Ποια αγαπημένη;

Η Εθνική χρειάζεται σταρ μέσα στο γήπεδο και όχι έξω από αυτό, για να μπορέσει να επανέλθει στις επιτυχίες

Οι μεγάλοι άσοι του παρελθόντος έχουν κατ’ επανάληψη δηλώσει την πίστη τους
στα νέο αίμα του ελληνικού μπάσκετ. Οι ίδιοι όμως, κατά πόσο μπορούν να
αντέξουν τη βαριά κληρονομιά που έχουν στα χέρια τους;

Το πιο πολυπαιγμένο σίριαλ του καλοκαιριού τα τελευταία χρόνια στο μπάσκετ,
ήταν η «επίσημη αγαπημένη» όλων των Ελλήνων και αναφερόμαστε στην Εθνική
μπάσκετ, που κάθε καλοκαίρι εδώ και 15 χρόνια μάζευε όλο τον κόσμο (και τις
τηλεθεάσεις).

Είπαμε ήταν ένα σίριαλ που «τραβούσε» και είχαμε συνηθίσει μια φορά τον χρόνο
να περιμένουμε το καθιερωμένο ραντεβού.

Από το καλοκαίρι του 1985 είχε να βρεθεί σε απραξία το αντιπροσωπευτικό μας
συγκρότημα, όταν δεν είχε εξασφαλίσει την πρόκριση στην τελική φάση του
Ευρωμπάσκετ της Γερμανίας. Τότε έγινε μια σοβαρή δουλειά, υπήρξε ανασύνταξη
και με την πρόκριση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ισπανίας (1986) άρχισε ένας
λαμπρός κύκλος, με αποκορύφωμα φυσικά το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ της
Αθήνας το 1987 και το ασημένιο το 1989 στο Ζάγκρεμπ.

Από τότε κάθε καλοκαίρι ήταν «καυτό», με συμμετοχές σε μία Ολυμπιάδα (1996),
δύο προολυμπιακά τουρνουά (1988 και 1992), τέσσερα Παγκόσμια Πρωταθλήματα
(1986, 1990, 1994, 1998) και επτά Πανευρωπαϊκά (1987, 1989, 1991, 1993, 1995,
1997, 1999).

Το τρένο για… Σίδνεϊ

Η κατάργηση του προολυμπιακού τουρνουά, ανάγκασε την Εθνική να διεκδικήσει
μέσω του περσινού Ευρωμπάσκετ την πρόκρισή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του
Σίδνεϊ, αλλά απέτυχε παταγωδώς, με αποτέλεσμα εφέτος να μένει στα φιλικά
τουρνουά.

Το φαινόμενο δεν θα ήταν ανησυχητικό αν παράλληλα δεν εμφανίζονταν και άλλα
κρούσματα, πολύ πιο ανησυχητικά και κυρίως σε «μικρές» εθνικές ομάδες, με
κορυφαίο το επεισόδιο που δημιούργησε ο Αντώνης Φώτσης στη Σλοβενία, όταν
χαστούκισε τον συμπαίκτη του Γιώργο Πετρόπουλο και ενώ οι δύο ομάδες ήταν
ισόπαλες 64-64, σε ένα ιδιαίτερα κρίσιμο σημείο του προημιτελικού, που είχε
χαρακτηριστεί, όχι άδικα, ως πρόωρος τελικός (η Σλοβενία έφτασε στη συνέχεια
στην κατάκτηση του τροπαίου).

Διδάγματα

Παλαιότερα ανάλογα φαινόμενα (όχι όμως τόσο εκφυλιστικά) είχαν παρουσιαστεί σε
μια άλλη Εθνική, των Ελπίδων, το 1992, ενώ ποιος ξέρει τι μπορεί να γίνει στο
μέλλον. Δεν αποκλείεται σε λίγα χρόνια να βλέπουμε ακόμα και στα μίνι ανάλογα
περιστατικά, αν και ευτυχώς εκεί δεν υπάρχουν ακόμα διεθνείς διοργανώσεις.

«Κοινωνικό φαινόμενο» χαρακτήρισε πολύ εύστοχα την όλη κατάσταση ο
ομοσπονδιακός τεχνικός Κώστας Πετρόπουλος, αλλά και ο πρόεδρος της ΕΟΚ Γιώργος
Βασιλακόπουλος, που σίγουρα θα είχαν και στη δική τους εποχή αντιμετωπίσει
περιπτώσεις βεντετισμού στο γήπεδο.

