[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Όταν ο Ρήγας Φεραίος παρακινούσε τους Έλληνες και τους άλλους λαούς των
Βαλκανίων να ξεσηκωθούν για τη λευτεριά τους, αψηφώντας την «Ιερά συμμαχία»
του Μέτερνιχ δεν φανταζόταν ασφαλώς ότι, διακόσια χρόνια μετά, θα επικρατούσε
ακόμα τόση υποκρισία στην Ευρώπη.

Κι όμως, σ’ έναν μήνα από σήμερα, στην άτυπη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών
της Ε.Ε., η γαλλική προεδρία προτίθεται να καταθέσει πρόταση για την άρση του
εμπάργκο που έχει επιβληθεί εναντίον της Γιουγκοσλαβίας.

Αυτό μπορεί να συμβεί, όχι γιατί πρυτάνευσαν έστω κάποιοι ανθρωπιστικοί λόγοι,
αλλά σε μια προφανή προσπάθεια των Βρυξελλών να επηρεάσουν τις πολιτικές
εξελίξεις υπέρ της αντιπολίτευσης, εν όψει των εκλογών ­ στη Γιουγκοσλαβία ­
στις 24 Σεπτεμβρίου.

Ασφαλώς, πολλά ερωτήματα μπορεί να εγείρει κανείς. Υπάρχει όμως και ένα σοβαρό
πρόβλημα που αφορά στην Ελλάδα, πέραν των αυτονόητων καλών παραδοσιακών
σχέσεων με το Βελιγράδι, στις οποίες στηρίχθηκαν πολλοί Έλληνες πολιτικοί.

Τι θέλουμε από τα Βαλκάνια; Τι συμμαχίες χτίζουμε; Ποια είναι τα σχέδιά μας,
απέναντι σε αυτά της Άγκυρας, η οποία επιδιώκει, με τις ευλογίες κοινών μας
«συμμάχων», σε κάθε χώρα της περιοχής να στήσει και μια «μικρή Τουρκία»; Με
ποιους και πώς θα συμμαχήσουμε απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό, ο οποίος
καταγράφεται ­ για όσους δεν διαβάζουν εφημερίδες ­ στις απανωτές συνεντεύξεις
του «φίλου» Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Ισμαήλ Τζεμ;

Η Ελλάδα ­ ασφαλώς χωρίς τη θέλησή της ­ θα βρεθεί σύντομα μπροστά σ’ ένα
μεγάλο δίλημμα. Θα συμμετάσχει ή όχι στα σχέδια αποσταθεροποίησης και
ανατροπής του Μιλόσεβιτς που απεργάζονται στη Δύση;

Η Μόσχα του Βλαντίμιρ Πούτιν έχει προειδοποιήσει την Αθήνα (τους κ.κ. Κ.
Στεφανόπουλο, Γ. Παπανδρέου και Α. Τσοχατζόπουλο) ότι και «κακός» να ‘ναι ο
Μιλόσεβιτς, θα ήταν λάθος για την ασφάλεια της Ρωσίας και της Ελλάδας να
ανατραπούν κι άλλο οι ισορροπίες στα Βαλκάνια προς όφελος της Τουρκίας.

Πέραν του προβληματισμού και των αυτονόητων συμφερόντων των Ρώσων, το ζήτημα
αφορά άμεσα στην ασφάλεια της χώρας. Και είναι απλό ­ ποια στάση οφείλουμε να
τηρήσουμε ­ σαν το αυγό του Κολόμβου!