ΔΡΟΜΟΙ

Δύσκολο…

… πολύ είναι να βγάλει κανείς τον Γούντι Άλεν από το καθημερινό νεοϋρκέζικο
πρόγραμμά του: την προετοιμασία της νέας του ταινίας, τις πρωτοβουλίες του για
να μην κατεδαφιστεί το σπίτι του Έντγκαρ Άλαν Πόε στο Μανχάταν και τους
ήρεμους περιπάτους στο Σέντραλ Παρκ με τη γυναίκα του Σουν-Γι και την κόρη
τους Μπεσέτ Ντιμέιν, που υιοθέτησαν πέρυσι. Δεν βγαίνει από αυτό το πρόγραμμα
παρά μονάχα όταν είναι να μιλήσει για πολιτική. Η «Κοριέρε ντέλα Σέρα» τού
έδωσε την ευκαιρία. Η αμερικανική πολιτική τού αφήνει μια πικρή γεύση στο
στόμα, όπως και το ξέφρενο πανηγύρι για τον ορισμό του Λίμπερμαν ως υποψήφιου
αντιπροέδρου. Είναι ντροπή, λέει ο Γούντι Άλεν ­ 63 ετών σήμερα. Η Αμερική
θέλει να δείχνει στον κόσμο πως είναι ανεκτική και δημοκρατική, αλλά στην
πραγματικότητα είναι μια χώρα γεμάτη ρατσισμό και προκατάληψη. Θα έπρεπε να
ντρέπεται που δεν έδωσε ποτέ το χρίσμα για το Λευκό Οίκο σε έναν
Αφροαμερικανό, μια γυναίκα ή έναν γκέι.

Η επιλογή…

… του Λίμπερμαν είναι προϊόν ενός ψυχρού και καιροσκοπικού αριθμητικού
υπολογισμού των ανθρώπων του Γκορ, που θέλουν την ψήφο των Εβραίων, λέει ο
Άλεν, Εβραίος και αυτός. Όμως, η στάση του Λίμπερμαν στο Μονικαγκέιτ ήταν
απαράδεκτη, προδοτική. Με τέτοιους φίλους, ο Κλίντον δεν έχει ανάγκη από
εχθρούς. «Αν εξαιρέσουμε το θρήσκευμα, δεν μου κάνει για ηγέτης. Είναι ένας
Ρεπουμπλικανός “τραβεστί”. Η χώρα μας δεν έπαψε ποτέ να είναι υποκριτική και
πουριτανική. Κάθε τόσο, το σεξ γίνεται εθνικό ζήτημα. Όμως, η αλήθεια είναι
αλλού. Αν τη γλίτωσε ο Κλίντον, είναι γιατί την εποχή του Μονικαγκέιτ η
οικονομία προχωρούσε πλησίστια. Ήταν ένας μεγάλος πρόεδρος. Αν μπορούσε να
ξαναθέσει υποψηφιότητα, θα έβγαινε για άλλη μια τετραετία. Και θα ήμουν από
τους πρώτους που θα τον ψήφιζαν».

Και οι κυρίες;…

… Σε καμία από τις δύο υποψήφιες «πρώτες κυρίες» δεν βρίσκει ο Γούντι Άλεν
τίποτα το ξεχωριστό. «Έτη φωτός», λέει, «απέχει και από τις δύο η Χίλαρι, που
την αγαπάμε και τη σεβόμαστε και ως γυναίκα και ως εξαιρετική πολιτικό». Θα
ήταν χωρίς αμφιβολία καλύτερη πρόεδρος από τον Γκορ και τον Μπους μαζί. Όμως,
η Χίλαρι προκαλεί μια παράλογη αντιπάθεια επειδή είναι πιο έξυπνη και πιο
κατηρτισμένη από όλους και, βέβαια, επειδή είναι γυναίκα.

Στους διεκδικητές…

… ο Γούντι Άλεν δεν βλέπει το παραμικρό χάρισμα σε κανέναν. Ο Μπους είναι
ένας ακαλλιέργητος ανόητος που δεν διαθέτει αρκετή φαιά ουσία για να οδηγήσει
τη χώρα. Ο Τσένι είναι σκοτεινός και άχρωμος. Ο Γκορ είναι απείρως καλύτερος
από τον Μπους, αλλά στο Χόλιγουντ ο Γούντι Άλεν δεν θα του έδινε ποτέ πρώτο
ρόλο. Ο Λίμπερμαν είναι ο «μέγας λογοκριτής». Ο μοναδικός που, από θεατρική
άποψη, έχει κάποιο ενδιαφέρον είναι ο Μπιουκάναν: «τόσο απρεπής και ακραίος,
το στερεότυπο του κακού, ο ιδανικός Ιάγος, που τόσο αρέσει σε μας τους
συγγραφείς». Μπους ή Γκορ, λοιπόν; Ο Γούντι Άλεν δεν θα ήθελε κανέναν από τους
δυο στις ταινίες του. Αλλά θα ψηφίσει τον Γκορ.