Κνωσός με μηδέν λιπαρά

Μέσα στο κλιματιζόμενο δωμάτιο του κρητικού ξενοδοχείου, περιμένω πότε θα
υποχωρήσει ο καύσων για να προχωρήσω εγώ. Να προχωρήσω προς Κνωσό, ύστερα από
πολλά χρόνια. Προς Κνωσό που καλή-χρυσή, δεν λέω, αλλά όταν πιάνουν οι άγριες
ζέστες, ο περιβάλλων χώρος, η ξεραΐλα, το άνυδρο τοπίο δεν είναι για χόρταση.
Όπως γλαφυρότατα το έθεσε ο ταξιτζής που με πήγε Άη Νικόλα, «άμα βαράει
σαραντάρια στην Κνωσό, το έμφραγμα το έχεις στο τσεπάκι σου».

Κι εκείνος ο Έβανς ­ καλή του ώρα εκεί που είναι ­ τα έκανε ελαφρώς μαντάρα.
Μες στην καλή χαρά ο αρχαιολόγος με τις σκαπάνες. Ο σκαπανεύς με το «σύνδρομο
Γουόλτ Ντίσνεϊ».

Στην αναστήλωση της Κνωσού, από τον υπερβάλλοντα ζήλο, του έδωσε και κατάλαβε.
Τριάντα πέντε χρόνια χτυπιόταν πάνω στα ερείπια. Κι ύστερα, πήγε κι έριξε το
τσιμέντο της ζωής του. Και ήρθε κι έγινε ­ όχι η αρχαία Κνωσός ­ αλλά μια
Κνωσός αγνώριστη. Εντυπωσιακή. Μια κουκλάρα. Σαν να βγήκε μόλις από το
λίφτινγκ και τα λέιζερ των πλαστικών. Μια Κνωσός έγχρωμη, τεχνικολόρ, με όλα
τα κομφόρ, πολυτελές περιβάλλον και ημιδιατροφή.

­ Δηλαδή; Μια Κνωσός Ντίσνεϊλαντ; ρωτάω τη φίλη αρχαιολόγο.

­ Ακριβώς! Μια Κνωσός Ντίσνεϊλαντ!

Σηκώνω τους ώμους. Τι να γίνει; Αυτήν διαθέτει το κατάστημα. Και ό,τι διαθέτει
κανείς, κέρδος είναι. Ακόμα κι έναν αρχαιολογικό χώρο που παραπέμπει σε
ατραξιόν. Σε ζογκλέρ που αναποδογυρίζει τα μπαλάκια και τα εσπεριδοειδή στις
παλάμες του.

Βουτάω, για μια ακόμα φορά, από ψηλά. Από τον βατήρα της ελληνικής μυθολογίας.
Μπας και μου ξεφύγει τίποτα. Έτσι είναι το νευρωτικό το άτομο. Μην πέσει,
μούρη με μούρη, με την αρχαία την κοτρόνα και δεν είναι πλήρως ενήμερο. Μην
του ξεφύγει ο θρόνος του αρχιερέα, μην του προκύψει το στερητικό αυτό
σύνδρομο.

Τώρα εγώ, αυτήν την Πασιφάη, γιατί την έχω πάρει στραβά; Από πολύ κακό μάτι;
Μα είναι και όνομα αυτό; Στον Θεό που πιστεύεις (ή έστω στο δωδεκάθεο) είναι
όνομα αυτό;

Πασιφάη;

Που σημαίνει τι ­ «Πασιφάη»; Θα «φάει τοις πάσι» αυτή; Ήταν υπέρβαρη; Ήταν και
υπέρβαρη και εντελώς παράφρων; Διότι, συγγνώμη. Είναι σοβαρό βίτσιο να πας να
ερωτευτείς έναν ταύρο; (Εδώ Ταύρο στο ζώδιο και το σκέφτεσαι. Όχι ταύρο
κανονικό. Στρέιτ).

Όλοι είμαστε ζωόφιλοι, αλλά μέχρις αυτού του σημείου; Να συμπαθήσεις το ζώον,
να το καταλάβω. Να ανοίξεις σπίτι, όμως; Να δημιουργήσεις οικογένεια; Δεν
είναι κάπως τραβηγμένο από τα μαλλιά;

Και ιδού το αποτέλεσμα. Ο Μινώταυρος. Αυτό το σίχαμα. Ένα αίσχος, μισός
άνθρωπος, μισός ταύρος. Και μην εμβαθύνει κανείς περισσότερο. Μη σχολιάσει τον
αδαμάντινο χαρακτήρα του. Είναι πράμα αυτό, να λιμοκτονεί ένα χρόνο ολόκληρο
και μετά να ζητάει εφτά παρθένες και εφτά παρθένους για σνακ;

