Ο θάνατος του ντεμί σεζόν

Βαρέθηκα πια. Αυτή η ξεπερασούρα που κάνουν οι καύσωνες μεταξύ τους, μου έχει
διαλύσει το νευρικό σύστημα. Ο ένας έχει να εμφανιστεί εδώ και 20 χρόνια. Ο
άλλος είναι πιο μάγκας ­ πάει στα 30. Ο ένας ξέκανε 8 άτομα. Ο άλλος 14.

Δεν το καταλαβαίνω αυτό το πράγμα. Δεν το κατανοώ. Να καβαλάνε το καλάμι οι
σταρ ­ να καβαλάνε το καλάμι και οι καύσωνες; Ποιος καύσων «τα φέρνει» πιο
πολύ; Αν είναι ποτέ δυνατόν.

Όλοι μας, αγκαλιά με μια τηλεόραση. Αγκαλιά εγώ κι εσύ στο αμπαζούρ το θαλασσί
από κάτω ­ περιμένουμε το δελτίο καιρού. Και βγαίνουν οι πλατινέ με τα μίνι
και τον χάρτη πίσω τους. Και μας δίνουν τις προγνώσεις. Με τακτ. Με τρόπο. Μη
μας τρομοκρατήσουν και τους φύγουμε τα ασκέρια, οι ορδές, οι όχλοι και τα
μπουλούκια.

Μας το φέρνουν μαλακά. Αμπαλάρουν τον καύσωνα σε συσκευασία δώρου: «Αίθριος
καιρός αναμένεται…». «Ηλιοφάνεια αναμένεται…». Το νεύρο το κρόσσι δεν
αναμένεται. Αυτό βρίσκεται εκτός σχεδίου.

Κι ύστερα φτάνουν στις θερμοκρασίες. Εκεί παίρνουν γλυκό χαμόγελο κι
απολογητικό τόνο. Μας το φέρνουν απ’ έξω απ’ έξω. Μαλακά. Μας κάνουν καλύτερες
τιμές. Αλίμονο, τόσα χρόνια πελάτες δεν δικαιούμαστε και μια έκπτωση του 10%;

Κι έτσι οι μέγιστες τιμές ελαττώνονται. Κονταίνουν. Σαν να μπάζουν, ένα πράμα.
Το σαραντατεσσάρι γίνεται σαράντα δύο. Σαράντα ένα. Άντε στο τσακίρ κέφι,
μπορεί σαράντα.

Κάνοντας ζάπινγκ από δελτίου εις δελτίον, βλέπεις ότι η μέγιστη θερμοκρασία
της Λάρισας διακρίνεται από μια ανεπίτρεπτη επιπολαιότητα. Κάθε δελτίο σού
δίνει κι άλλο νούμερο. Κάθε σταθμός κι άλλη μέτρηση. Κάθε λιμάνι και σταθμός,
κάθε σταθμός και δάκρυ.

Δάκρυ ­ και βρες εσύ άκρη. Άντε να καταλάβεις, πόσο θα κρατήσει. Πότε θα
ανέβει. Πότε θα κατέβει. Πότε θα φτάσει στα κανονικά για την εποχή επίπεδα.
Ποια ­ που να πάρει η ευχή ­ είναι τα κανονικά, για την εποχή, επίπεδα. Γιατί
το στρες μας βρίσκεται μακράν των κανονικών για την εποχή επιπέδων.

Στην προκειμένη, η αστική τάξη δεν αστειεύεται. Παθαίνει πανικό, μπαίνει στο
αυτοκίνητο κι όποιον πάρει ο Χάρος. Βρώμικες παραλίες. Άθλιες ακτές.
Κονσερβοκούτια. Κενές φιάλες. Σκουπίδια, βρώμα, δυσωδία και μια γαλότσα χωρίς
κανέναν προορισμό σε αυτή τη μάταιη ζωή.

Η αστική τάξη δεν αστειεύεται. Κάνει το σάλτο μορτάλε. Βουτάει συλλήβδην στα
χλιαρά νερά φτύνοντας τους γιατρούς που ωρύονται για όζον και καρκίνο του
δέρματος. Πλατσουρίζουν στα ρηχά και μετράνε συντάξιμα μέχρι να νυχτώσει να
γυρίσουν σπίτι τους.

