Τώρα Ευρώπη

Αφού τόσο φαγώθηκαν οι υπεύθυνοι του ελληνικού αθλητισμού να κάνουν τους
φιλάθλους να απορούν όχι για το αν είναι αξιόπιστο, αλλά αν συνεχίζει ακόμα να
υφίσταται το ποδόσφαιρο σε επίπεδο εγχώριων οργανώσεων, ας τους αφήσουμε να
βρουν μόνοι τους την απάντηση.

Ευτυχώς που υπάρχουν τα διεθνή παιχνίδια

Πριν πάντως πάμε, οριστικά για τη στήλη, σ’ αυτά, η πρόκληση είναι μεγάλη για
δύο επισημάνσεις γύρω από τον τραγέλαφο στον οποίο εγκλωβίστηκε, πριν ακόμα
ξεκινήσει, το ποδοσφαιρικό μας πρωτάθλημα. Η πρώτη πηγάζει από την κοινή
λογική: η διοίκηση του ποδοσφαίρου είναι σαν κάθε άλλη, αποτελεί άσκηση
πολιτικής, όπου σημασία δεν έχει μόνο να έχεις δίκιο, αλλά και πώς θα το
επιδιώξεις. Αν το επιδιώκεις προσφέροντας όπλα στους αντιπάλους σου για να σε
αποκρούσουν, δεν είσαι καλός πολιτικός. Αν μάλιστα το επιδιώκεις
χρησιμοποιώντας όπλα εξίσου παράνομα με την παρανομία που πας να
καταπολεμήσεις, τότε παύεις και να έχεις δίκιο. Η δεύτερη παρατήρηση εισφέρει
την απαραίτητη συγκριτική διάσταση: και οι διεθνείς παράγοντες του αθλητισμού
κάθε άλλο παρά αγγελούδια ή δεξιοτέχνες της διπλωματίας είναι. Φρέσκια έχουμε
στη μνήμη τη γελοιοποίηση πρώτα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής με τα
«δωράκια» που έπαιρναν ­ και σίγουρα θα συνεχίσουν να παίρνουν ­ τα αθάνατα
μέλη της, ύστερα της Φίμπα που κατάφερε να αφήσει να συνυπάρξουν, την ίδια
χρονιά, δύο διοργανώσεις πρωταθλητριών ομάδων και, πιο πρόσφατα ακόμα, της
Ουέφα για τον τρόπο με τον οποίο «επέλεξε» τη Γερμανία αντί της Νότιας Αφρικής
για το μεθεπόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο. Η διαφορά εδώ είναι ότι τα εσωκομματικά
και άλλα μαχαιρώματα και μηχανορραφίες δεν αφήνουν αενάως ανέπαφες τις δομές
του συστήματος και, κυρίως, δεν εμποδίζουν τη διαρκή βελτίωση του αθλητικού
θεάματος.

Οι φίλαθλοι κάνουν ότι ξεχνούν την εμπορικοποίηση της αθλητικής προσπάθειας
και τη βρωμιά των διαδρόμων που οδηγούν στο γήπεδο, γιατί το φετινό Κύπελλο
Ευρώπης ήταν ποδοσφαιρικά καλύτερο από το προηγούμενο ­ και το καλύτερο ίσως
όλων των εποχών ­, γιατί το περσινό Τσάμπιονς Λιγκ ήταν συναρπαστικότερο και
πιο ανοιχτό από κάθε φορά, γιατί, από την πρώτη κιόλας αγωνιστική, η
προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου υπόσχεται μεγάλες συγκινήσεις. Καλώς
εχόντων των πραγμάτων, σε ένα ευρωπαϊκό σκηνικό όπου η Ιταλία τρώει δύο γκολ
από το κέντρο της άμυνάς της, η Ολλανδία κινδυνεύει με ήττα από την Ιρλανδία
εντός έδρας, η Ισπανία κλέβει ουσιαστικά τη νίκη (με δύο καταπληκτικά πάντως
γκολ) από τη Βοσνία και ο Νιγηριανο-Πολωνός Ολισαντέμπε (κακός, ευτυχώς,
προφήτης όσον αφορούσε τον Παναθηναϊκό, αλλά πραγματικός δαίμονας)
αναδεικνύεται, όπως και η ομάδα του, σε πρόσωπο της αγωνιστικής, όλες οι
ελπίδες θα επιτρέπονταν κανονικά για την Ελλάδα. Κάτι, όμως, η πρώτη παγωμένη
εμφάνιση με τους ημιθανείς Γερμανούς, κάτι η ύπαρξη στον πάγκο ενός άλλου, όχι
όμως αντίστοιχα τολμηρού προφήτη, κάτι η αναγέννηση μιας Αγγλίας που φαίνεται
να κατάλαβε επιτέλους ότι μπορεί να έχει μπροστά ένα δίδυμο Κόουλ – Όουεν (και
που διατηρεί βέβαια πάντα στην άμυνα το αχτύπητο δίδυμο Άνταμς – Κίον), κάτι η
αίσθηση ότι μάλλον, παρά την κάπως φρεσκαρισμένη κόπια, το ‘χουμε ξαναδεί το
έργο ­ και οι προσδοκίες των Ελλήνων φιλάθλων στρέφονται στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Εκεί, όπου φέτος περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ένα είναι σίγουρο, ότι τίποτα
δεν είναι σίγουρο.

Η προφητεία δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου ­ το διαπιστώσατε ξανά την προηγούμενη
εβδομάδα. Αλλά πώς να αντισταθώ να παρατηρήσω ότι τα θεωρητικά φαβορί είναι
όλο και πιο θεωρητικά, ότι μια δήθεν καλή κλήρωση μπορεί να έρθει τούμπα απ’
το πρώτο κιόλας παιχνίδι, ότι και οι δύο ελληνικές ομάδες βελτιώθηκαν εκεί που
ήταν ήδη δυνατές και εμβάθυναν τις αδυναμίες τους, αλλά ότι έχουν πάντως, με
διαφορετικό τρόπο η καθεμιά, ένα καλό χαρτί να παίξουν; Πώς να σας κοινωνήσω
με άλλα λόγια, ότι περιμένω τα ματς της Τρίτης και της Τετάρτης με την
ανυπομονησία του διψασμένου για λίγο καθαρό επιτέλους νερό;