ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα σημάδια της αλήθειας

Αυτή τη φορά δεν έψαχνα να βρω κοχύλια στον βυθό. Αυτή τη φορά το βλέμμα μου
χανόταν πάνω στα βράχια και στις πέτρες. Αναζητούσε τις διαδρομές του νερού,
παρατηρούσε σχήματα και χρώματα, έψαχνε στις γραμμές τους να βρει τη «λογική».
Πώς να σχηματίστηκαν άραγε; Με ποια δύναμη του νερού, με ποια δύναμη του
ανέμου; Σίγουρα κανείς δεν θα μπορούσε να το προβλέψει. Ούτε τα χρώματα ούτε
τα σχέδια ούτε τις ξαφνικές σχισμάδες ούτε τις καμπύλες ούτε τις κοφτερές
άκρες. Υπήρξαν όμως, δημιουργήθηκαν. Ήταν εκεί, μπροστά στα μάτια μου, αληθινά
όσο τίποτε. Κι εκ των υστέρων, όλο και κάποια λογική (μαθηματική,
συναισθηματική, γεωλογική ή άλλη) θα μπορούσε να το εξηγήσει. Μια λογική που
σίγουρα άγγιζε (ή ξεπερνούσε), για μερικούς, τα όρια του παραλόγου, μια λογική
που για να βρεθεί κάποιος ταξίδεψε πέρα από όρια και κανόνες για να την
ανακαλύψει…

Αυτή τη φορά κολύμπησα πολύ κοντά στα βράχια, για να δω με προσοχή μικρές κι
ασήμαντες λεπτομέρειες. Έμεινα για ώρα στην επιφάνεια ή στον βυθό, στα σημεία
εκείνα που άγγιζε ο ήλιος, για να τον δω να φωτίζει τα «σημάδια». Περπάτησα
κοντά στις άκρες του βουνού, ακολουθώντας τα μονοπάτια της δύσης. «Ένα δειλινό
στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις που δεν μένει
στο τέλος παρά η αλήθεια…». Τόση αλήθεια, όση μπορεί να κρύβουν δυο στίχοι
του Ελύτη, τόση αλήθεια όση μπορεί να μεταφέρει μια θάλασσα… Λογική ή
παράλογη, τελικά δεν έχει σημασία.

Η αλήθεια ήταν εκεί, στο Αιγαίο. Έφερνε μαζί της εικόνες από τη θάλασσα κι από
τη φύση, στιγμές από τη ζωή κι από τα όνειρα, κουβέντες και φιγούρες από
πρόσωπα που βρίσκονταν κοντά ή μακριά, κι από άλλα που έμοιαζε να είχαν χαθεί
για πάντα. Λογική ή παράλογη, αυτή ήταν η αλήθεια… Η ίδια που άφηνε τα ίχνη
της με γραμμές και χρώματα, πάνω στις πέτρες.