Γύρω τους, οι χαζοχαρούμενοι. Οι σπορτίβ με τις ρακέτες. Άσχετοι με το
αντικείμενο, τις εκτοξεύουν, τήδε κακείσε, μεσ’ την εθνική την έξαρση. Ντάλα
μεσημέρι, τάκα-τούκου, τάκα-τούκου. Τάκα-τούκου ο αργαλειός μου, τούκου κι
έρχεται ο καλός μου. Ο καλός μου έρχεται και μου εκσφενδονίζει το μπαλάκι στη
μούρη. Μπορεί και τη ρακέτα. (Να πας από ρακέτα. Ωραίο τέλος. Ηρωικό. Επικό.
Έτσι χάσαμε τη θεία, στοπ. Από τι πήγε η καψερή; Από τη ρακέτα του μ…..).

Αν ξαναδώ άλλη διαφήμιση κλιματιστικών, θα ουρλιάξω. Οι χίλιες και μια δόσεις,
αρχίζεις να πληρώνεις από το 2004. Έρχονται και σου τον βάζουν. Και σε κρυώνει
αυτός τώρα. Και σε ζεσταίνει τον χειμώνα. Και τον ρυθμίζεις εκεί που θέλεις.
Και σου ψήνει και τοστ άμα παραστεί ανάγκη. Σου κρατάει μια συντροφιά, του
ανοίγεις την καρδιά σου, του λες τον πόνο σου. Είναι μια παρηγοριά.

Μες στον καύσωνα, κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη.

­ Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου ποια είναι η χειροτέρα στου κόσμου μας τη σφαίρα;

Ποιο είναι αυτό το σίχαμα; Αυτό το κάθιδρο πλάσμα, ιδρώτες στα πλακάκια,
μπιτόνια ολόκληρα, ποτίζεις στρέμματα, η χαρά του γεωπόνου;

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, σε ποιον ανήκει αυτό το ηλίθιο βλέμμα; Αυτός ο
στόκος είμαι εγώ; Το αποχαυνωμένο ζόμπι; Το ζώον το όρθιο; Η αρκούδα; Η μεγάλη
άρκτος ­ εγώ είμαι; Πώς έγινα έτσι; Πότε έγινα έτσι; Πόσο θα με ταπεινώσει
άλλο ο καύσωνας;

Δεν ξέρω τι προηγούμενα είχαμε με τον πλανήτη, αλλά, ό,τι και να είχαμε, του
τα ανταποδώσαμε διπλά και τρίδιπλα. Του δώσαμε και κατάλαβε. Τον πήραμε
εύκρατο-εύκρατο, μια φράπα και τον κάναμε θερινό. Θερινό στην κυριολεξία.
Καυτό. Του αλλάξαμε τα φώτα. Κάναμε τις Τέσσερις Εποχές ­ δυο. (Αχ, φίλτατε
Βιβάλντι. Καλά, εσείς πεθάνατε νωρίς).

Προσπαθώ να θυμηθώ. Πώς τις λέγανε εκείνες τις δυο άλλες εποχές; Τις
μακαρίτισσες;

Α, ναι. Άνοιξη και φθινόπωρο. Οι κυρίες πηγαίνανε στις μοδίστρες. Και ράβανε
τα ντεμί σεζόν. Τα ενδιάμεσα. Τα έτσι κι έτσι. Τα φοράγανε και βγαίνανε βόλτα
το σούρουπο.

Γιατί τότε ακόμα υπήρχε η βόλτα. Τότε ακόμα υπήρχε το σούρουπο. Ένα αγέρι που
λικνιζόταν αδιόρατα. Ένας ήλιος που έδυε μειδιώντας. Μια γλύκα στην
ατμόσφαιρα… Μια τέτοια γλύκα που, τόσα χρόνια μετά, καρφώνεται στην καρδιά
σαν κοφτερό λεπίδι. Πριονίζει τη μνήμη. Βασανίζει. Ταλανίζει. Θυμίζει. Αυτόν
τον θάνατο δεν τον ανακοίνωσε ποτέ κανένα δελτίο ειδήσεων.

Δεν ξέρω. Δεν το κατάλαβα, δεν το πήρα είδηση. Πότε πέθανε το ντεμί σεζόν;