Με χτυπάει μπροστά στα παιδιά

«Παντρεύτηκα σε ηλικία 23 ετών. Από το πρώτο διάστημα κατάλαβα ότι ο άντρας
μου ήταν οξύθυμος και δεν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε. Στην αρχή με έβριζε
με τα χειρότερα λόγια. Δεν έδινα σημασία. Πίστευα ότι τα πράγματα θα φτιάξουν.
Όμως, οι ελπίδες μου διαψεύστηκαν…

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.

ΓΡΑΦΕΙΟ ΒΟΡΕΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Σε απόγνωση πολλές γυναίκες που κακοποιούνται από τους άνδρες τους ή άλλα πρόσωπα του οικογενειακού τους περιβάλλοντος

«Την πρώτη φορά που με χτύπησε ήμουν οκτώ μηνών έγκυος στο πρώτο μας παιδί.
Από τότε άρχισε να με κακοποιεί συστηματικά. Η κατάσταση δεν βελτιώθηκε ούτε
όταν έφερα στο φως τη δεύτερη κόρη μας. Κάθε προσπάθεια για διάλογο κατέληγε
σε καβγά. Έφτασε στο σημείο να με κακοποιεί μπροστά στα παιδιά και σε ξένους.
Μάλιστα μία φορά έσπασε το χέρι του χτυπώντας με. Ήμουν απελπισμένη, γιατί δεν
εργαζόμουν και δεν είχα πού να πάω. Οι δικοί μου δεν με καταλάβαιναν. Πήρα δύο
φορές την αστυνομία. Την πρώτη φορά μου είπαν ότι δεν υπήρχε αρμόδιος. Τη
δεύτερη ο αξιωματικός υπηρεσίας ούτε λίγο, ούτε πολύ με μάλωσε λέγοντας:
“κάνετε παιδιά και μετά τα παρατάτε”. Έπειτα από δώδεκα χρόνια βρήκα το
κουράγιο να απευθυνθώ σε δικηγόρο. Ο άντρας μου έφυγε από το σπίτι κι εγώ
πελάγωσα, γιατί δεν είχα δραχμή. Τελικά γύρισε πίσω, αλλά δεν άλλαξε τίποτα.
Τότε έπεσε στα χέρια μου ένα φυλλάδιο του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας.
Πήγα και μίλησα με ψυχολόγο. Ακόμα και σήμερα, όμως, δεν ξέρω τι θα κάνω.
Τουλάχιστον να είχα μια δουλειά…».

Στη συγκλονιστική μαρτυρία της 35χρονης σήμερα γυναίκας αποτυπώνεται το δράμα
που βιώνουν εκατοντάδες γυναίκες στην Ελλάδα, οι οποίες κακοποιούνται από
άτομα του οικογενειακού τους περιβάλλοντος.

Ένα δράμα, που ξεκινά από τη σωματική και ψυχολογική βία και συνήθως καταλήγει
στην κοινωνική κατακραυγή και την απαξίωση των θυμάτων που αποφασίζουν να
καταγγείλουν τους θύτες τους.

Διέξοδο

Το φαινόμενο φαίνεται πως έχει πάρει πλέον ανησυχητικές διαστάσεις, κυρίως στη
Βόρεια Ελλάδα. Συνολικά 80 γυναίκες κατέφυγαν το τελευταίο τετράμηνο στο
νεοσύστατο Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας (ΚΕΘΙ) της Θεσσαλονίκης,
ζητώντας ψυχολογική υποστήριξη, αλλά και νομική βοήθεια, προκειμένου να βρουν
διέξοδο στο πρόβλημά τους. Και φυσικά, ο αριθμός των θυμάτων είναι πολύ
μεγαλύτερος, αφού οι κακοποιημένες γυναίκες έχουν σοβαρές αναστολές να
καταγγείλουν τα περιστατικά ακόμα και σε συμβουλευτικά κέντρα, καθώς
αντιμετωπίζουν την έλλειψη κατανόησης και την απαξίωση των συγγενών τους, αλλά
και των αστυνομικών αρχών.

