Συντροφιά με τον Ιούλιο Βερν

Μακρύ ταξίδι μέσα στην πόλη, με συντροφιά τον Ιούλιο Βερν. Γράφει η κ.
Παρασκευή Γεωργάκη:

«Δεν ξέρω για εσάς, αλλά για εμένα ο Ιούλιος Βερν υπήρξε αγαπημένος συγγραφέας
των παιδικών μου χρόνων. Μ’ όλα τα θαυμαστά ταξίδια που έπλαθε η φαντασία του
κι αυτή την αξεπέραστη πένα που τα ζωντάνευε, τα έκανε κτήμα σου, απόλαυση της
ψυχής σου, ιδανικό προς μίμηση.

Ένας λόγος που λέξεις, όπως κίνηση, εξερεύνηση, περιπέτεια, αγώνας,
δικαιοσύνη, ελευθερία, σημαίνουν πολλά σ’ εμένα, είναι και το ότι μεγάλωσα και
γαλουχήθηκα με οραματιστές σαν τον Ιούλιο Βερν.

Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα. Όλοι οι άνθρωποι της γενιάς μου κοίταξαν να
φτιάξουν δουλειά, οικογένεια, ζωή. Κάποιοι από αυτούς, οι τυχεροί,
ξενιτεύθηκαν στο εξωτερικό ή ακόμη και στην επαρχία και χάθηκαν μέσα σε
σύννεφα οξυγόνου και χιλιόμετρα ήσυχης οδοιπορίας. Εμείς, οι πολλοί, οι
άτυχοι, απομείναμε στο καθημερινό μακρύ ταξίδι μέσα στην αφιλόξενη πόλη μας,
να πασχίζουμε να προλάβουμε την ώρα, τις υποχρεώσεις και, παράλληλα, χρόνια
τώρα, να καταπίνουμε το νέφος και τις αρρώστιες του…

Κι ύστερα, κάθε βράδυ να γυρίζουμε σπίτια μας και να ξερνάμε τη θλίψη μας,
κατάκοποι κι αηδιασμένοι, χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε σε τι φταίξαμε και
τι δεν πράξαμε σωστά!

Αχ! καημένε Ιούλιε Βερν.

Εσύ δεν πρόλαβες την Ημέρα του Περιβάλλοντος. Εμείς όμως την γιορτάζουμε
σήμερα.

Όμως δεν υπάρχει θάλασσα για να βουτήξουμε είκοσι χιλιάδες λεύγες και να
γλιτώσουμε από τα καυσαέρια και τις αστικές συγκοινωνίες.

Δεν υπάρχει κανόνι να εκτοξευθούμε στη Σελήνη και να γλιτώσουμε από τους
θορύβους και τα μποτιλιαρίσματα.

Δεν υπάρχει αερόστατο για να ξεφύγουμε από το νέφος και ν’ ακολουθήσουμε ούριο
άνεμο.

Δεν υπάρχει ζούγκλα ν’ αναζητήσουμε τη χαμένη αθωότητα και την αξιοπρέπειά
μας.

Με την παγκοσμιοποίηση, και οι τελευταίοι ιθαγενείς θα κάτσουν στην ουρά για
μια “κάρτα εργασίας”.

Αχ! καημένε Ιούλιε Βερν».