3η ΚΑΡΤΑ Κάτω από τα πλατάνια

Έπινα ουζάκι κάτω από τα πλατάνια της μοναδικής ομορφιάς πλατείας στο
Πυργάκι (Πύργο Τριφυλίας Μεσσηνίας). Οι καλοί μου φίλοι ο δάσκαλος Παναγιώτης
Γαλάνης, ο φίλαθλος Τάκης Χρονόπουλος, ο ρεαλιστής Λάκης Αυρηλιώνης και ο
ρομαντικός Χρήστος Αργυρόπουλος μιλούσαν για την ομάδα τους, τον Μιλτιάδη, και
τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζει για να σταθεί σωστά στο πρωτάθλημα
της Α’ τοπικής κατηγορίας. Ο Χρήστος μού έδωσε δύο κείμενα. Ένα με την ιστορία
του Μιλτιάδη κι άλλο ένα με την περιγραφή των αγώνων στίβου στο Πυργάκι το
1906. Μιλούσε για το φυτώριο της ομάδας, τον τρόπο που προσπαθεί να
συγκεντρώσει τα παιδιά, να τα καλλιεργήσει ποδοσφαιρικά και να τα βοηθήσει
κοινωνικά. Έχει μεράκι ο Χρήστος και τρέχει στην Καλαμάτα και την Αθήνα για να
προωθήσει θέματα του συλλόγου. Ο Γαλάνης, ο γραμματέας, ξέρει απ’ έξω κι
ανακατωτά τις διατάξεις, είναι ο στυλοβάτης, αυτός που κατευθύνει. Δεν μιλούσε
για πρωταθλητισμό, αλλά για τη δημιουργία ικανής ομάδας να σταθεί στην
κατηγορία και να αποφύγει τα μπαράζ. «Οι πόροι είναι περιορισμένοι. Εμείς δεν
μπορούμε να βρούμε χορηγούς. Είμαστε υποχρεωμένοι να αξιοποιούμε τα δικά μας
ταλέντα και να δίνουμε ωραίες μάχες, μερικές φορές άνισες», έλεγε ο δάσκαλος.

Ο Τάκης είναι ο πιο πιστός φίλος της ομάδας. Μιλούσε με κάποια πικρία για
το άνοιγμα του Μεσσηνιακού και της Εράνης Φιλιατρών στον μεταγραφικό τομέα,
που καταργεί τις ισορροπίες και δεν επιτρέπει τη διεξαγωγή πρωταθλήματος ίσων
ευκαιριών. Ο Λάκης Αυρηλιώνης δεν ασχολείται ιδιαίτερα με το ποδόσφαιρο. Έχει
άποψη όμως: «Δεν μπορώ να καταλάβω πώς σκέπτονται οι υπεύθυνοι και επιτρέπουν
τη συμμετοχή δύο ξένων παικτών σε κάθε ομάδα. Τι νόημα έχει να μένουν έξω από
τους αγώνες τα παιδιά μας εδώ στην περιφέρεια και να παίξουν ποδοσφαιριστές
από το Καμερούν, τη Νιγηρία, τη Βραζιλία και άλλες χώρες; Έτσι θα πάει μπροστά
το ποδόσφαιρό μας;».

Ποιος μπορεί να πει ότι έχει άδικο;