Ορεινό νησί, υπερφυσικές δυνάμεις

Η λέξη «δύναμη» έχει κάτι το βίαιο μέσα της, εμπεριέχει το θετικό και το
αρνητικό, μπορεί να εκφραστεί σε μέγεθος ή ποσότητα, λογαριάζεται η ένταση και
ορμή της και, συνήθως, οδηγεί προς τα κάπου. Στο μάθημα της Φυσικής στο
σχολείο αναπαριστούσαμε τη δύναμη με ένα βελάκι, άλλοτε μικρότερο, άλλοτε
μεγαλύτερο και όλα ήταν μια χαρά όταν υπήρχε μονάχα μία δύναμη… εάν ήταν
περισσότερες και εφαρμόζονταν στο ίδιο σημείο, τότε έπρεπε να βρούμε τη
συνισταμένη τους! Το μάθημα αυτό με τις δυνάμεις ούτε μια στιγμή δεν
καταλάβαμε πόσο χρήσιμο θα ήταν στα επόμενα χρόνια της ζωής μας, άλλωστε
βελάκια ήταν, κάναμε το σχεδιάκι και λύναμε το πρόβλημα! Μεγαλώνοντας, μάθαμε
ότι υπάρχουν και άλλες δυνάμεις πέρα από τις «φυσικές», με τις οποίες δεν
μπορούσαμε να ξεμπερδέψουμε κάνοντας βελάκια και σχεδιάκια. Δυνάμεις που σε
σπρώχνουν να κάνεις το καλό ή το κακό, δυνάμεις που λογαριάζονται με την ψυχή
και το ένστικτο, δυνάμεις που βρίσκονται μέσα σου και σε σπρώχνουν να ζήσεις
με τον τρόπο εκείνον που σου φαίνεται καλύτερος. Δύσκολο είναι να αναγνωρίσεις
αυτές τις δυνάμεις, ιδιαίτερα εάν δεν αφορούν εσένα, αλλά κάποιους ανθρώπους
που ζουν σε ένα άλλο σημείο της Ελλάδας. Είναι μεγάλη πρόκληση όμως να
προσπαθήσεις και, τελικά, να καταφέρεις τουλάχιστον να τις εντοπίσεις.

Στο τελευταίο μου ταξίδι στο απομακρυσμένο νησί της Σαμοθράκης, αυτές οι
εμφανείς φυσικές δυνάμεις, αλλά και οι αδιόρατες «υπερφυσικές», είχαν στήσει
έναν απίθανο χορό, ακατανόητο από τη μια, ελκυστικό από την άλλη. Δεν πάλευαν
όμως μεταξύ τους, είχαν κάνει μια μυστική συμφωνία και μου φάνηκε πως το
διασκέδαζαν, ούσες αυστηρές και χαριτωμένες συνάμα. Ένας καταρράκτης με μια
φυσική λίμνη από κάτω είναι ένα υπέροχο θέαμα, όταν όμως αυτό συνδυάζεται με
απόκρημνους επικίνδυνους βράχους, που πρέπει να σκαρφαλώσεις, τότε όλα
αλλάζουν. Ένα ψηλό και μεγαλόπρεπο βουνό κατ’ αρχήν σου προξενεί δέος, όταν
όμως βλέπεις ότι περιβάλλεται από τη σαγηνευτική και αέναη κίνηση της
θάλασσας, τότε γαληνεύεις.

