Θετικοί ­ υπό προϋποθέσεις ­ οι πανεπιστημιακοί γιατροί

Από αριστερά. Ο πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών καθηγητής Κωνσταντίνος Δημόπουλος, ο ομότιμος καθηγητής Χειρουργικής Βασίλης Γολεμάτης και ο καθηγητής Παθολογίας Σωτήρης Ράπτης

Θετικά, αν και με πολλές επιφυλάξεις, είναι τα πρώτα σχόλια των
πανεπιστημιακών γιατρών για τα σημεία της μεταρρύθμισης του ΕΣΥ που αφορούν
τους όρους απασχόλησής τους.

Τις επίσημες θέσεις τους θα διατυπώσουν τον Σεπτέμβριο, ύστερα από σειρά
συζητήσεων που έχει προγραμματιστεί να γίνουν. Ωστόσο, τρεις γνωστοί
καθηγητές, με τους οποίους μίλησαν «ΤΑ ΝΕΑ», εκτιμούν από τώρα ότι η εφαρμογή
των μέτρων δεν θα είναι εύκολη υπόθεση, καθώς πρώτα πρέπει να επιλυθούν κάποια
πρακτικά προβλήματα.

«Το κλινικό, ερευνητικό και διδακτικό έργο των πανεπιστημιακών γιατρών σαφώς
πρέπει να προσφέρεται μόνο μέσα στο νοσοκομεία», είπε στα «ΝΕΑ» ο πρώην
πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών καθηγητής Κωνσταντίνος Δημόπουλος. «Για να
γίνει αυτό, όμως, πρέπει να υπάρχει η απαραίτητη κτιριακή, ξενοδοχειακή και
εργαστηριακή υποδομή, διότι το ζητούμενο είναι η προσφορά έργου και η νοσηλεία
των ασθενών σε ανθρώπινες συνθήκες. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι εκτός από τους
γιατρούς θα εργάζεται τις απογευματινές ώρες το νοσηλευτικό και το διοικητικό
προσωπικό, καθώς και ότι θα λειτουργούν ταυτόχρονα και παράλληλα τα εξωτερικά
ιατρεία, τα χειρουργεία, τα εργαστήρια και τα διαγνωστικά τμήματα. Σήμερα, τα
νοσοκομεία λειτουργούν λίγες ώρες το πρωί ως νοσοκομεία, και το απόγευμα ως
πανδοχεία κακής ποιότητος αλλά υψηλού κόστους.

Με την παραγωγικότητα

Απαραίτητο είναι ακόμη να συνδέεται η παροχή υπηρεσιών στο νοσοκομείο με την
παραγωγικότητα. Δεν μπορεί να αμείβονται οι γιατροί που κάθονται όσο οι
γιατροί που δουλεύουν. Ο αναισθησιολόγος, λόγου χάρη, που θα κάνει δέκα
ναρκώσεις θα πρέπει να παίρνει κάτι περισσότερο από αυτόν που κάνει μία, για
να έχει και κάποιο κίνητρο για να εργάζεται το απόγευμα.

Πέρα από το οικονομικό κίνητρο, πάντως, πρέπει να υπάρχουν και κίνητρα ηθικά
και αξιοκρατικά, δηλαδή να αξιολογείται κάθε γιατρός και κλινική από την
ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρει. Οι δε κρίσεις των γιατρών για εξέλιξη,
πρόσληψη ή μονιμοποίηση πρέπει να γίνονται από αντικειμενικά άτομα, ώστε να
είναι αξιοκρατικές, δίχως κομματικές ή συνδικαλιστικές παρεμβάσεις. Και αυτό,
διότι έχει καλλιεργηθεί η εντύπωση ότι η εξέλιξη και η ανέλιξη συνδέονται
άμεσα με κομματικές ταυτότητες και συνδικαλιστικές περγαμηνές».

Διάλογος

Από την πλευρά του, ο ομότιμος καθηγητής Χειρουργικής Βασίλης Γολεμάτης
επισήμανε ότι «μετά την καθιέρωση του ΕΣΥ έγιναν πολλές συζητήσεις για τις
εργασιακές σχέσεις των γιατρών ΕΣΥ και των πανεπιστημιακών, και τα μέτρα που
εξαγγέλθηκαν ρυθμίζουν το όλο θέμα. Στις περισσότερες χώρες του κόσμου οι
πανεπιστημιακοί γιατροί έχουν το ιατρείο τους μέσα στο νοσοκομείο στο οποίο
εργάζονται. Το ζήτημα της υποδομής είναι κάτι που μπορεί να λυθεί, ενώ δεν
πιστεύω ότι θα αποτελέσει πρόβλημα ο περιορισμός των απογευματινών ιατρείων σε
δύο την εβδομάδα και σε ορισμένο αριθμό ασθενών. Το πώς ακριβώς θα εφαρμοστούν
τα μέτρα είναι θέμα διαλόγου».

Πιο καυστικός, ο καθηγητής Παθολογίας Σωτήρης Ράπτης τόνισε: «Δεν νομίζω πως
μπορεί μόνο του να ορίσει το υπουργείο Υγείας ποιος πανεπιστημιακός γιατρός θα
κάνει ιατρείο και ποιος όχι, διότι εμείς υπαγόμαστε στο υπουργείο Παιδείας.

Χρειάζεται υποδομή

Από εκεί και πέρα, όλα όσα προτείνει η μεταρρύθμιση για τους πανεπιστημιακούς
είναι σωστά ­ μάλιστα τα έχει προτείνει η Ένωση Καθηγητών Ιατρικής
Πανεπιστημίου Αθηνών εδώ και 20 χρόνια. Για να εφαρμοστούν, όμως, όπως στο
εξωτερικό, χρειάζεται μεγάλη υποδομή. Στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο,
όπου υπάρχει αυτή η υποδομή, οι γιατροί κάνουν το ιατρείο τους εντός του
νοσοκομείου, όμως στα άλλα νοσοκομεία τα πράγματα είναι διαφορετικά. Είναι
χαρακτηριστικό ότι εδώ και έξι χρόνια έχουμε ζητήσει από τον “Ευαγγελισμό” να
κάνουμε απογευματινό διαβητολογικό ιατρείο και, παρά τη συμφωνία της
διοίκησης, ακόμα περιμένουμε την απάντηση του υπουργείου Υγείας.

Μεγάλο πρόβλημα θα αποτελέσει και ο μεγάλος αριθμός των γιατρών που, σύμφωνα
με τη μεταρρύθμιση, θα έχουν το δικαίωμα ιατρείου εντός του νοσοκομείου. Μόνο
στη δική μου κλινική τέτοιο δικαίωμα θα έχουν 16-20 άτομα. Πού θα στεγάζονται
όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Είναι σαφές ότι τα μέτρα είναι πολύ ωραία στα λόγια,
αλλά τίποτα δεν μπορεί να γίνει στο πόδι, ούτε με τρεις κι εξήντα».