Το μυστικό της επιτυχίας είναι το χέρι

Κάθε βράδυ, γύρω στα μεσάνυχτα, στην πιο γραφική γωνία ενός ήδη γραφικού
νησιώτικου χωριού, το μπαρ ενός φίλου μου παίρνει μπρος. Οι πρώτοι πελάτες
είναι συνήθως ξένοι τουρίστες, διότι για τους ντόπιους τα μεσάνυχτα είναι
ακόμα νωρίς. Η μουσική εκείνη την ώρα παίζει απαλά ενώ ακόμα γίνονται πολλές
μικροδουλειές για να συμμαζευτεί το μαγαζί. Πίσω από τον πάγκο ο ένας κόβει τα
απαραίτητα λεμόνια και πορτοκάλια με χειρουργική ακρίβεια κι ο άλλος τοποθετεί
τα ποτήρια της τελευταίας πλύσης στη θέση τους. Ο τρίτος, υπεύθυνος ως επί το
πλείστον για τη μουσική, φτιάχνει τη λίστα με τα ποτά που έχουν και δεν έχουν
και κάποιος τρέχει αναλόγως μπρος – πίσω στα δυο – τρία μπακάλικα για να κάνει
τα ψώνια της τελευταίας στιγμής. Εξετάζουν την ποσότητα του πάγου, ένα μόνιμο
πρόβλημα σε νησάκι που δεν είναι ιδιαίτερα οργανωμένο.

Εγώ, ως σταθερή πελάτισσα, ζω αυτήν τη μικρή επιχείρηση από κοντά. Αν και δεν
είμαι ιδιαίτερα μπαρόβια κι ούτε αντέχω το ποτό, η παρέα μαζεύεται όλη εκεί
και όλοι αισθανόμαστε το μαγαζί δικό μας. Καθώς, λοιπόν, πιπιλίζω το καλαμάκι
του κοκτέιλ μου παρακολουθώ ασυναίσθητα όλη τη διαδικασία της λειτουργίας. Η
«χημεία» ενός (πετυχημένου) μπαρ είναι κάτι, τελικά, το αξιοθαύμαστο, ένα
κοκτέιλ που συνδυάζει πολλά αλλά και αταίριαστα πολλές φορές μεταξύ τους
στοιχεία.

Πρώτα απ’ όλα απαιτεί από τους ανθρώπους που το λειτουργούν μιαν έμφυτη
κοινωνικότητα (κάτι που το ‘χουν κι οι τρεις) αλλά συγχρόνως και μάτι αετού
(διότι δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να συμβεί).

Απαιτεί μεγάλη γνώση της μουσικής και το ταλέντο να την χρησιμοποιήσεις σαν
όχημα για να κατευθύνεις το κέφι του πλήθους. Ο καλός DJ τελικά πρέπει έχει το
ίδιο ταλέντο του δημαγωγού και τα παιδιά εδώ, ενώ παίζουν καταπληκτική
μουσική, μακριά από τις εμπορικότητες, κρατάνε τον κόσμο στο πόδι.

Τέλος, φυσικά, πρέπει ένα μπαρ να σερβίρει ένα σωστό ποτό και εδώ είναι που
χρειάζεται να υπάρχει ένας μπάρμαν ταλαντούχος και όχι απλώς μια όμορφη
φατσούλα. Όπως ο μάγειρας βάζει όλο το ταλέντο στην τελική παρουσία του
πιάτου, έτσι κι ο σωστός μπάρμαν βάζει τις τελευταίες πινελιές, ώστε να βγει
το ποτό, εκτός από σωστό, και ωραίο. Εξάλλου αυτές οι τελευταίες λεπτομέρειες
είναι που κάνουν τη διαφορά, κι ας είναι η συνταγή ίδια. Στη συγκεκριμένη
περίπτωση, ο καθένας από τους τρεις που το λειτουργούν βγάζει διαφορετικό
αποτέλεσμα. Ο ένας είναι πολύ μεθοδικός και βγάζει ένα άριστο στην εμφάνιση
ποτήρι, όπως για παράδειγμα στη margarita, η οποία, παρ’ όλο που είναι τέλεια
στην όψη, με ένα άψογο στεφάνι από αλάτι, πάντα παραξινίζει. Ο άλλος, ο
πληθωρικός καλλιτέχνης, φτιάχνει ποτά-«μπαρούτι», σαν να θέλει να φορτώσει όλη
την ενέργεια της καλοπέρασης σε ένα ποτήρι. Ο τρίτος, όμως, έχει πετύχει το
σωστό «κοκτέιλ» για κοκτέιλ. Ο ίδιος είναι λεπτός, χαμογελαστός τύπος, τσακάλι
στη δουλειά και τα ποτά του έχουν τη σωστή δόση «μπαρουτιού» και ομορφιάς.

Δεν ξέρω αν όλα αυτά είναι τα αποτελέσματα πολλών καλοκαιρινών κοκτέιλ. Αυτήν
τη στιγμή, σίγουρα, το μόνο πράγμα που πίνω είναι ένα «μπαρούτι» πρωινό φραπέ.