Αποκαλυπτικά, εξάλλου, είναι τα στοιχεία έρευνας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
σχετικά με τη βία εις βάρος των γυναικών. Συγκεκριμένα, μία στις πέντε
γυναίκες έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού από τον σύζυγό της, το ένα τρίτο των
γυναικών που φτάνουν στα επείγοντα περιστατικά των νοσοκομείων είναι θύματα
κακοποίησης από τον σύντροφό τους, ενώ μία στις δύο γυναίκες που δολοφονούνται
κάθε χρόνο είναι θύμα του τωρινού ή του πρώην συντρόφου της. Και, σύμφωνα με
τους υπεύθυνους του ΚΕΘΙ, στην Ελλάδα του 2000 τα αντίστοιχα νούμερα δεν
απέχουν πολύ από τον μέσο όρο.

Από τις 80 γυναίκες που απευθύνθηκαν στο κέντρο, οι 60 ήταν από τη Θεσσαλονίκη
και οι 20 από άλλες περιοχές της Μακεδονίας. Οι περισσότερες υφίσταντο χρόνια
κακοποίηση από τον σύζυγό τους, είχαν παιδιά και ήταν άνεργες.

«Το πρόβλημα είναι τραγικό κυρίως στην επαρχία. Εκεί οι γυναίκες αισθάνονται
φοβερή ανασφάλεια, καθώς ο θύτης συνήθως είναι γνωστός και δεν βρίσκουν
συμπαράσταση ούτε από το οικογενειακό τους περιβάλλον, ούτε από την αστυνομία,
από την οποία μάλιστα συνήθως αντιμετωπίζονται πολύ άσχημα», είπε στα «ΝΕΑ» η
νομικός του ΚΕΘΙ, Αθηνά Γούλιαρου.

Η Αστυνομία

Η συμπεριφορά των αστυνομικών αρχών απέναντι στα θύματα είναι ένα από τα
ζητήματα που απασχολούν ιδιαίτερα τους υπεύθυνους του κέντρου. Είναι
χαρακτηριστικό ότι στις περισσότερες περιπτώσεις επίσημων καταγγελιών οι
αστυνομικοί προέτρεπαν τις γυναίκες να γυρίσουν στο σπίτι τους, με το σκεπτικό
ότι δεν είχαν πού αλλού να πάνε. Στην περίπτωση μάλιστα ενός πατέρα από χωριό
του νομού Θεσσαλονίκης, που έσβησε το τσιγάρο στο μάτι της κόρης του, ο
αστυνομικός, ο οποίος δέχτηκε την καταγγελία, είπε στο θύμα ότι η πράξη αυτή
«μπορεί να έγινε από αγάπη».

«Αυτό είναι ένα τεράστιο ζήτημα που μας απασχολεί ιδιαίτερα. Χρειάζεται
εξειδικευμένο προσωπικό στην αστυνομία, το οποίο θα αντιμετωπίζει τέτοιου
είδους περιστατικά. Εξάλλου, αυτήν την κατεύθυνση έδωσε και με ψήφισμά της η
Ευρωπαϊκή Επιτροπή από το 1986», τόνισε η κ. Γούλιαρου.

Στέγη και απασχόληση

Οι δύο βασικές προτεραιότητες του ΚΕΘΙ είναι η προσφορά στέγης και απασχόλησης
στις κακοποιημένες γυναίκες. «Η έλλειψη στέγης και δουλειάς είναι οι
κυριότεροι ανασταλτικοί παράγοντες, για τους οποίους τα θύματα δεν
καταγγέλλουν τους δράστες. Γι’ αυτό έχουμε έρθει σε επαφή με τους δήμους και
διάφορους φορείς, ώστε να προχωρήσουμε στη δημιουργία ξενώνα κακοποιημένων
γυναικών κι ένα δίκτυο για την ανεύρεση εργασίας», ανέφερε ο ψυχολόγος του
ΚΕΘΙ, Ανδρέας Τσιονίδης.

Μέσα στον επόμενο μήνα, κινητές μονάδες του ΚΕΘΙ θα πραγματοποιούν επισκέψεις
σε διάφορες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας. Στόχος είναι να γίνει μία πρώτη
επαφή με τους φορείς της περιφέρειας, ώστε να καταγραφούν οι ανάγκες αλλά και
να προσφερθεί επιτόπου βοήθεια σε όσες γυναίκες το έχουν ανάγκη.