Το ανοικτό στοίχημα του ΚΚΕ

Αλέκα Παπαρήγα. Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ πιστεύει ότι το «λαϊκό μέτωπο» πρέπει να αγωνιστεί και για τη διεύρυνση της δημοκρατίας. «Δεν μπορεί η κυβέρνηση να δίνει εντολή στην Αστυνομία ­ είπε τον περασμένο Νοέμβριο ­ να εμποδίζει τον λαό να διαδηλώσει κατά των “τρομοκρατικών ενεργειών” του Μπιλ Κλίντον»

Πόσο μπορεί να σταθεί, και κυρίως να αναπτυχθεί, μέσα σε συνθήκες
παγκοσμιοποίησης, συνεχούς χρηματοδότησης της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση,
αλλά και νομισματικής ενοποίησης ένα κομμουνιστικό κόμμα;

Το ερώτημα δεν είναι ασφαλώς θεωρητικό, αλλά υπαρκτό και απασχολεί σοβαρά
αρκετά στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, εν όψει μάλιστα του 16ου
Συνεδρίου του κόμματος, το οποίο προβλέπεται να διεξαχθεί τον προσεχή
Δεκέμβριο.

Η γενική γραμματέας του κόμματος Αλέκα Παπαρήγα έχει επιμείνει στην άποψη ότι
μόνον «η δημιουργία ενός αντιιμπεριαλιστικού μετώπου» μέσα στη χώρα, αλλά
ταυτοχρόνως και «η σύσφιξη των σχέσεων και η κοινή δράση με κομμουνιστικά και
προοδευτικά κόμματα σε όλο τον κόσμο» αποτελεί την απάντηση, για τους
εργαζόμενους, απέναντι στις σύγχρονες προκλήσεις.

Και αυτό διότι, όπως πιστεύουν στο ΚΚΕ, «η όποια χρηματοδότηση γίνεται από την
Ε.Ε. αποτελεί τη μία όψη του νομίσματος, αφού η μεταφορά πλούτου από την
Ελλάδα προς τη Δυτική Ευρώπη, μέσω της υπεραξίας, και όχι μόνον, των
εργαζομένων, είναι πολλαπλάσια των εισροών, αποτελώντας την άλλη όψη του
νομίσματος».

Ωστόσο, η άποψη περί συγκρότησης ενός ευρέος μετώπου, η οποία βρήκε ορισμένους
συμμάχους εκτός Κομμουνιστικού Κόμματος, καθώς και η θετική αποδοχή από
στελέχη του ΣΥΝ και το ΔΗΚΚΙ δεν μπόρεσε τελικώς να αγκαλιάσει μεγάλο τμήμα
του εκλογικού σώματος. Πρώτον, στις εκλογές του περασμένου Απριλίου το ΚΚΕ
φάνηκε να καθηλώνεται στα παλιά εκλογικά του ποσοστά, το ΔΗΚΚΙ δεν κατάφερε να
μπει στη Βουλή και ο Συνασπισμός εμφανίστηκε να συρρικνώνεται. Και, δεύτερον,
ορισμένες συμμαχίες που έγιναν με διάφορες προσωπικότητες έτυχαν σκληρής
κριτικής από ορισμένα στελέχη του ΚΚΕ, π.χ. από τον πρώην αντιπρόεδρο της
Βουλής Δημήτρη Κωστόπουλο.

Γιατί; Τι έφταιξε; Ποια επιλογή ενόχλησε; Ή, από την άλλη πλευρά, ποια απόφαση
­ αντιθέτως ­ καταξιώθηκε στον κόσμο του Κομμουνιστικού Κόμματος και έγινε
αποδεκτή από «τους προοδευτικούς ανθρώπους, όσους θέλουν να αγωνιστούν για μία
άλλη, δημοκρατική Ευρώπη της ισοτιμίας και της ελευθερίας»;

Στο ΚΚΕ μελετούν, αυτό τον καιρό, όλες τις παραμέτρους. Κυρίως όμως επιδιώκουν
να ξεφύγουν από την όποια εσωστρέφεια θα μπορούσε να προκαλέσει το τελευταίο
εκλογικό αποτέλεσμα, που ασφαλώς δεν ήταν «ό,τι το καλύτερο».

