ΔΡΟΜΟΙ

Κοιτάζοντας…

… γύρω μου, διαπίστωσα πως ένιωθα παράξενα, στο τμήμα γυναικείων εσωρούχων,
στο πολυκατάστημα Kmart, στη Νέα Υόρκη. Ήμουν με τον δεκαενιάχρονο γιο μου που
ψώνιζε καλσόν. Κάποιες κυρίες μάς κοίταζαν ήδη καχύποπτα. Προσπαθούσα να τον
βοηθήσω με τα νούμερα. Του πρότεινα μάλιστα και ένα ζευγάρι δικτυωτές κάλτσες.
Ύστερα προχωρήσαμε στο τμήμα με τα καλλυντικά για κραγιόν και βαφή μαλλιών.
Καθώς τον βοηθούσα να διαλέξει ένα L’Oreal που λεγόταν «Parisian Black»,
άρχισα να αναρωτιέμαι πώς είχα φτάσει εδώ.

Ο γιος μου…

… μόλις είχε γυρίσει στο σπίτι από το πανεπιστήμιο, με μια σημαντική
ανακοίνωση στις αποσκευές του: «Είμαι “διασεξουαλικός”». Το είπε σαν να
επρόκειτο για τον θρίαμβό του. Η γυναίκα μου και εγώ κοιταχτήκαμε
τρομοκρατημένοι. Μας θεωρούν προοδευτικούς καθηγητές. Έχουμε δει τα μαλλιά των
παιδιών μας να γίνονται μπλε, να γίνονται πράσινα, καθώς τα δικά μας γίνονταν
γκρίζα. Αν μας έλεγε «Είμαι γκέι», η γυναίκα μου σίγουρα θα του έλεγε:
«Σπουδαία! Και ποιος είναι ο τυχερός;» Αλλά «διασεξουαλικός»; «Θες να κάνεις
εγχείρηση, παιδί μου;» «Όχι, μου αρέσει το σώμα μου όπως είναι». «Τότε τι πάει
να πει “διασεξουαλικός”;» «Πάει να πει πως είμαι κορίτσι. Μου αρέσει να φοράω
φουστάνια, να βάφομαι και να αμφισβητώ την πατριαρχική αστική αντίληψη για τα
δύο φύλα. Ο Φουκό έχει πει πως το φύλο είναι κοινωνική κατασκευή».

“Διασεξουαλικός”…

… δεν είναι απαραιτήτως ο γκέι, η λεσβία, ο αμφιφυλόφιλος. Αυτοί
καθορίζονται από τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις. Ο «διασεξουαλικός»
καθορίζεται από την υπέρβαση του φύλου, από την ελευθερία της επιλογής. Το
φύλο είναι τόσο περίπλοκο, που υπάρχουν τουλάχιστον 100 παραλλαγές του.
Μπορούμε να ζήσουμε μέχρι και 20 από αυτές μέσα σε ένα πρωί. Όσο μας τα έλεγε
αυτά ο γιος μας, σκεφτόμασταν τι θα λέγαμε στους φίλους μας. Μα ύστερα
θυμήθηκα πως ίσως ο πιο αυστηρός από αυτούς, ήθελε πάντα να φοράει πρώτος τις
γόβες που αγόραζε η γυναίκα του.

Τις προάλλες…

… ο γιος μας μάς ανακοίνωσε πως θέλει να τον θεωρούμε πια «κόρη» μας. Ζήτησε
να μη χρησιμοποιούμε γι’ αυτόν αρσενικές αντωνυμίες. Του εξήγησα πως ακόμη και
η αγγλική γλώσσα δεν είναι τόσο ευέλικτη και πως ο γερο-σκύλος δύσκολα
μαθαίνει νέα κόλπα ­ και μάλιστα «διασεξουαλικά». Θύμωσε, μαλώσαμε και μου
πέταξε πάλι στα μούτρα τον Φουκό. Ο γιος μου γνώριζε πως έγραφα αυτό το άρθρο
και το ενέκρινε. Μα όταν του είπα πως ήταν αδύνατον να μη χρησιμοποιήσω
αρσενικές αντωνυμίες, εξοργίστηκε. Ύστερα από κάμποση συζήτηση, επιτέλους
συμβιβάστηκε. «Καλά, αλλά μόνο στο τέλος του άρθρου». Συμφώνησα και εγώ μαζί
της. Στο κάτω – κάτω, μπορεί να έχασα έναν γιο, αλλά κέρδισα μια κόρη.
(Απόσπασμα από τις εξομολογήσεις του Λέναρντ Ντέιβις, καθηγητή των Αγγλικών
στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, στο περιοδικό «The Chronicle of
Higher Education».)