονης φυλής, που την εποχή εκείνη ψάχνει ν’
ανακαλύψει τη φύση, τη γη, τη χρησιμότητα του φωτός, του ήλιου και της φωτιάς.
 |
|
Η μικρή Νίκη ανακαλύπτει τον κόσμο που γεννήθηκε, τον μαγικό κόσμο της |
Κολυμπάει με τη φαντασία η Νίκι και ανακαλύπτει τον θαυμαστό κόσμο της
θάλασσας. Την πολυχρωμία και τη μαγεία ενός χώρου που δεν θα ‘θελε ν’ αφήσει
ποτέ, αν το πέταγμά της στη φαντασία και στ’ όνειρο δεν την υποχρέωναν να πάει
σ’ άλλα μέρη. Να γνωρίσει και να μάθει για άλλα θαύματα της φύσης. Οι εικόνες
στα μάτια ενός παιδιού μεταμορφώνονται σε πράξη με τον ερχομό ανθρώπων από
άλλους κόσμους, μακρινούς, εξωτικούς, που φέρνουν σιγά σιγά την αλλαγή των
εποχών και τη διαμόρφωση μιας ηπείρου. Καινούργιας, άγνωστης, μέχρι που ένα
πλοίο δείχνει άγκυρα στο λιμάνι του Ντάρλινγκ, στο Σίδνεϊ, θα μάθουμε
αργότερα, καθώς αλλάζουν οι εποχές και η νέα ήπειρος παίρνει σάρκα και οστά.
Γίνεται ένας κόσμος όχι πια παράξενος αλλά πραγματικός.
Μηχανοκίνητα κάνουν την εμφάνισή τους. Φτερωτά μεταλλικά πουλιά. Πολιτισμός:
Αυστραλία…
Τα μάτια της μικρής Νίκι αστράφτουν. Η περιέργεια δεν την αφήνει να
ξαναγυρίσει στον κόσμο της. Προτιμά να ονειρεύεται. Και στα όνειρά της έχει
σύντροφο και ξεναγό ένα μυθικό ήρωα μιας άγνωστης, σ’ εκείνην, εποχής και
φυλής. Ο γίγαντας αυτός είναι ο Βαντζίνα. Η παρουσία του στον χώρο ξεκινά από
μακριά για να φθάσει κοντά στο αγνό κοριτσάκι που ακολουθεί τα βήματα του
θρυλικού γίγαντα, για να ξεναγηθεί πλέον από εκείνον αλλά και να προστατευθεί
από όλα τα παράξενα πετούμενα και τις φυλές που περνούν από μπροστά τους, για
να γίνει έτσι και το πέρασμα των εποχών και των χρόνων.
Είναι η «γέννηση» της Αυστραλίας. Με την ιστορία της, τις παραδόσεις της και
τη μουσική της, έστω και πρωτόγονη, αλλά παρ’ όλ’ αυτά τόσο καθοριστική για
τον ρόλο που έπαιζε πάντα στη δημιουργία μιας κοινωνίας κι ενός πολιτισμού.
Είναι η μουσική και οι ακατάληπτες φωνές των μαύρων Ινδιάνων που μας φέρνουν
στη μνήμη τη μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου από την ταινία Χριστόφορος
Κολόμβος.
Οι χορευτές από τη γηγενή φυλή των Αυστραλών κινούνται στον αγωνιστικό χώρο
στον ρυθμό Ντζακαπούρα. Ο γίγαντας Βαντζίνα δεσπόζει από το σημείο όπου
βρίσκεται.
Η Νίκι παρακολουθεί και δεν ανοίγει το στόμα παρά μόνο όταν η έκπληξη είναι
έντονα ζωγραφισμένη στο γλυκό πρόσωπό της. Δύο χιλιάδες άτομα βρίσκονται στην
κεντρική αρένα του Σταδίου. Η μουσική οδηγεί στις παραδόσεις. Τα σύμβολα είναι
γνωστά: καλωσόρισμα, ο θαυμαστός κόσμος του βυθού, ο ερχομός της φυλής
Ντζακαπούρα δίνει ρυθμό στη γιορτή που ξεκινά…
Φωτιά, φύση, η ανακάλυψη, η αιωνιότητα… η μηχανή στη ζωή του ανθρώπου… Το
τραγούδι της χαράς και της γιορτής που ξεκινάει καθώς ανοίγει η αυλαία των
27ων Ολυμπιακών Αγώνων του Σίδνεϊ 2000.
Η είσοδος των αθλητών από 200 χώρες, με τις σημαίες τους, αρχίζει όπως πάντα
με την Ελλάδα πρώτη και τον Νίκο Κακλαμανάκη σημαιοφόρο.
Ακολουθούν οι υπόλοιπες χώρες, όπου καθεμία συνοδεύεται από μια μουσική νότα
της πατρίδας της: «Κομπαρσίτα» για την Αργεντινή, «Βαλς Πόλκα» για τη
Λευκορωσία, «Μπραζίλ», «Γκουανταναμέρα» για την Κούβα, «Μαρς» από την «Αΐντα»
για την Ιταλία, η «Σιγιαμπάμπα» για τη Ν. Αφρική, «Γεννήθηκα στις ΗΠΑ» ενώ για
την Αυστραλία έξι αποσπάσματα με ανάλογη μουσική, για την πολυπληθέστερη
ομάδα, όπως συνήθως γίνεται με τη διοργανώτρια χώρα. Και τη «Ματίλντα»,
τελευταίο κομμάτι της παρέλασης.
Η μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου συνοδεύει τα περισσότερα κράτη και την
Ολυμπιακή Σημαία.
Το τραγούδι των Ολυμπιακών Αγώνων σε εκτέλεση της Συμφωνικής Ορχήστρας του
Σίδνεϊ και απόδοση της 13χρονης Νίκι, σ’ ένα ξέσπασμα φωνητικής. Δείγματα της
αλλαγής ενός τόπου που ακολούθησε το πέρασμα των εποχών για να δημιουργηθεί η
«πράσινη ήπειρος».
Η είσοδος της Φλόγας που ξεκίνησε πριν από μήνες, από την Αρχαία Ολυμπία,
επιφυλάσσει εκπλήξεις. Και η περιέργεια εστιάζεται στον τελευταίο
λαμπαδηδρόμο. Που αποθεώνεται καθώς ανάβει τη Φλόγα στον βωμό στο ψηλότερο
σημείο του Σταδίου.
Σίδνεϊ 2000, Ολυμπιακοί Αγώνες… Και η γιορτή αρχίζει…
Τα χιλιάδες βεγγαλικά κάνουν ημέρα τον ουρανό του Σίδνεϊ. Μια πανδαισία
χρωμάτων που αντανακλά στην αγάπη για τη ζωή και τη φύση, ενός λαού που έμαθε
να ζει και να εγκλιματίζεται, σύμφωνα με τους κανόνες της φύσης.
Και αισθάνεται ευτυχής γι’ αυτό…
Google news