Στο Πολιτικό Γραφείο του κόμματος εκτιμούν ότι:

1 Η τελευταία περιπέτεια με τη Β’ Λυκείου αποδεικνύει περίτρανα, στα
μάτια ακόμα και των πλέον δύσπιστων γονιών, ότι «η παιδεία στην Ελλάδα έχει
βαθιά ταξικό χαρακτήρα» και «είναι για τους λίγους». «Μπορεί να καταλάγιασαν
οι κινητοποιήσεις και οι καταλήψεις των μαθητών, αλλά γονείς και παιδιά
βλέπουν πλέον ότι μόνον στα καλά, στα ακριβά ιδιωτικά σχολεία έχουν μέλλον οι
μαθητές, εκεί όπου η τσέπη των εργαζομένων δεν αντέχει, παρά μόνον για
λίγους».

2 Οι συζητήσεις, ανακοινώσεις και η όλη νομοθετική προετοιμασία της
κυβέρνησης φέρνει στο φως το σοβαρό πρόβλημα το οποίο υπάρχει και
αναδεικνύεται ολοένα και περισσότερο στις εργασιακές σχέσεις. «Δεν μπορεί ­
εκτιμούν πάντα στο ΚΚΕ ­ να συνεχιστεί αυτός ο ανήφορος της κερδοσκοπίας των
ολίγων στην Ελλάδα, αν δεν γείρει ακόμα περισσότερο η πλάστιγγα εις βάρος των
εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι αυτοί δεν κινδυνεύουν πλέον να χάσουν αυτά που
καθιερώθηκε να λέγονται “κεκτημένα”, αλλά σύντομα, από το προσεχές φθινόπωρο,
θα γίνουν έρμαιο καθημερινών αλλαγών που θα τους φορτώνουν με αβεβαιότητα και
δυστυχία».

3 Οι λεγόμενες αλλαγές στην υγεία δεν βελτιώνουν αυτό που ονομάστηκε το
1981 Εθνικό Σύστημα Υγείας, αλλά «ενισχύει την υγεία για τους λίγους, τους
πλούσιους, αυτούς που μπορούν να πληρώνουν το ακριβό δωμάτιο και τη σύγχρονη
Εντατική Μονάδα στα μεγάλα ιδιωτικά θεραπευτήρια». «Οι όποιες λεγόμενες
διορθωτικές κινήσεις ­ πιστεύουν στο ΚΚΕ ­ απλά εντείνουν την οικονομική
εκμετάλλευση και στο θέμα της υγείας και της περίθαλψης των εργαζομένων, εις
όφελος των ολίγων που θα απολαμβάνουν της πολυτέλειας και των υψηλών γνώσεων
των μεταπτυχιακών γιατρών».

Στα τρία, λοιπόν, αυτά κορυφαία ζητήματα, δηλαδή στην υγεία, στην παιδεία και
στις εργασιακές σχέσεις, εκτιμούν στο ΚΚΕ ότι έχει ανοίξει ένας πολύ
επικίνδυνος δρόμος για τους εργαζόμενους, που σε συνδυασμό με την πολύ υψηλή,
όπως αποδεικνύει και η έρευνα της EUROSTAT, ανεργία «διαμορφώνουν ένα θλιβερό
και καταθλιπτικό τοπίο για τον ελληνικό λαό».

Έτσι, όλη η προσυνεδριακή περίοδος για το ΚΚΕ, εκ των πραγμάτων, συμπίπτει ­
όπως πιστεύουν στον Περισσό ­ με μακρές κινητοποιήσεις των εργαζομένων, οι
οποίοι και «αντιμετωπίζουν πλέον σοβαρότατα προβλήματα ακόμα και για μια
αξιοπρεπή επιβίωση».

Σε αυτές τις συνθήκες, «τις τόσο ασφυκτικές για τον ελληνικό λαό», το ΚΚΕ δεν
παραβλέπει ­ σημειώνει στέλεχος της Κ.Ε. ­ ότι κάποιοι βολεύονται μέσα από το
υπάρχον οικονομικοπολιτικό σύστημα. «Πρώτον, γιατί στην Ελλάδα η παραοικονομία
είναι απίστευτα υψηλή, δεύτερον γιατί το “πλύσιμο” μαύρου χρήματος φτάνει
περίπου το ύψος ενός προϋπολογισμού και τρίτον, γιατί πολλοί βουλευτές των δύο
μεγαλύτερων κομμάτων εξαρτώνται απόλυτα από τους οικονομικούς τους
χρηματοδότες».

