3η ΚΑΡΤΑ Πάνω από την αξιοπρέπεια;

Στο θαυμάσιο τουρνουά fair play για παιδιά 13-14 ετών, που διοργάνωσε η ΕΠΟ
στη Χαλκιδική, στις αρχές Ιουλίου, με πρωτομάστορα τον αντιπρόεδρο της
Ομοσπονδίας Αριστείδη Σταθόπουλο και άριστο συνεργάτη του τον πρόεδρο της
τοπικής Ένωσης Αργύρη Βούλγαρη, οι διαιτητές εφάρμοσαν το θεσμό της μπλε
κάρτας.

Ήταν ένα νέο σύστημα αξιολόγησης του θετικού παιχνιδιού και της αθλητικής
συμπεριφοράς των νεαρών ποδοσφαιριστών. Ένα βήμα για καλύτερο ποδόσφαιρο.

Θα σταθώ στους διαιτητές. Κλήθηκαν όχι απλώς να εφαρμόσουν τους
κανονισμούς, αλλά να αξιολογήσουν το βαθμό συμμετοχής των παιδιών στο τίμιο
παιχνίδι. Αν πέτυχαν στο έργο τους και βοήθησαν τη διοργάνωση, τότε έχουν
περισσότερες ικανότητες από αυτές που παρουσιάζουν στους αγώνες πρωταθλημάτων
όλων των κατηγοριών.

Αφού μπορούν να διδάσκουν τα παιδιά κανόνες άριστης αθλητικής συμπεριφοράς,
γιατί στα πρωταθλήματα πολλές φορές δημιουργούν ερωτηματικά για τα κίνητρα που
τους ωθούν στη χονδροειδέστατη παραβίαση απλών διατάξεων;

Γιατί η σκέψη τους δεν είναι καθαρή και μπαίνουν πολλές φορές στο γήπεδο ως
υπηρέτες; Ποια δύναμη τους κάνει να ξεχνάνε αρχές που πήραν από το σπίτι τους,
ακόμα και το όνομα που τους παρέδωσε ο πατέρας τους;

Είναι δυνατόν να ανέχονται τη μετατροπή τους σε πιόνια, απλώς και μόνο για
να διατηρήσουν θέση στον πίνακα ή για να εξασφαλίσουν τον προβιβασμό τους;

Γιατί δεν αντιδρούν, όταν συνειδητοποιούν ότι η εξέλιξή τους δεν εξαρτάται
από την καλή ποιότητα της διαιτησίας τους, αλλά τον βαθμό εναρμόνισής της με
παραγγελιές;

Γιατί αφήνουν την καριέρα τους στα χέρια τρίτων, που τους αντιμετωπίζουν
ψυχρά, τους χρησιμοποιούν για ένα διάστημα και ύστερα τους πετάνε στα
σκουπίδια σαν στυμμένες λεμονόκουπες με την ετικέτα «δεν απέδωσαν τα
αναμενόμενα» ή χωρίς εξήγηση; Γιατί μπαίνουν στο χώρο της ανασφάλειας που τους
υπαγορεύεται και υποχρεώνονται να χτυπάνε πόρτες και να κάνουν συμβιβασμούς;
Έχει μεγαλύτερη αξία η αγωνιώδης προσπάθειά τους για παραμονή με κάθε τρόπο
στους πίνακες της διαιτησίας από την αξιοπρέπεια;