ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο Άγιος… Τσάρος Νικόλαος Β’

«Άγιος Νικόλαος». Έτσι θα ονομάζεται πλέον σε λίγο καιρό ο τελευταίος Τσάρος της Ρωσίας Νικόλαος Β’

Από «μάρτυρες του κομμουνισμού», «μάρτυρες της πίστης». Η ρωσική Ορθόδοξη
Εκκλησία πρόκειται να αγιοποιήσει σύντομα εκατοντάδες «θύματα» του
κομμουνισμού ­ μεταξύ αυτών και τον τελευταίο Τσάρο της Ρωσίας.

Στις 19 Αυγούστου, την ημέρα της εορτής της Μεταμόρφωσης, ο Νικόλαος Β΄ και τα
υπόλοιπα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας που εκτελέστηκαν στο
Αικατερινμπούργκ από τους Μπολσεβίκους, θα ανακηρυχθούν σε αγίους. Το όνομά
τους θα συνδεθεί με εκείνο εκατοντάδων άλλων «μαρτύρων του κομμουνισμού», που
αποφάσισε η ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία να αγιοποιήσει. Εν προκειμένω, στην
περίπτωση δηλαδή του Νικολάου Β΄, όχι για τον τρόπο που διαχειριζόταν τις
υποθέσεις του κράτους, αλλά για τον τρόπο που πέθανε.

«Ο τελευταίος Τσάρος αρνήθηκε την εξορία. Έμεινε μέχρι το τέλος αφοσιωμένος
στην πατρίδα του. Η αλληλογραφία του αποδεικνύει ότι ήταν έτοιμος να πεθάνει
για τον χριστιανισμό». Το επιβεβαιώνει, από το μοναστήρι του Αγίου Δανιήλ,
έδρα του ρωσικού Πατριαρχείου, ο πατέρας Ιλαρίων. Ο Πατριάρχης Αλέξιος Β΄, ο
οποίος είχε αμφισβητήσει την αυθεντικότητα των λειψάνων των Ρομανόφ που
ενταφιάστηκαν το 1998 στην Πετρούπολη και είχε διαψεύσει τις φήμες περί
αγιοποίησης, υπέκυψε τελικά στις λαϊκές πιέσεις.

Ύστερα από μία μακρά, ταραχώδη περίοδο, η ρωσική Εκκλησία έχει ανακτήσει τη
δύναμή της. Ο Αλέξιος Β΄ προηγείται στις δημοσκοπήσεις δημοτικότητας πολλών
πολιτικών. Τον Ιούνιο, ένα εβδομαδιαίο περιοδικό τον περιέγραψε ως τον άνθρωπο
που επέτρεψε στην Εκκλησία «να βγει με τις λιγότερες, δυνατές, απώλειες από τα
ερείπια του κομμουνισμού».

Η ορθόδοξη ιεραρχία φέρεται ως ο θεματοφύλακας των αξιών σε μία χώρα που
βρίσκεται πάντα στο χείλος της ηθικής χρεοκοπίας. Η μόνη δύναμη που μπορεί να
γεμίσει το ιδεολογικό κενό που δημιούργησε η κατάρρευση του κομμουνισμού.
Ιδρύει χώρους λατρείας μέσα στα στρατόπεδα και τις φυλακές, ενισχύει τη
στήριξη που παρέχει σε αλκοολικούς και τοξικομανείς, και ελπίζει να επεκτείνει
ακόμα περισσότερο την επιρροή της στην κοινωνία.

«Ο Πούτιν χρειάζεται τον Αλέξιο και ο Αλέξιος τον Πούτιν», λένε οι κάτοικοι
της Μόσχας. Οι Ρώσοι έχουν ανάγκη την Εκκλησία και η Εκκλησία τους Ρώσους.
Μόνο που κινδυνεύει να παρασυρθεί από τις ακραίες, ακόμα και αντισημιτικές ή
ξενοφοβικές θέσεις και τον δημαγωγικό λόγο ορισμένων ιερέων, των «νεοφώτιστων
που θεωρούν τους εαυτούς τους θαυματουργούς» και τους οποίους στηλίτευσε με
αυτά, ακριβώς, τα λόγια η Αγία Σύνοδος. Αντίδοτο σε αυτές τις «παρεκκλίσεις»,
η εκπαίδευση. Μία εκπαίδευση την οποία στερήθηκε ο ρωσικός κλήρος, η ρωσική
κοινωνία, καθώς αναγκάστηκε να «ανανήψει» βεβιασμένα από τον αθεϊσμό.