ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Δουλεμπόρων εγκώμιον

Χρειάζεται μεγαλύτερη αστυνόμευση. Περισσότεροι τελωνειακοί, αυστηρότεροι
μεθοριακοί φρουροί, ακριβέστερα ραντάρ, καλύτερος συντονισμός. Μια προσπάθεια
ακόμη, και το λαθρεμπόριο ανθρώπων θα παταχθεί. Και μετά;

Ευρώπη – φρούριο. Θανάσιμες παγίδες για τους απελπισμένους (το σκίτσο από την «Γκάρντιαν»)

Ο Ιλύρ, που απεσύρθη από τη δουλειά ύστερα από 12 χρόνια νυχτερινών
δρομολογίων από την Αλβανία στην Ιταλία, έλεγε ότι την πιο γλυκιά αίσθηση την
είχε όταν ξεγελούσε τις περιπόλους, όταν νικούσε τους δυνατούς, αυτούς που
φτιάχνουν τους κανόνες. Ο Μαχμούντ, ένας ανεμοδαρμένος Μαροκινός, αισθανόταν
υπερήφανος όταν οι πελάτες του έφθαναν στις ισπανικές ακτές: τους είχε δώσει
αυτό που ήθελαν. Οι έμποροι του αφρικανικού Νότου εκμεταλλεύονται κάθε
ευκαιρία για να βοηθήσουν τους φτωχούς, να ταπεινώσουν τις πλούσιες χώρες ­
αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει ο Σομαλός συγγραφέας Νουρουντίν Φαράχ.

Μα, έχουν συναισθήματα οι δουλέμποροι; Ο σκοπός τους δεν είναι να κερδίσουν
όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα, εκμεταλλευόμενοι τους φτωχούς, τους
καταδιωγμένους και τους απελπισμένους; Δεν είναι έτοιμοι να τους πετάξουν στη
θάλασσα ή να τους εγκαταλείψουν στην πρώτη ερημιά, προκειμένου να σώσουν το
τομάρι τους; Όλα αυτά ισχύουν οπωσδήποτε, ως έναν βαθμό, αλλά αποτελούν τη μία
όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι ότι οι έμποροι προτιμούν γενικά να μην
προδίδουν τους πελάτες τους, γιατί χάνουν τη φήμη τους και αποκτούν εχθρούς.
Οι περισσότεροι, άλλωστε, ανήκουν σε δίκτυα που εξοφλούνται, αφού ο πελάτης
φθάσει στον προορισμό του.

Σε τελευταία ανάλυση, γράφει ο Ρόρυ Κάρολ στην «Γκάρντιαν», σημασία δεν έχει
τόσο αν ένας έμπορος είναι καλός ή κακός άνθρωπος όσο το γεγονός ότι παρέχει
υπηρεσίες σε ανθρώπους που τις έχουν απόλυτα ανάγκη. Οι Κούρδοι, που θέλουν να
ξεφύγουν από τη φυλακή και τα βασανιστήρια, ή οι Νιγηριανοί που θέλουν να
ξεφύγουν από τη φτώχεια, αναζητούν μια καλύτερη ζωή. Η Ευρώπη τούς κλείνει την
πόρτα, και εκείνοι δεν έχουν άλλη λύση από το να στραφούν στους εμπόρους, που
καθορίζουν μια τιμή με βάση τη ζήτηση, το κόστος και τους κινδύνους. Η
στρατηγική της Ευρώπης είναι να ανεβάσει αυτούς τους κινδύνους ­ άρα και την
τιμή ­ όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε να αποθαρρυνθούν οι λαθρομετανάστες
και να κάτσουν στα σπίτια τους. Εκείνοι, όμως, δεν αποθαρρύνονται και
συνεχίζουν να έρχονται.

Κλείνει η Ισπανία τη Θέουτα και τη Μελίγια, τους δύο θύλακές της στο Μαρόκο,
για να σταματήσει το ρεύμα των Αφρικανών; Διασχίζουν τα στενά του Γιβραλτάρ με
φουσκωτές βάρκες: πάνω από 3.000 έχουν πνιγεί την τελευταία πενταετία. Κάνει η
αλβανική κυβέρνηση μαζικές συλλήψεις δουλεμπόρων για να εισπράξει χρήματα της
Ευρωπαϊκής Ένωσης; Πέφτουν οι έγκυοι και τα παιδιά μόνοι τους στα νερά του
Αιγαίου και της Αδριατικής. Εξοπλίζεται η αστυνομία του Ντόβερ με ακόμη πιο
σύγχρονα μηχανήματα, ακόμη πιο εκπαιδευμένα σκυλιά; Κλείνονται οι παράνομοι σε
κοντέινερ και πεθαίνουν από ασφυξία.

Ποιος στήνει αυτές τις θανάσιμες παγίδες; Οι άπληστοι δουλέμποροι; Ή η
πλούσια, γερασμένη, υποκριτική, πεινασμένη για εργατική δύναμη Ευρώπη;