Διαβάζω, απορώ και εξίσταμαι. Από τα σχολικά μου χρόνια, όταν φτάναμε στο
κεφάλαιο με τον Λαβύρινθο, σήκωνα τα χέρια ψηλά. Αδύνατον να διαχωρίσω τον
μίτο της Αριάδνης από τη μύτη της Αριάδνης. Ήμουνα βαθύτατα πεπεισμένη ότι η
Αριάδνη ήταν μια βασιλοπούλα με τεράστια μύτη. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς ο
Θησέας πήρε την τεράστια αυτή μύτη, την έκανε κουβάρι, την ξεδίπλωσε και
κατάφερνε να μπαινοβγαίνει, πασάς στα Γιάννενα, μέσα στον Λαβύρινθο. Πώς τα
έκανε όλα αυτά, πώς σκότωσε τον Μνώταυρο, με μοναδικό όπλο μία μύτη; Ή μύτο; Ή
μίτο;

Το μόνο που καταλάβαινα, είναι γιατί ο Θησέας παράτησε την Αριάδνη στο πρώτο
τυχόν νησί. Δεν άντεχε να βλέπει τη μύτη της. Τον μύτο της. Τον μίτο της.

Εκεί που με έπιανε η στεναχώρια, είναι με την αφηρημάδα του. Αφηρημένος ξεχνάς
τα κλειδιά σου. Το κατανοώ. Αλλά να σου έχει πει ο μπαμπάς σου ο Αιγαίας:

­ Αγόρι μου, εγώ με την ψυχή στο στόμα θα περιμένω τον γυρισμό σου. Θα κάθομαι
ψηλά, στο Σούνιο, κι ας με φάει το ντάλα μεσημέρι. Πρόσεξε, καμάρι μου, γιατί
είσαι και λίγο στόκος. Μην ξεχάσεις να ξεκρεμάσεις από το καράβι της
επιστροφής τα μαύρα πανιά. Διότι εγώ έτσι και δω μαύρο πανί από μακριά, θα
πιστέψω ότι σκοτώθηκες. Και σ’ αυτή την περίπτωση, σου ξεκαθαρίζω τη θέση μου.
Φουντάρω στη θάλασσα κι όποιον πάρει ο Χάρος. Κι επειδή ο Χάρος συγκεκριμένα
θα πάρει εμένα, κοίτα μην το αμελήσεις, θα με υποχρεώσεις. Τιμή μου και καμάρι
μου να πουν το πέλαγος «Αιγαίον», αλλά τη ζωούλα μου τη θέλω περισσότερο.

Και καλά. Κι εσύ πάλι πατέρας είσαι. Δεν έχεις ψυχολογήσει το σπλάχνο σου; Δεν
βλέπεις ότι το παιδί βγήκε επιπόλαιο; Ανόητο; Βαρκούλες αρμενίζουνε;

Κάτσε λίγο εκεί πάνω στο Σούνιο, δεν χάλασε ο κόσμος. Ωραία είναι, δες το
ηλιοβασίλεμα. Περίμενε. Άραξε. Κάνε τσιγάρο. Άσε να πλησιάσει λίγο το σκάφος.
Να δεις. Είναι μέσα ο κανακάρης σου ή δεν είναι; Αυτά τα πράγματα θέλουν
υπομονή. Εγκράτεια. Σύνεση. Θέλουν δεύτερο τσιγάρο. Όχι, με την πρώτη,
βλέπουμε μαύρο πανί και θαλασσοπνιγόμαστε.

Μέσα στο κλιματιζόμενο δωμάτιο του κρητικού ξενοδοχείου το πάρτι ανάβει. Οι
καλεσμένοι έρχοναι. Ένας ένας. Ο Μύθος. Ο Θρύλος. Το Τέρας. Ο Ήρωας. Η
ερωτευμένη πριγκίπισσα. Η σχιζοφρενής βασίλισσα. Ο απατημένος ηγεμόνας. Η
Προδοσία. Η Απιστία. Ο Φόνος. Η Εκδίκηση. Ο Πόνος. Το Αίμα. Το Ψέμα. Όλη η
παλιοπαρέα…

Κι εκεί στέκεσαι. Εκεί, δεν αντιστέκεσαι. Σ’ αυτήν την Κνωσό. Στην Κνωσό της
μαγείας. Της γοητείας. Του πολιτισμού. Του θανάτου. Όχι στην Κνωσό του Έβανς.
Όχι σε μια Κνωσό με μηδέν λιπαρά!