ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η δύναμη δεν φαίνεται πάντα

Η δύναμη δεν είναι πάντα εκεί που φαίνεται. Μερικές φορές ­ ίσως τις
περισσότερες ­ περνάει απαρατήρητη. Μπορεί να αλλάξει τον κόσμο με ένα απαλό
άγγιγμα. Με την επιμονή και την αποφασιστικότητα. Με την πίστη και το όραμα.
Με τη σιγουριά του αιώνιου. Με την πνοή της δημιουργίας. Με το πάθος. Ή απλώς
με την αγάπη.

Όπως το κύμα, όπως οι ρίζες των δένδρων, όπως οι στάλες της βροχής. Μερικοί
άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους αυτή την πνοή της δύναμης που δεν μετριέται σε
χρήμα ούτε σε δόξα ή κοινωνικές θέσεις, γι’ αυτό και συχνά παραγνωρίζεται.
Εκείνος ο άνδρας που συνάντησα σε κάποιο ταξίδι και είχε κάνει την άνυδρη και
ξερή γη να καρπίσει, είχε αυτή τη δύναμη. Το ίδιο και εκείνο το ανάπηρο αγόρι
που κέρδισε το δικαίωμα να είναι σημαιοφόρος σε έναν κόσμο όπου ο Καιάδας έχει
αντικατασταθεί από το περιθώριο. Δύναμη είχε εκείνη η γυναίκα που την
συνάντησα πέρυσι στη σκηνή, αμέσως μετά τον σεισμό, και σήκωνε τον σταυρό με
απίστευτη αξιοπρέπεια. Δύναμη είχε και εκείνος ο παππούς που κάηκε
προσπαθώντας να σώσει το καλύβι του. Γιατί το καλύβι ήταν το σπίτι, οι ρίζες,
η ψυχή του και όχι «η περιουσία του», όπως έλεγαν οι αμαθείς που αδυνατούν να
ξεχωρίσουν τις λεπτές αποχρώσεις της ουσίας.

Κι εκεί, στο δωμάτιο πίσω από τη χωριάτικη αυλή, μια 90χρονη γιαγιά «αρνιόταν»
για πολύ καιρό να πεθάνει περιμένοντας τον εγγονό της που ταξίδευε. Κι είχε τη
δύναμη ακόμη και τον θάνατο να καταλύσει με την αγάπη της καρδιάς της.

Η δύναμη δεν είναι πάντα εκεί που φαίνεται.