Μυκονιάτικες ιστορίες

Μια μυκονιάτικη ιστορία μάς αφηγείται ο αναγνώστης μας κ. Κωστής Πάλλης, με
αφορμή πρόσφατη επίσκεψη στο νησί:

«… Ψηλά στο συμπαθητικό χαγιάτι της Κυρίας Μαρίας, δίπλα στην ανθισμένη
πικροδάφνη, γευόμενος το παριανό κεχριμπάρι, παρατηρούσα νωχελικά (στο βάθος,
πυκνά τα πλοία που χάραζαν το γαλάζιο άπλωμα, ρυτιδωμένο ανεπαίσθητα απ’ τα
λιγοστά Μπωφόρ της ποθητής δροσιάς, με τους τεράστιους διαφημιστικούς
χαρακτήρες τυπωμένους στα πλευρά των, αφήνοντας τα ρευστά χνάρια τους να
σβήνουν στην οικογενειακή αγκαλιά του Αγ. Στέφανου, γεμάτη με τις
ευθυγραμμισμένες ξύλινες ομπρέλες, τα πολύχρωμα μαγιό και τις χαρούμενες,
ανέμελες φωνές των παιδιών…

Αλλά εκείνο το πρωινό, όπως και τα επόμενα που επακολούθησαν, η παραδεισιακή
γαλήνη ταράχτηκε σοβαρά με τον ερχομό του πανύψηλου, γιγάντιου, ταχύπλοου,
τελευταίο δείγμα κι επίτευγμα της τεχνικής προόδου, καραβιού, που έσβησε,
κάλυψε, ξαφνικά, αθόρυβα, αφήνοντας βουνό τον αφρό στο πέρασμά του, την αχνή /
ασπρογάλανη γραμμή του ορίζοντα με φόντο το νησί των δίδυμων εξώγαμων θεών· το
κύμα που σχημάτισε μακριά, μεταμορφώθηκε σε πλατιά φουσκοθαλασσιά, που ύπουλα,
σουρτά, χωρίς οίκτο κατέφθασε και ξέσπασε τη βία του στη γαλήνια ανύποπτη
πλαζ, παρασύροντας σανδάλια, πετσέτες, σέιζ λονγκ και αναποδογυρίζοντας τη
γηραιά κυρία που δισταχτικά αλλά επίμονα έμπαινε στην υγρή αγκαλιά για μια
γερή δόση δροσιάς και αγαλλίασης. Ευτυχώς το δράμα αποσοβήθηκε χάρη στη
δυναμική επέμβαση δύο γυναικών που έσπευσαν να τη βοηθήσουν, να τη σώσουν
γιατί εκινδύνεψε πραγματικά.

Σε λίγα λεπτά η τεχνητή βία της ταχύπλου προόδου κόπασε με την αγκυροβόλησή
της στο διπλανό λιμάνι της χώρας, αφήνοντας στη βρεγμένη, αφύσικη, αμμουδιά
ένα ταραγμένο, ανήσυχο πηγαινέλα· η κοπέλα με τα πράσινα μάτια και το φιδίσιο
σώμα τίναζε τη μουσκεμένη πετσέτα της, ψαρεύοντας τις σαγιονάρες της, ο Ιταλός
τουρίστας φυσούσε, ξαναφυσούσε τ’ αλμυρισμένα εσωτερικά του κινητού του,
θέλοντας κι επιμένοντας, μάταια, μ’ αυτόν τον τρόπο να του ξαναδώσει τη χαμένη
του πνοή, βλαστημώντας α λα ιταλικά την κακιά τύχη ή την απρόσμενη επέμβαση
της προόδου, που ήρθε αναπάντεχα μουλιάζοντας το μέσο επικοινωνίας του, τα
πιτσιρίκια ξαναβουτούσαν άφοβα χωρίς να περιμένουν το αφρισμένο καλμάρισμα,
κάτω από την στοργική επίβλεψη και σχετικών νουθεσιών “προσέχτε… πρόσεξε
Τάκη…”, η γηραιά κυρία κοψοχολιασμένη, με εμφανή στα χαρακτηριστικά του
προσώπου της την τρομάρα που πέρασε, διηγόταν κατακόκκινη, λαχανιασμένη ακόμα,
την επικίνδυνη ταλαιπωρία της μέσα στην αφρισμένη οργή του Ποσειδώνα και την
αλμυρισμένη στυφή γεύση της, καταρώντας κι επαναλαμβάνοντας χωρίς κακία, από
συνήθεια γεροντική “άει να χαθούνε.. κακό χρόνο να ‘χουν…”».