Στη βόρεια άκρη του Αιγαίου, απέναντι από την Αλεξανδρούπολη, η Σαμοθράκη
είναι για πολλούς επιθυμητός, αλλά και αρκετά μακρινός προορισμός. Φαίνεται
ότι είναι νησί, αλλά για εμένα προσωπικά είναι ένα ακόμα ορεινό μέρος της
Ελλάδας με πολλές ιδιαιτερότητες. Μέσα από τη θάλασσα αναδύεται το βουνό του
οποίου η υψηλότερη κορυφή, το Φεγγάρι, φθάνει τα 1664 μέτρα και η πυκνή
βλάστηση στις υπώρειες βρέχεται από το αλμυρό, αλλά και το γλυκό νερό που ρέει
άφθονο όλες τις εποχές του χρόνου. Οι εικόνες που συναντά ο επισκέπτης δεν
έχουν καμιά σχέση με αυτό που έχει φανταστεί και οι φωτογραφίες, όσο καλές και
καλλιτεχνικές κι αν είναι, αδυνατούν να συλλάβουν την πραγματικότητα. Τα
ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Σαμοθράκης είναι στο σύνολό τους μοναδικά και
κανείς δεν μπορεί να βρει κοινά σημεία με άλλα νησιά πέρα από τα προφανή,
άνθρωποι, θάλασσα, βουνό, τρεχούμενα νερά… Μαζί με όλα αυτά έρχεται να
προστεθεί και ένας ονομαστός αρχαιολογικός χώρος, που περικλείει μυστήριο και
εφαρμόζει μιαν ακόμα άγνωστης ποιότητας, αλλά τρομακτικού μεγέθους, δύναμη στα
όσα βλέπεις και όσα μπορείς να φανταστείς. Όλα σε ετούτο το νησί γίνονται ένα
και αυτό το «ένα» είναι δύσκολο να το περιγράψεις ως σύνολο. Αν είναι να
σπάσεις τις «δυνάμεις» για να τις κάνεις κατανοητές, χάνεις το όλον, το «ένα»
που λέμε. «Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα»… κάπως έτσι είναι η Σαμοθράκη!

Τα τελευταία χρόνια το όνομα της Σαμοθράκης ως τουριστικός προορισμός
μεταφέρεται από στόμα και στόμα και όσοι επιστρέφουν παίρνουν μαζί τους
κομμάτι από την ομορφιά και την ιδιαιτερότητά της. Ως τόπος που έχει δεχθεί
ελάχιστες επεμβάσεις από τη σύγχρονη τουριστική λαίλαπα (γιατί πρέπει να
θέλεις πολύ για να φθάσεις εκεί), διατηρεί χωρίς ζηλοτυπία παρθένα και απάτητα
κομμάτια, προσφέρει μίνιμουμ ανέσεις και απαιτεί από εσένα να προσαρμοστείς
και, αν μπορέσεις, να αφεθείς. Η απόλαυση έρχεται πολύ μετά.

Ο μεγάλος καταρράκτης στον «Φονιά»

Η Σαμοθράκη έχει αφεθεί στην τύχη της, ξεκομμένη από την υπόλοιπη Θράκη και
ουδείς δίνει σημασία στις ανάγκες των λιγοστών κατοίκων της. Εκείνοι από την
πλευρά τους έμαθαν να ζουν μόνοι τους, να τα βολεύουν όπως μπορούν. Πολλοί
πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς… τους βλέπεις κάθε καλοκαίρι να περιδιαβαίνουν
στο νησί με τα αυτοκίνητά τους που έχουν γερμανικές πινακίδες. Όσοι πεισματικά
έμειναν πίσω, κλείστηκαν στον εαυτό τους ερμητικά. Τους καταλαβαίνεις γιατί
συνήθως κοιτούν αλλού, αδιαφορούν για τους τουρίστες του Αυγούστου, μιλούν
ελάχιστα, με βαριά προφορά και συνήθως ακατανόητη διάλεκτο. Δεν τους
ενδιαφέρει να οργανωθούν καλύτερα για να «τα πάρουν», ζητούν πάντοτε πολύ
περισσότερα για όσα προσφέρουν στους εποχικούς επισκέπτες και επιτρέπουν την
ασυδοσία. Κατασκηνώνεις όπου θέλεις, ανάβεις φωτιές όποτε θέλεις,
οικειοποιείσαι ρεματιές, ρυπαίνεις ασύστολα, χτίζεις ό,τι θέλεις και όπου
θέλεις, αδιαφορείς για τα πάντα και κανείς δεν σου λέει κουβέντα! Μοιάζει με
άναρχο παράδεισο ετούτο το νησί, αλλά είναι σίγουρο πως τα επόμενα χρόνια όλα
θ’ αλλάξουν, ελπίζοντας πάντα προς το καλύτερο. Το μοντέλο των τουριστών σε
στυλ «παιδιά των λουλουδιών», με το ταγάρι και τον υπνόσακο αγκαλιά, που
βρίθει στο νησί και τείνει να το χαρακτηρίσει (πολλές φορές ένιωσα ότι
βρισκόμουν τουλάχιστον 20-30 χρόνια πίσω), δεν φαίνεται να οδηγεί πουθενά. Δεν
έχω κανένα πρόβλημα ούτε με τους «φευγάτους» ούτε με τα «φρικιά», το αντίθετο
μάλιστα! Απλώς πιστεύω πως στο νησί αυτό αξίζει καλύτερη τύχη και χρειάζεται
μεγάλη προσοχή για μη χαθούν οι σπάνιες ομορφιές του.