Η διαφορά όμως εδώ είναι πως έγιναν από παίκτη που ακόμα μπασκετικά δεν έχει
πετύχει τίποτα, όταν την ίδια στιγμή στα 19 του χρόνια έχει εξασφαλιστεί
οικονομικά.

Δεν αρνούμαστε πως η πίεση είναι μεγάλη, αλλά και οι υποχρεώσεις είναι το ίδιο
μεγάλες όπως και οι ευθύνες, όταν πλέον αποδέχεται τον ρόλο του ο παίκτης στο
σταρ σύστεμ. Η Εθνική χρειάζεται σταρ μέσα στο γήπεδο και όχι έξω από αυτό,
για να μπορέσει να επανέλθει στις επιτυχίες.

Κρίσιμα ραντεβού

Του χρόνου στο Ευρωμπάσκετ της Τουρκίας, εκτός του γεγονότος πως το σύστημα
στην τελική φάση θα είναι εξαιρετικά δύσκολο (μόνο η πρώτη ομάδα κάθε ομίλου
θα περνά απευθείας στην επόμενη φάση και ο δεύτερος θα παίζει με κάποιον τρίτο
άλλου ομίλου νοκ άουτ αγώνα!) θα παιχτεί μια ακόμα πρόκριση για την Εθνική
μας, αυτή του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της Ινδιανάπολης το 2002 (λογικά θα
περνούν απευθείας σε αυτό οι 4-5 πρώτες ομάδες της τελικής κατάταξης).

Η Εθνική μετέχει ανελλιπώς στα τέσσερα τελευταία Παγκόσμια Πρωταθλήματα και
είναι πολύ σημαντικό να έχει κάποια συνέχεια, εν όψει και του μεγάλου στόχου
που είναι η Ολυμπιάδα της Αθήνας το 2004. Ακριβώς λόγω αυτού του μεγάλου
ραντεβού, είναι αυτονόητο πως καλό θα είναι να δώσουμε το παρών σε όλες τις
μεγάλες διοργανώσεις που θα ακολουθήσουν τα επόμενα τρία χρόνια.

Πέρυσι στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Γαλλίας, ήταν η πρώτη φορά που η Εθνική
ομάδα εμφανίστηκε χωρίς ούτε έναν από τους τέσσερις σωματοφύλακές της (Γκάλης
– Γιαννάκης – Φασούλας – Χριστοδούλου), με τον Χριστοδούλου να έχει πει το
αντίο στο Ευρωμπάσκετ του 1997 στη Βαρκελώνη, τον Φασούλα έναν χρόνο αργότερα,
στο Μουντομπάσκετ της Αθήνας, και τον Γιαννάκη να λέει το αντίο μετά το 1996
ως παίκτης και το 1998 ως προπονητής.

Η επόμενη μέρα

Και οι τέσσερις μεγάλοι αυτοί άσοι έχουν εκφράσει κατά καιρούς την πίστη τους
για τη νέα φουρνιά και για τα παιδιά που ανδρώθηκαν δίπλα τους (Σιγάλας,
Αλβέρτης, Οικονόμου, Παπανικολάου, Μπουντούρης, Ρεντζιάς) ή παρακολουθώντα τα
στο γήπεδο ή στην τηλεόραση. Το πρώτο πείραμα (Ευρωμπάσκετ Γαλλίας) ήταν
αποτυχημένο, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα, αρκεί το πάθημα να γίνει μάθημα
όχι μόνο στους μεγάλους, αλλά και στους νεώτερους που ακολουθούν, κάτι που
μέχρι στιγμής με παραδείγματα σαν του Φώτση δεν φαίνεται να συμβαίνει.

Για να γίνει παρένθεση η φετινή χειμερία νάρκη, μέσα στο καλοκαίρι θα πρέπει
τα επόμενα βήματα της ομοσπονδίας σε άμεση συνεργασία με τον Κώστα Πετρόπουλο
να είναι προσεκτικά και σαφώς πρωτοποριακά, δίνοντας βάση από το κεφάλι (που
είναι η Εθνική ανδρών) ως τα πόδια (που είναι οι «μικρές» εθνικές) αυτού του
οικοδομήματος που λέγεται εθνικά συγκροτήματα.