ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εγώ, πάντως, φοράω ζώνη

Τη νοοτροπία των ανδρών οδηγών έναντι όλων ημών, που «αφήνουμε τα πιάτα μας
άπλυτα» και πάμε ένας Θεός ξέρει πού, δεν υπάρχει λόγος να την περιγράψω. Την
ξέρουμε, άλλωστε, όλοι. Τώρα τελευταία, όμως, όλοι αυτοί οι κύριοι που έχουν
απωθημένα με το νοικοκυριό μου, ανακαλύπτω ότι έχουν κι άλλο πρόβλημα. Η
απόφασή μου να είμαι πιο υπεύθυνη ως μάνα και ως εκ τούτου να φορώ ακόμη και
στις μικρότερες διαδρομές ζώνη ασφαλείας, μου έδειξε ότι οι κύριοι οδηγοί
παθαίνουν κάτι. Βλέπουν τη ζώνη και είναι σαν να φοράω κάποια ταμπέλα που λέει
«άσχετη». Και έτσι, συμπεριφέρονται αναλόγως: Παίζουν δαιμονισμένα τα φώτα για
να κάνω στην μπάντα ­ ακόμη κι αν πρέπει να βγω από τον δρόμο ­ και τους
δικαιώνω οδηγώντας – αρμενίζοντας. Λένε αυτοί διάφορα και χειρονομούν, σφυράω
κλέφτικα εγώ. Προσπαθούν να με προσπεράσουν και τους αφήνω μόνο και μόνο για
να γελώ εις βάρος τους όταν δεν καταφέρνουν να απομακρυνθούν. Το χειρότερο:
διαπιστώνουν ότι και τα δικά μου φώτα λειτουργούν. Κορνάρουν δαιμονισμένα
επιμένοντας ότι πρέπει να φύγω πριν καλά-καλά ανάψει πράσινο. Θα μου πείτε, οι
άνθρωποι είναι προνοητικοί: αφού φοράω ζώνη, άρα είμαι άσχετη, άρα δεν ξέρω τι
σημαίνει πράσινο, ας μην περάσουν και τη μέρα τους στο φανάρι. Λες κι εγώ το
σκόπευα.

Αλλά δεν πειράζει. Τους συνήθισα και πλέον δεν με νοιάζει. Κι ακόμη καλύτερα:
συνήθισα και τη ζώνη μου και πλέον οδηγώ απαραιτήτως φορώντας τη, επειδή μ’
αρέσει και νιώθω ασφαλέστερη. Με «ταμπέλες» από τους άλλους ή χωρίς.