Θείο δώρο για τη Σαμοθράκη είναι το νερό. Δεκάδες ρέματα αυλακώνουν το βουνό
και μοιάζουν με ασημένιες φλέβες ενός καταπράσινου γίγαντα. Άφθονο νερό
παντού, σε σημείο που τα πλατάνια φθάνουν σε απόσταση εκατοστών από τη
θάλασσα… Μέχρι και μπάνιο σε ίσκιο μπορείς να κάνεις! Κοιτάς γύρω σου και
δεν μπορείς να πιστέψεις τέτοια ευλογία. Αμέτρητοι καταρράκτες σχηματίζονται
και άλλες τόσες λίμνες επάνω στην πορεία του νερού. Οι τοπικοί τις λένε βάθρες
και το μπάνιο εκεί είναι μια απόλαυση μοναδική και πρωτόγνωρη για τον
επισκέπτη. Το πιο γνωστό από ρέματα-μικρά ποτάμια που δέχεται χιλιάδες
επισκέπτες κάθε καλοκαίρι είναι αυτό του Φονιά. Όλοι δοκιμάζουν το 20λεπτο
περπάτημα δίπλα από το ρέμα μέχρι να βρεθούν στην εύκολη πρώτη βάθρα με τον
μεγάλο καταρράκτη. Λιγότεροι παίρνουν το επικίνδυνο, γλιστερό ανηφορικό
μονοπάτι για τη δεύτερη βάθρα και ακόμα πιο λίγοι για την τρίτη και την
τέταρτη. Συνολικά έχει 15 μεγάλες βάθρες με αντίστοιχους καταρράκτες ο Φονιάς
από τις πηγές μέχρι τις εκβολές του, αλλά είναι δύσκολο πολύ να τις γνωρίσεις
όλες, ενώ στα περισσότερα σημεία χρειάζεσαι αναρριχητικό εξοπλισμό για να
είσαι ασφαλής. Και να ήταν μονάχα ο Φονιάς που κατεβάζει νερό το καλοκαίρι…
Υπάρχουν η Γριά Βάθρα, ο Βάτος, ο Ξηροπόταμος, ο Άγκιστρος, το Γιάλι ή το
επιβλητικό Κρεμαστό Νερό που πέφτει στη θάλασσα και είναι αδύνατον να
σκαρφαλώσεις!

Για περιπατητές, ορειβάτες και αναρριχητές η Σαμοθράκη είναι ονειρεμένος
τόπος, αλλά η μοναδική διαδρομή που είναι σημαδεμένη (στα κυριότερα σημεία
της) είναι εκείνη που οδηγεί στην ψηλότερη κορυφή του βουνού, το Φεγγάρι,
ύστερα από περίπου έξι κοπιαστικές ώρες. Σε καμιά περίπτωση βέβαια μη νομίσετε
ότι μπορείτε εύκολα να προσεγγίσετε το Λουλούδι, το Αμόνι, τον Πυργούδη, τον
Κοτζαμάνη, το ρέμα του Καραγιαννάκη ή την Καρυά. Είναι όλα τους καλά κρυμμένα
και απαιτούν φυσική κατάσταση άνω του μετρίου!

