Μεταγραφές για τον πάγκο

Ο Γκόραν Βλάοβιτς δεν έπαιξε ακόμη στην Ευρώπη. Ο Πάουλο Σόουζα έγινε, ήδη, ηγέτης του ΠΑΟ

Είπε χθες ο Μίμης Δομάζος: «Κάναμε μεταγραφές, αλλά οι μεταγραφές δεν παίζουν.
Τους παίκτες που αγοράσαμε τους πήραμε για να κάνουν τη διαφορά στο Τσάμπιονς
Λιγκ. Ξοδέψαμε δισεκατομμύρια και έπαιξε μόνον ένας».

Κάποιοι θα πουν ότι βιάζεται ο Δομάζος. Όμως, επειδή «η καλή ημέρα από το πρωί
φαίνεται», ο κοντός, επί της ουσίας, έχει δίκιο. Από τους Σόουζα, Βλάοβιτς,
Σάριτς, Κουτσουρέ, παίζει μόνον ο Πορτογάλος. Απέκτησε, δηλαδή, ο Παναθηναϊκός
παίκτες πάγκου και όχι βασικούς;

Ο Δομάζος δεν κάνει υποδείξεις στον προπονητή, αλλά εκφράζει μιαν απορία. Και
ο Δομάζος δεν είναι τυχαίος. Αφού δεν παίζουν τώρα αυτοί οι παίκτες ­ σύμφωνα
με τις επιλογές του Αναστασιάδη ­ γιατί να παίξουν αργότερα; Θα συντελεσθεί
κάποιο… θαύμα;

Βεβαίως, έντεκα ξεκινούν και τρεις παίζουν ως αλλαγές. Το ζητούμενο είναι,
ωστόσο, πότε θα χρησιμοποιηθούν οι συγκεκριμένοι παίκτες ή κάποιος απ’ αυτούς,
με τη βασική ομάδα και όχι με την αναπληρωματική, για να διαπιστώσουμε αν
«δένει» με το σύνολο.

Όταν δοκιμάζεις κάποιον, τον δοκιμάζεις με τους βασικούς. Μ’ αυτούς που
σκοπεύεις να πορευθείς σε πρωτάθλημα, Κύπελλο και Ευρώπη. Δεν τον
χρησιμοποιείς με αναπληρωματικούς γιατί ούτε κατάλληλες μπαλιές θα πάρει ούτε
θα μπει στο πνεύμα ανάπτυξης της ομάδας.

Για παράδειγμα: Αλλιώς θα παίξει ο Βλάοβιτς με τον Λυμπερόπουλο, τον Σόουζα,
τον Χένρικσεν, τον Καραγκούνη. Και διαφορετικά (τα ονόματα στην τύχη) με τον
Σίμο, τον Σίγκουρντσον, τον Βίλα και τους άλλους μη βασικούς. Το λάθος που
γίνεται κατ’ επανάληψη από ορισμένους προπονητές, να χρησιμοποιούν
διαφορετικές ενδεκάδες σε κάθε αγώνα και όχι να επιλέγουν έναν κορμό,
προσθέτοντας ή αφαιρώντας παίκτες για να βρουν το ιδανικό σχήμα έχει ως
αποτέλεσμα να «ψάχνονται» οι ίδιοι και ακολούθως να ψάχνονται οι παίκτες, οι
διοικούντες και οι οπαδοί!

Αν έγιναν τόσα φιλικά και ματς Κυπέλλου με άπειρες δοκιμές, για να δούμε
ακριβώς τον ίδιο Παναθηναϊκό, στο Τσάμπιονς Λιγκ (απλώς τη θέση του Μίκλαντ
πήρε ο Σόουζα), τότε δύο τινά συμβαίνουν:

*** ‘Η ο Παναθηναϊκός του Γιάννη Κυράστα ήταν πλήρης, δεν χρειαζόταν ενίσχυση
και συνεπώς, πετάχτηκαν τζάμπα εκατοντάδες εκατομμύρια.

*** ‘Η όσοι παίκτες αποκτήθηκαν ήρθαν για να γεμίσουν τον πάγκο των «πρασίνων»
και όχι να εκτοξεύσουν την ομάδα.

Στην πρώτη περίπτωση κάποιοι πιάστηκαν κορόιδα. Στη δεύτερη περίπτωση, το
κορόιδο (που θα πιαστεί) θα φανεί σύντομα. Αν υπάρχει και τρίτη περίπτωση, εδώ
θα είμαστε να τη συζητήσουμε με όσους… μιλάνε. Ο Παναθηναϊκός δεν ήταν ούτε
θα γίνει σχολή «μουγκών και κωφών». Εν όψει Τσάμπιονς Λιγκ («αν πρώτα ο Θεός
όλα πάνε καλά») το γράφουμε αυτό. Διότι στη Μαδρίτη, το Μιλάνο, το Λονδίνο, το
Μόναχο, το Τορίνο, τη Βαρκελώνη, το Μάντσεστερ, στην ποδοσφαιρική Ευρώπη,
δηλαδή, επικρατούν άλλοι κώδικες. Σχεδόν σε όλες αυτές τις πόλεις έχει παίξει
ο Παναθηναϊκός και κατά κανόνα χειροκροτήθηκε, σε όλα τα επίπεδα. Πουθενά δεν
έγινε περίγελος. Και οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν τι εννοούμε. Δεν
γίνεται ύστερα από 92 χρόνια η ομάδα της πρωτεύουσας να μεταβληθεί σε χωριό.