Επομένως ­ τονίζουν στο ΚΚΕ ­ «ο αγώνας των εργαζομένων δεν μπορεί παρά να
λάβει υπόψη του αυτό το τοπίο, καθώς και μία θλιβερή πραγματικότητα
παραπληροφόρησης που έχει εμπεδωθεί από ορισμένα ραδιοτηλεοπτικά μέσα».

Στις αναλύσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος ­ και αυτό θα καταγραφεί και στις
«Θέσεις» για το 16ο Συνέδριο ­ προστίθεται και μια μακροσκελής αναφορά στα
εθνικά και διεθνή θέματα που αφορούν άμεσα την περιοχή μας.

Πρώτον, εκτιμούν ότι «στην ουσία η φιλία σε επίπεδο κυβερνήσεων και
ορισμένων επιχειρηματιών Ελλάδας και Τουρκίας ήταν το όχημα για νέες
παραχωρήσεις στην Κύπρο και άνοιγμα και άλλων μετώπων στο Αιγαίο εις βάρος της
χώρας μας».

Δεύτερον, πιστεύουν ότι «η Ελλάδα σύρεται από το ΝΑΤΟ σε ακόμα
μεγαλύτερους τυχοδιωκτισμούς στα Βαλκάνια, όπου μπορεί το φθινόπωρο να δούμε
ακόμα και υποκινούμενο από την Ουάσιγκτον εμφύλιο ανάμεσα στο Βελιγράδι και
στο Μαυροβούνιο».

Και, τρίτον, επισημαίνουν ότι «η χώρα για πρώτη φορά μετά το ’74
αντιμετωπίζει ­ γενικότερα και παρά τους πολυθρύλητους και πολυδιαφημισμένους
Ολυμπιακούς Αγώνες που υποτίθεται θα ενισχύσουν εθνικά την Ελλάδα ­ τόσο
σοβαρό εθνικό πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που οφείλεται και στην αλλαγή συμμάχων
στην περιοχή, π.χ. στην προσέγγιση με την επεκτατική Τουρκία και την
απομάκρυνση από τους παραδοσιακούς φίλους του Βελιγραδίου».

Όλα αυτά ­ λένε στο ΚΚΕ ­ δίνουν τη δυνατότητα στο κόμμα τους να παίξει έναν
πρωταγωνιστικό ρόλο στον άλλο πόλο, από αυτόν που συγκροτούν το ΠΑΣΟΚ και η
Ν.Δ. Κάτι που καταγράφηκε ­ όπως επισημαίνουν στο Κομμουνιστικό Κόμμα ­
«θετικά στη συνείδηση της μεγάλης πλειονότητας του ελληνικού λαού κυρίως με
τις κινητοποιήσεις κατά του πολέμου και των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών στη
Γιουγκοσλαβία».

Ακόμα, τονίζουν, ανοίγει για το ΠΑΜΕ, το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο, ένα
«μεγάλο πεδίο δράσης και αγώνων, όπου χωρούν όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξαρτήτως
τι ψήφισαν στις εκλογές ή τι πολιτικές δεσμεύσεις μπορεί να έχουν».

Βεβαίως, όλα αποδεικνύονται στην πράξη… Και ασφαλώς για το ΚΚΕ το στοίχημα
για την επόμενη περίοδο παραμένει ανοικτό. Θα μπορέσει, εν όψει και του 16ου
Συνεδρίου, που θα διεξαχθεί… ογδόντα δύο χρόνια μετά την ίδρυση τού ΣΕΚΕ
(του κόμματος που μετονομάστηκε σε ΚΚΕ), να ξεφύγει από την όποια εσωστρέφεια,
στην οποία θα μπορούσε να περιπέσει λόγω του όχι και τόσο θετικού εκλογικού αποτελέσματος;