Δεν είναι όμως όλοι οι επισκέπτες τρελαμένοι με το βουνό που αποτελεί την
κυρίαρχη δύναμη εδώ (μαζί με τον αέρα και το νερό, είτε γλυκό είτε αλμυρό).
Αυτοί είναι σίγουρο ότι θα χάσουν σημαντικό κομμάτι των εμπειριών που
προσφέρει η Σαμοθράκη και θα μείνουν σαστισμένοι από την πρώτη εντύπωση,
φθάνοντας με το πλοίο στην καθόλου γραφική Καμαριώτισσα. Παίρνοντας τον
παραλιακό δρόμο προς Θέρμα θα λαχταρούν την πεντακάθαρη θάλασσα και το μπάνιο
κάτω από τα πλατάνια, αλλά όταν δοκιμάσουν να μπουν θα ανακαλύψουν ότι είναι
πολύ δύσκολο να περπατήσουν επάνω στις γλιστερές κροκάλες! Θα πρέπει να
φθάσουν στο τέρμα του δρόμου, ακολουθώντας μια καταπληκτική διαδρομή μέχρι τον
Κήπο, για να απολαύσουν μπάνιο στα κατάμαυρα βότσαλα. Αντίστοιχα, από την
αντίθετη πλευρά, η αμμουδερή παραλία είναι η Παχιά Άμμος και παρά το γεγονός
ότι Κήπος και Παχιά Άμμος βρίσκονται σχετικά κοντά, ούτε δρόμος ούτε σαφές
μονοπάτι υπάρχει που να τις συνδέει γιατί οι βράχοι είναι ψηλοί, απόκρημνοι
και κοφτεροί. (Χρειάζεται να πραγματοποιήσει κανείς τον οδικό κύκλο του
νησιού). Δεν είναι τυχαίο ότι η δυσκολότερη και άκρως επικίνδυνη διαδρομή για
αναρριχητές-ορειβάτες είναι αυτή. Πολύ ευκολότερα και ασφαλέστερα απολαμβάνεις
τη διαδρομή με το καραβάκι. Βλέπεις το Κρεμαστό Νερό, το Γιάλι, της Γριάς τα
Πανιά, κάνεις μπάνιο στον μοναχικό Βάτο (δεν φθάνει εκεί δρόμος) και, εάν
επιθυμείς, περπατάς μέχρι τις 4-5 πρώτες βάθρες του ομώνυμου ρέματος που
καταλήγει στην παραλία.

Ακόμα ένα απολαυστικό κομμάτι του νησιού είναι η Χώρα, η πρωτεύουσα, που την
έχτισαν στο εσωτερικό για να είναι αόρατη από τους πειρατές. Τα μικρά διώροφα
σπίτια της έχουν σχεδόν όλα πια κεραμιδένιες στέγες, οι επίπεδες παραδοσιακές
ταράτσες από χώμα, φύκια και ξύλα έχουν πια εξαφανιστεί. Η διάταξη του
χαρακτηρισμένου ως παραδοσιακού οικισμού είναι αμφιθεατρική και είναι έτσι
στημένα τα σπίτια ώστε να μην κόβουν τον ήλιο, το ένα στο άλλο. Όσο για τις
πέτρες επάνω στα κεραμίδια… ρωτήστε τον άνεμο που φυσά σχεδόν πάντα δυνατά
και απρόβλεπτα! Ψηλά, στην είσοδο της Χώρας δεσπόζουν τα ερείπια των
μεσαιωνικών πύργων-οχυρώσεων, απομεινάρια της κυριαρχίας των Γκατιλούζι
(1300-1400) που είναι διάσπαρτα και στην Παλαιάπολη και στις εκβολές του
ρέματος του Φονιά.

Αν κάποιος ζητά να ανακαλύψει την ψυχή του νησιού, θα πρέπει πρώτα να
επισκεφθεί τον αρχαιολογικό χώρο, έναν από τους επιβλητικότερους στην Ελλάδα.
Ό,τι είναι η Δήλος για τις Κυκλάδες και οι Δελφοί για τη Στερεά Ελλάδα είναι
και η Σαμοθράκη για το Βόρειο Αιγαίο. Και ποιος δεν ξέρει το άγαλμα της Νίκης
της Σαμοθράκης, της μαρμάρινης φτερωτής κόρης με την απαράμιλλη πλαστικότητα
και κίνηση που μας έκλεψαν οι δήθεν «σωτήρες»-ανασκαφείς το 1863 και τώρα
βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου. Ευτυχώς, όμως, υπάρχει ακόμα το Ιερό των
Μεγάλων Θεών, ενώ ολόκληρος ο αρχαιολογικός χώρος έχει την ικανότητα να σε
υποβάλλει και να μεταφέρει ξεκάθαρα το μήνυμα ότι ετούτος ο τόπος δεν είναι
διόλου τυχαίος. Εδώ γίνονταν μυστηριακές τελετές για πάνω από χίλια χρόνια
(700 π.Χ. – 400 μ.Χ.) και η μεγάλη διαφορά τους από τις αντίστοιχες, π.χ. στην
Ελευσίνα, είναι ότι μπορούσαν να μυηθούν άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων, δούλοι
και ελεύθεροι. Εξαγνιστικά λουτρά, εξομολόγηση των χειρότερων πράξεων, άφθονη
κατανάλωση κρασιού σε βαθμό μέθης και πολλές ακόμα, άγνωστες σ’ εμάς, τελετές
ακολουθούνταν στους δύο βαθμούς μύησης των μυστηρίων της Σαμοθράκης. Ο μύστης
έτρεφε την ελπίδα ότι θα είναι καλότυχος, πως θα προστατευόταν από τους
κινδύνους στα θαλασσινά του ταξίδια, ενώ εξασφάλιζε και μιαν υπόσχεση ότι θα
έχει ευτυχισμένη μεταθανάτια ζωή! Οι λιγοστές και ασαφείς πληροφορίες που
έχουμε για τα μυστήρια αυτά ωθούν πολλούς να φαντάζονται και να φαντασιώνουν
διάφορα οργιαστικά, ενώ ο χώρος από μόνος του συνεπαίρνει τους πάντες και τους
κάνει να διαβάσουν για να μάθουν όσο το δυνατόν περισσότερα.

