30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΕΛΕΝΗ ΚΙΟΥΜΠΙΤ

ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΜΑΡΜΑΡΩΝ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στη Θεσσαλονίκη.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Πάρα πολύ λογοτεχνία και όσο μπορεί για την αρχαία Ελλάδα.

ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Ότι μπορούμε πάντα να ελπίζουμε.

ΣΚΟΠΕΥΕΙ: Να εξακολουθήσει το έργο της.

ΘΥΜΑΤΑΙ: Τους ανθρώπους που αγάπησε.

Άφησε τη Θεσσαλονίκη και ζει στο Λονδίνο κυνηγώντας ένα όραμα. Με πείσμα
και αισιοδοξία κοιτάζει μπροστά και βλέπει τον στόχο της να πλησιάζει στην
πραγματοποίησή του όλο και περισσότερο. Βάζει το δικό της λιθαράκι στην
επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, και αυτό δίνει νόημα στη ζωή της.
Θαυμάζει τη Μελίνα Μερκούρη, παραμένει Ελληνίδα, και εξακολουθεί να ελπίζει σε
ένα καλύτερο αύριο. Η Ελένη Κιούμπιτ μιλάει στα «ΝΕΑ» για όσα ονειρεύεται, για
όσα διεκδικεί και για όσα σχεδιάζει στο μέλλον.

ΕΡ.: Πώς κρίνετε το αποτέλεσμα του «δημοψηφίσματος» του CNN υπέρ της
επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα;

ΑΠ.: Είναι φοβερά θετικό και επιβεβαιώνει ότι το θέμα της επιστροφής δεν είναι
μόνο αγγλοελληνικό αλλά διεθνές.

ΕΡ.: Αν ο πρόεδρος Κλίντον δεν είχε ταχθεί υπέρ της επιστροφής, θα ήταν ίδιο
το αποτέλεσμα;

ΑΠ.: Το αποτέλεσμα δεν σχετίζεται με τη θέση του προέδρου Κλίντον. Απλά,
υπάρχει ζωηρό ενδιαφέρον διεθνώς.

ΕΡ.: Πώς κρίνετε το πόρισμα της βρετανικής κοινοβουλευτικής επιτροπής;

ΑΠ.: Ήλπιζα κάτι περισσότερο. Υπήρξε θερμό ενδιαφέρον από πλευράς Εργατικών
και Φιλελευθέρων. Οι Συντηρητικοί ήταν τελείως αρνητικοί.

ΕΡ.: Το πόρισμα θα επιφέρει αλλαγές;

ΑΠ.: Ουσιαστικές όχι, αλλά το ότι είναι θετικό θα βοηθήσει.

ΕΡ.: Ποια είναι η επόμενη κίνηση της επιτροπής όπου ανήκετε;

ΑΠ.: Να πείσουμε τους Βρετανούς να ανοίξουν διάλογο με την Ελλάδα.

ΕΡ.: Πότε ασχοληθήκατε για πρώτη φορά με το θέμα;

ΑΠ.: Μετά την έκκληση της Μελίνας, το 1982.

ΕΡ.: Τι σας ώθησε να ασχοληθείτε με αυτό;

ΑΠ.: Το όραμα της Μελίνας, ο ενθουσιασμός της, η λάμψη της και η πεποίθηση που
είχε ότι τα Μάρμαρα θα γυρίσουν στον τόπο τους.

ΕΡ.: Πώς κρίνετε την τακτική της Μελίνας;

ΑΠ.: Ήταν η πιο σωστή. Έπρεπε πρώτα να πείσουμε τον κόσμο να μας ακούσει, να
τον κερδίσουμε συναισθηματικά και συγχρόνως να προβάλουμε ατράνταχτα
επιχειρήματα.

ΕΡ.: Και αυτήν της σημερινής πολιτικής ηγεσίας;

ΑΠ.: Η σημερινή τακτική είναι φωτισμένη. Οι Έλληνες δεν στέκονται πια μόνο στο
επιχείρημα σε ποιον ανήκουν τα Γλυπτά, αλλά καλούν τους Βρετανούς να
συνεργαστούν για να τα συγκεντρώσουν στον Παρθενώνα. Είναι η πιο γενναιόδωρη,
επιστημονική και πρακτική λύση.

ΕΡ.: Ποιο είναι το βασικό ελληνικό επιχείρημα;

ΑΠ.: Ότι τα Μάρμαρα είναι ένα αναπόσπαστο μέλος του Παρθενώνα. Ότι είναι
επιστημονικά, αισθητικά και ηθικά απαράδεκτο να είναι μοιρασμένα.

ΕΡ.: Η ελληνική παροικία του Λονδίνου έχει ενεργό συμμετοχή;

ΑΠ.: Δυστυχώς όχι, εκτός από δυο – τρεις εξαιρέσεις. Είναι κάτι που με λυπεί
ιδιαίτερα.

ΕΡ.: Έχετε υποστήριξη στο έργο σας από τον βρετανικό λαό;

ΑΠ.: Η υποστήριξη δεν περιορίζεται μόνο στους πνευματικούς ανθρώπους. Μας
υποστηρίζουν απλοί Βρετανοί που έχουν ακούσει για το θέμα.

ΕΡ.: Πότε πιστέψατε ότι βρισκόμαστε κοντά στην επιστροφή;

ΑΠ.: Όταν το Βρετανικό Μουσείο άρχισε να τα επονομάζει «Γλυπτά του Παρθενώνα»
κι όχι «Ελγίνεια Μάρμαρα»! Ήταν μια δημόσια ομολογία ότι ανήκουν στον
Παρθενώνα, όχι σ’ έναν Σκωτσέζο συλλέκτη!

ΕΡ.: Η επιστροφή των Γλυπτών είναι πολιτικό ζήτημα;

ΑΠ.: Η απόφαση είναι αναμφισβήτητα πολιτικό ζήτημα. Αλλά ο λόγος επιστροφής
τους ηθικός.

ΕΡ.: Αν είχαμε ήδη έτοιμο το Νέο Μουσείο, θα άλλαζε η στάση των Βρετανών;

ΑΠ.: Αναμφίβολα, όταν το μουσείο χτιστεί, θα δυσκολεύονται να λένε «όχι»!

ΕΡ.: Μπορεί να πάρουμε έστω και τμήμα των Γλυπτών μέχρι τους Ολυμπιακούς
Αγώνες;

ΑΠ.: Η Ελλάδα ποτέ δεν θα δεχθεί να πάρει μόνο «μέρος» των Γλυπτών.

ΕΡ.: Θα πρέπει να ζητήσουμε να επιστραφούν και άλλοι ελληνικοί θησαυροί;

ΑΠ.: Όχι. Άλλωστε το ατράνταχτο επιχείρημα είναι ότι τα Γλυπτά ανήκουν στον
Παρθενώνα. Η ενέργεια του Έλγιν ήταν ένας βανδαλισμός ­ απαράδεκτος για σήμερα
και για τότε.

ΕΡ.: Αν συναντούσατε τον κ. Μπλερ, τι θα του λέγατε;

ΑΠ.: Να μιλήσει με τους Έλληνες και να ακούσει τις προτάσεις τους. Δηλώνει ότι
πιστεύει σε μια «ηθική εξωτερική πολιτική» και η επιστροφή των Μαρμάρων είναι
μια μοναδική ευκαιρία να το αποδείξει.