Λίγα λόγια για την ιστορία του κοκτέιλ

Τι εστί: είναι μείγμα είτε διαφορετικών αλκοολούχων ποτών είτε διαφορετικών
αλκοολούχων ποτών μαζί με αναψυκτικά ή χυμούς…

Η λέξη: είναι από τα ετυμολογικά αινίγματα της αγγλικής γλώσσας. Μπορεί να
προέρχεται από το αγγλικό «cock ale», μείγμα από κοτόζουμο και μπίρα, το οποίο
έπιναν οι Άγγλοι τον 17ο αιώνα (και ίσως γι’ αυτό την κοπανούσαν από την
Αγγλία δημιουργώντας αποικίες!). Άλλοι υποστηρίζουν ότι προέρχεται από τη
γαλλική λέξη «coquetier» (αυγουλιέρα), η οποία ήταν το δοχείο όπου ο Γάλλος
φαρμακοποιός Antoine Peychaud πρωτοσέρβιρε την οινοπνευματώδη δημιουργία του
(μείγμα από μπράντι bitters), όταν έφτασε στη Νέα Ορλεάνη το 1975. Υπάρχουν
τουλάχιστον άλλες εφτά – οχτώ θεωρίες για το πού και πώς γεννήθηκε η λέξη. Η
αλήθεια είναι ότι κανείς δεν ξέρει.

Το μυστικό της επιτυχίας του: ένα σωστό κοκτέιλ χρειάζεται λεπτό, ευαίσθητο
χέρι. Ο κάθε μπάρμαν σίγουρα έχει και το στυλ του αλλά και τις σπεσιαλιτέ του.
Η ισορροπία των διαφόρων υλικών είναι το παν. Για παράδειγμα, στην παρασκευή
margarita το αλάτι πρέπει να κολλάει σαν λεπτή ταινία στα χείλια του ποτηριού
τόσο, ώστε με κάθε γουλιά να το νιώθεις. Το ποτό αυτό πρέπει να είναι ξινό,
χωρίς να παραείναι. Σε άλλα, η ισορροπία του γλυκού (π.χ. της γρεναδίνης) με
τα υπόλοιπα υλικά είναι το μυστικό της επιτυχίας. Σε άλλα, ακόμα, για
παράδειγμα στο Bloody Mary, το καυτερό στοιχείο είναι το κλειδί.

Τα βασικά καρυκεύματα

Εκτός από τα ίδια τα ποτά, τα κοκτέιλ συχνά περιέχουν και άλλα δευτερεύοντα
υγρά καρυκεύματα.

Bitters: Είναι αρωματικό, πικρό (εξ ου η ονομασία) μείγμα από διάφορα
μπαχαρικά, μυρωδικά και αλκοόλ, μεταξύ των οποίων είναι το τζίντζερ, το
πορτοκάλι, και το κινίνο. Το πιο γνωστό bitters για την παρασκευή των κοκτέιλ
είναι Angostura’s bitters, το οποίο αρχικώς φτιαχνόταν στην ομώνυμη πόλη στη
Βενεζουέλα που κατόπι μετονομάστηκε Cidad Bolivar Angostura, όμως έμεινε να
ονομάζεται η μοναδική γέφυρα στην πόλη και η μοναδική στον ποταμό Ορινόκο.

Γρεναδίνη: Τι θα ήταν ένα Tequila Sunrise χωρίς εκείνο το κόκκινο κάτω στο
ποτήρι; Αυτό το χρώμα το παίρνει από την προσθήκη της γρεναδίνης, ένα έντονο
κόκκινο σιρόπι φτιαγμένο από ρόδι. Αποφεύγετέ το, όμως, διότι έχει και καμιά
δεκαριά «Ε».

Worcestershire Sauce: Δυνατή στη γεύση σάλτσα από ξίδι και μπαχαρικά,
απαραίτητα για Bloody Mary.

Lime: Είναι γλυκό πράσινο σιρόπι από το πράσινο λεμόνι (το λάιμ). Το εμπορικό
έχει εξίσου πολλά «Ε» με τη γρεναδίνη.

Tabasco: Καυτερή σάλτσα από πιπεριές τσίλι και ξίδι, προαιρετική στο Bloody
Mary.

Τα κλασικότερα και άλλα κοκτέιλ

Περί ορέξεως ουδείς λόγος αλλά είναι απίθανο το τι αηδίες ζητούν οι άνθρωποι
σ’ ένα μπαρ. Ας ξεκινήσουμε από τα πιο «εγκληματικά» κοκτέιλ που είναι
προσβολή για τους ποτοποιούς αλλά και για τους πότες.

Νούμερο ένα: Whisky και Coca Cola (που, και καλά, πάει με όλα!). Και εκεί που
τα παιδιά στο μπαρ τρελαίνονται είναι όταν κάποιοι ηλίθιοι ζητούν Chivas Regal
ή Dimple με Coca Cola. Αν είναι δυνατόν! Μέχρι και Tallisker με Coke έχει
ζητήσει κάποιος ΒΛΑΞ!

Νούμερο δύο: Αν whisky με coca cola είναι απλώς και μόνο κακόγευστο, τότε
sambucca με Coca Cola δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί εμετικό.