Είναι πολύ πιθανόν πως όλα όσα γράφτηκαν πιο πριν δεν αρκούν για να γνωρίσει
κάποιος τη Σαμοθράκη σε όλο της το μεγαλείο. Χρειάζονται το ηλιοβασίλεμα από
τον Προφήτη Ηλία, η επίσκεψη στην Παναγία την Κρεμνιώτισσα, η βόλτα στην Άνω
Μεριά, την Κερασιά, το πέρασμα από τον Ξηροπόταμο και τα Αλώνια. Χρειάζεται
ακόμα να δεις το νησί όλες τις εποχές του χρόνου, ακόμα και στον άγριο χειμώνα
με το πολύ χιόνι, θα πρέπει να παρακολουθήσεις πώς μαζεύουν τα κατσίκια από
τους γκρεμούς, να μυηθείς στην πλούσια ανοιξιάτικη χλωρίδα και να καταφέρεις
να μιλήσεις με τους ντόπιους. Δεν είναι εύκολο, το ξέρω, αλλά αξίζει τον κόπο!

ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Τα πλοία φθάνουν στη Σαμοθράκη από την Καβάλα ή την Αλεξανδρούπολη (πιο συχνή
επικοινωνία) και προς μεγάλη μου έκπληξη είναι μονάχα δύο, μικρά, βρώμικα και
πολύ παλιά. Τον Αύγουστο θα πρέπει να κλείσεις εγκαίρως εισιτήριο και πολλοί
ντόπιοι διαμαρτύρονται για τη μονοπωλιακή αυτή ανάθεση των μεταφορών από και
προς το νησί. Ακόμα μια αιτία απομόνωσης, αφού τα 29 ναυτικά μίλια από την
Αλεξανδρούπολη καλύπτονται σε περίπου 2,5 ώρες. Οι χιλιομετρικές αποστάσεις
μέσα στο νησί είναι μικρές και το παραλιακό οδικό δίκτυο από τον Κήπο μέχρι
την Παχιά Άμμο είναι λίγο πάνω από 50 χιλιόμετρα. Η διαδρομή Καμαριώτισσα –
Χώρα είναι μόλις 6 χιλιόμετρα και η ομορφότερη διαδρομή του νησιού
Καμαριώτισσα – Κήπος είναι 30. Σίγουρα η χειρότερη εποχή για επίσκεψη στη
Σαμοθράκη είναι ο μήνας Αύγουστος. Τα πάντα είναι είναι ακριβότερα και οι
παροχές υπηρεσιών σαφώς υποδεέστερες. Προτιμήστε την Σεπτέμβριο ή Ιούνιο –
Ιούλιο. Περισσότερο μαγευτικό πάντως είναι το νησί την άνοιξη. Μην ξεχάσετε να
πάρετε μαζί σας παπούτσια για περπάτημα ή καλύτερα ορειβατικά μποτάκια.

