ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Ανάσες»…

Πώς ντύνονται οι «ανάσες»; Πού συχνάζουν και πόσο κοστίζουν; Τις αγοράζει
κανείς ή τις πουλάει; Με ζημία ή κέρδος; Χρησιμοποιούν e-mail, κινητό ή
συμβατικό τηλέφωνο για αστικές συνδέσεις με υπεραστικά μηνύματα; Λένε τα
πράγματα με τ’ όνομά τους ή μήπως οι ανάσες δεν μιλούν; Ρουφάνε το οξυγόνο με
τη σέσουλα και τον φραπέ με το καλαμάκι; Γιατί αφήνουν τη ζάχαρη ανέγγιχτη και
καταβροχθίζουν τα σπίρτα; Ξέρουν να διαβάζουν την ώρα; Το παν, το άπαν ή το
σύμπαν είναι που κάνει τον χρόνο να μετράει διαφορετικά; Είναι ηθικές ή
ανήθικες; Διακριτικές, ή επιμόνως διακριτές και γι’ αυτό, τελικά…
αδιάκριτες; Προτιμούν τις κεντρικές λεωφόρους ή έχουν ανακαλύψει σύντομες
διαδρομές; Πληρώνουν πρόστιμο όταν παραβιάζουν την προτεραιότητα, ή οι κώδικες
φτιάχτηκαν μόνον για τους ανθρώπους; Ποια λέξη επιλέγουν να προσδιορίσει την
ένδειξη «μηδέν»; Στο πηλίκον, ώρα, άθροισμα, σημείο ή αποτέλεσμα μηδέν; Γιατί
επιμένουν να μπερδεύουν το «0» με το «όμικρον»; Αρκεί το ότι έχουν το ίδιο
σχήμα; Ακριβώς γι’ αυτό δεν θα ‘πρεπε να είναι πιο προσεκτικές;

Κάνουν τσουλήθρα σε γυαλισμένα μάρμαρα ή στην κόψη του ξυραφιού; Έχουν πάει
σχολείο και τι ακριβώς διδάχτηκαν; Χρωστάνε ή τους χρωστάνε; Γιατί χρωματίζουν
τον Παράδεισο με σκούρα χρώματα και κρατούν την παλέτα του ουράνιου τόξου για
την κόλαση; Όταν γελάνε δακρύζουν; Έχουν πέντε αισθήσεις ή αμπάρωσαν μόνον την
όσφρηση για να μυρίζουν τα αρώματα; Έχουν όνομα, διεύθυνση, επάγγελμα,
τηλέφωνο, ή οι «ανάσες», όπως και οι ιδέες, κατοικούν παντού;…