Νούμερο τρία: Bourbon με amaretto. Αν ήταν εδώ ο Jack Daniels, ή θα τους
έσφαζε όλους ή θα άλλαζε το όνομά του!

Ας δούμε, όμως, ποια είναι τα σωστά κοκτέιλ.

Bloody Mary

Ο Αμερικανός συγγραφέας Έρνεστ Χέμινκγουεϊ γράφει κάπου ότι αυτός είναι που
εισήγαγε αυτό το κοκτέιλ στο Χονγκ Κονγκ, το 1941, και αυτό ακριβώς το
γεγονός, κατά τον ίδιο, στάθηκε από τους κυριότερους λόγους, μετά ίσως τον
γιαπωνέζικο στρατό, που αυτή η βασιλική αποικία έπεσε!

Για 1 ποτό

1 1/2 μεζούρα βότκα

2 μεζούρες πηχτό τοματοχυμό

2 κτγ φρέσκο χυμό λεμονιού

Λίγη σάλτσα Worcestershire

1 πρέζα αλάτι

2 πρέζες μαύρο πιπέρι

2 πρέζες καγιέν ή 2-3 σταγόνες tabasco

Σε ένα σέικερ για κοκτέιλ, ανακατεύουμε τη βότκα, τον τοματοχυμό, το χυμό
λεμονιού, τη σάλτσα Worcestershire, την tabasco ή το καγιέν και το αλατοπίπερο
μαζί με μια κούπα παγάκια. Χτυπάμε καλά και στραγγίζουμε το μείγμα σε ένα ψηλό
ποτήρι γεμάτο παγάκια. Βάζουμε στο ποτήρι, εάν θέλουμε, και ένα κοτσάνι σέλερι
και φέτες λεμονιού για γαρνιτούρα.

Screwdriver

Το όνομά του σημαίνει «κατσαβίδι» στα αγγλικά και λένε ότι είναι η εφεύρεση
Αμερικανών εργατών στις πετρελαιοπηγές της Μέσης Ανατολής οι οποίοι ανακάτευαν
τη βότκα μαζί με πορτοκαλάδα σε κονσέρβες, τις οποίες άνοιγαν και ανακάτευαν
με κατσαβίδια.

Για 1 ποτό

Μέσα σε ένα ποτήρι γεμάτο παγάκια ρίχνουμε 1 μεζούρα βότκα μαζί με 90 ml
πορτοκαλάδα και ανακατεύουμε.

Tequila Sunrise

Λένε ότι πρωτοφτιάχτηκε κατά τη διάρκεια της Ποτοαπαγόρευσης στον μεξικανικό
ιππόδρομο του Agua Caliente, κοντά στα σύνορα με την Καλιφόρνια. Πήγαιναν οι
Αμερικανοί εκεί για να παίζουν στον ιππόδρομο και για να απολαύσουν κάνα – δυο
ποτά. Κάποιος εφευρετικός μπάρμαν σκέφθηκε ότι λίγη τεκίλα θα ήταν ό,τι πρέπει
με την πρωινή πορτοκαλάδα, κι έτσι γεννήθηκε αυτό το κοκτέιλ.

1 μεζούρα τεκίλα

90 ml χυμό πορτοκάλι

1 κτγ γρεναδίνη

Χτυπάμε την τεκίλα με την πορτοκαλάδα στο σέικερ μαζί με παγάκια και τα
σερβίρουμε μέσα σε ένα ψηλό ποτήρι. Προσθέτουμε τη γρεναδίνη, η οποία κάθεται
στον πάτο, δημιουργώντας το χαρακτηριστικό εφέ όπου το ποτό κάτω είναι κόκκινο
και κιτρινίζει όσο ανεβαίνει στην επιφάνεια. Γαρνίρουμε με μια φέτα λάιμ ή
πορτοκάλι.

Cuba Libre

Δεν είναι Bacardi – Κόκα!

Σημαίνει «Ελεύθερη Κούβα» και πρωτοφτιάχτηκε, κατά τον θρύλο, από κάποιον
Αμερικανό αξιωματικό των Διαβιβάσεων, αφού οι Αμερικανοί «απελευθέρωσαν» την
Κούβα από τους Ισπανούς. Όλα αυτά όλα έγιναν γύρω στο 1900. Αυτό το κοκτέιλ
παρ’ όλο που γίνεται από Coca Cola, είναι το μόνο ίσως όπου το ποτό δένει
απολύτως γευστικά με την Κόλα. Το ρούμι έχει έντονη γεύση καραμέλας, επειδή
γίνεται από μελάσα που είναι πολύ παρόμοια με αυτήν της Κόλας.

1 μεζούρα λευκό ρούμι

1/2 μεζούρα μαύρο, δυνατό ρούμι (50)

1/2 μεζούρα Coca Cola

1/2 μεζούρα χυμό λάιμ

1/2 κτγ ζάχαρη

Τα ανακατεύουμε και τα σερβίρουμε σε ένα ψηλό ποτήρι με πάγο, γαρνιρισμένο με
λεμόνι ή λάιμ.