ΔΙΑΜΟΝΗ

Εάν υπάρχει παράδεισος για κατασκηνωτές, αυτός βρίσκεται στη Σαμοθράκη.
Πλούσιος ίσκιος, άφθονα νερά και ουδεμία ενόχληση στα μέρη που απαγορεύεται το
κάμπινγκ! Οι σκηνές ήταν παντού διάσπαρτες στο νησί, ενώ ακόμα και στις βάθρες
του Φονιά, στον παραθαλάσσιο πύργο των Γκατελούζι ή στις σπηλιές και στο ρέμα
του Βάτου (που πηγαίνεις μόνο με καραβάκι) υπήρχε κόσμος που διανυκτέρευε.
Οργανωμένο καλά είναι μονάχα το δημοτικό κάμπινγκ, ενώ το άλλο «ελεύθερης
διαβίωσης», που βρίσκεται σε υπέροχη τοποθεσία (σε δάσος-ζούγκλα), παρέχει
ελάχιστες υπηρεσίες, ενώ το σούρουπο δέχεται ανηλεείς επιθέσεις εντόμων! Πολλά
ενοικιαζόμενα δωμάτια υπάρχουν στα Θέρμα, στους Καριώτες και στην Καμαριώτισσα
(λιμάνι). Μην περιμένετε να συναντήσετε μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες στη
Σαμοθράκη ούτε παροχές υπηρεσιών αναλόγως των χρημάτων που πληρώνετε
(τουλάχιστον τον Αύγουστο που δέχεται τον μεγαλύτερο αριθμό τουριστών). Τα
παρακάτω ξενοδοχεία αναφέρονται ενδεικτικά:

Κάστρο 0551-41000

Αίολος 0551-41595

Ηλέκτρα 0551-98242

ΦΑΓΗΤΟ

Σήμα κατατεθέν (και στις οδικές τρίγωνες ταμπέλες) της Σαμοθράκης είναι το
αγριοκάτσικο. Πάνω από 50.000 κατσίκια βόσκουν ελεύθερα στο νησί (ορατά
δυστυχώς τα σημάδια της υπερβόσκησης) και όλα τους είναι πεντανόστιμα (χάρη
στο νερό της θάλασσας λένε οι ντόπιοι). Ένα από τα καλύτερα σημεία για να φας
κατσίκι είναι το χωριό Προφήτης Ηλίας. Πεντανόστιμο κατσίκι στη λαδόκολλα και
πατάτες τηγανισμένες σε ιδιόμορφη ψησταριά με ξύλα θα βρείτε στην ταβέρνα
«Σωτήρος», πάνω από τη Χώρα. Γεμιστό κατσίκι έχει στη «Γριά Βάθρα», έξω από τα
Θέρμα. Καλό και φρέσκο ψάρι θα φάτε στο «Λιμανάκι», στην Καμαριώτισσα (έχει
δικές τους τράτες) και στο «Ακρογιάλι», στο Λάκκωμα. Πολύ καλή ταβέρνα (στα
ορεινά ­ θα δείτε την ταμπέλα στον δρόμο για Κήπο) με κορυφαίες ομελέτες,
τηγανητούς κεφτέδες και σνίτσελ (έχουν επιστρέψει από τη Γερμανία οι
μαγέρισσες) είναι οι «Καρυδιές». Προσέξτε μόνο να πάτε νωρίς γιατί θα σας
διώξουν. Έξω από τα Θέρμα προς Γριά Βάθρα, αναβιώνει η παραδοσιακή ελληνική
ταβέρνα με ζωντανή μουσική (χωρίς μικρόφωνα) και εξαιρετική είναι η κομπανία
(αλλά και το φαγητό) στο «Περιβόλι του Ουρανού». Καλή ταβέρνα είναι ο
«Μερακλής» στους Άνω Καριώτες και η «Κληματαριά» (μαγειρευτά) στην
Καμαριώτισσα. Εξαιρετικά γλυκά κάνει ο Γιώργος στο καφενείο «Λευκός Πύργος»
της Χώρας που σταθερά προτιμούσα, ενώ αξίζει να δοκιμάσετε γλυκά κουταλιού της
Σαμοθράκης όπως το Πράουστο (κάτι ανάμεσα σε κορόμηλο και δαμάσκηνο) ή το
Καϊσί (βερίκοκο). Επίσης ωραιότατος και ο Χασλαμάς (σαν τετράγωνο
μελομακάρονο) με παγωτό. Τέλος στον πηγαιμό αλλά και στην επιστροφή από τη
Σαμοθράκη, σταμάτησα στον φίλο Κυριάκο, (ψαροταβέρνα «Νησιώτικο») στην
Αλεξανδρούπολη για την προσωπική μου απόλυτη ευχαρίστηση!

ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ

(Κωδικός 0551)

Τουριστικές πληροφορίες 41584

Δήμος 89270

Κέντρο Υγείας 41217

Αστυνομία 41203

Πρακτορείο πλοίων 41505

Αγρ. Ιατρείο Καμαριώτισσας 41376