ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Για όσους επιστρέφουν «με χαρά»

Επιστρέφουμε ένας – ένας, μία – μία, με τα σημάδια του ήλιου και της ανεμελιάς
­ πόσο γρήγορα σβήνουν, πόσο δύσκολο να κρατηθούν σαν αποθέματα καταφυγής για
τις έγνοιες που παραμερίστηκαν για λίγο και πάλι αναδύονται. Στα χρόνια τα
μαθητικά ήταν το πανηγυρικό θέμα Έκθεσης, με την επιστροφή στο σχολείο: «Πώς
πέρασα στις διακοπές». Θέμα πάντα οδυνηρό για μένα. Όπως και το άλλο, το
«Γυρίζοντας στο σχολείο». Τάχα γιατί πρέπει να κοινολογήσω αισθήματα και
βιώματα που σπάνια κανείς μοιράζεται, γιατί τα σημαντικά και τα μοναδικά κάθε
φορά να τα ξεθωριάσω με λέξεις; Αν πω πόσο αγάπησα ένα ηλιοβασίλεμα, το έσβησα
κιόλας. Αν περιγράψω μια αναζήτηση με τη μάσκα στον βυθό, την καταβύθισα στην
κοινοτοπία. Και αν την αυγουστιάτικη πανσέληνο ­ μα ποιο θαύμα την κράτησε
τέσσερις μέρες φέτος; ­ την πάρω από τη θάλασσα που την σεργιανούσε και την
κοίμιζε, την έχω προδώσει.

Είμαι απλώς εδώ, πίσω. Και έχω την ίδια διάθεση, όπως τότε που έγραφα στο
σχολικό τετράδιο «δεν χαίρομαι που γύρισα στο σχολείο». Χίλιες φορές θα
προτιμούσα να βρέχομαι, τέλη Ιουλίου, στα στενά της Μονμάρτης και άλλες τόσες
να ανεβαίνω καταμεσήμερο την ανηφοριά της Ραχούλας ή τα σκαλιά στο σαντορινιό
Εμπορείο. Για πόσο; Για όσο…