[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Και τώρα, τι κάνουμε; Μετά τους πανηγυρισμούς για την κατάκτηση του
πολυπόθητου στόχου της ένταξης στη ζώνη του ευρώ, η κυβέρνηση ­ με ανανεωμένη,
αν και οριακή, τη λαϊκή εντολή ­ αναζητεί το επόμενο μεγάλο όραμα. Τον επόμενο
μεγάλο στόχο που θα συσπειρώσει την ελληνική κοινωνία. Και ώς τότε; Ο κ. Κ.
Σημίτης έχει επιχειρήσει να δώσει μια πρώτη απάντηση ­ μιλώντας για τις
ρήξεις, τις συγκρούσεις που πρέπει να γίνουν. Συγκρούσεις, όμως, με ποιο
στόχο;

Το ΠΑΣΟΚ διεκδίκησε την ανανέωση της εντολής του ελληνικού λαού, με την
υπόσχεση μιας αναδιανεμητικής πολιτικής. Στην πραγματικότητα, «έπαιξε», όπως
άλλωστε και η Ν.Δ. ­ και αυτό είναι θεμιτό, ειδικά σε προεκλογική περίοδο ­,
με τις προσδοκίες που είχε δημιουργήσει η τότε αναμενόμενη ένταξη στην ΟΝΕ.
Τώρα, γίνεται όλο και σαφέστερο ότι αυτή η αναδιανομή του εισοδήματος δεν
μπορεί να γίνει με τους ­ φαντασιακούς ­ όρους του περασμένου Μαρτίου. Γίνεται
όλο και εμφανέστερο ότι η ένταξη και η παραμονή στον λεγόμενο «σκληρό πυρήνα»
της Ένωσης προϋποθέτει μια πολιτική που ­ σχηματικά ­ δεν μπορεί παρά να
χαρακτηριστεί ως «σκληρή».

Με δεδομένο αυτό το πλαίσιο, είναι φανερό ότι πλησιάζει η στιγμή που οι
προσδοκίες οι οποίες είχαν καλλιεργηθεί εν όψει της ΟΝΕ θα διαψευστούν. Όχι
τόσο ως προς την ουσία τους, δηλαδή τη νομισματική σταθερότητα, τα χαμηλά
επιτόκια, τον χαμηλό πληθωρισμό, όσο ως προς την… παραμυθίαν που προσέφεραν
όλα τα προηγούμενα χρόνια ­ που είχε να κάνει με ένα «άλλο» επίπεδο ζωής, με
ελεγχόμενη ανεργία, με καλύτερη πρόσβαση στα σύγχρονα καταναλωτικά φετίχ.

Προς το παρόν, η κυβέρνηση στέκεται εξίσου αμήχανη μπροστά σε αυτή τη
νομοτέλεια όσο και η ίδια η ελληνική κοινωνία. Η έλλειψη ενός νέου
ενοποιητικού οράματος είναι φανερή και στις κινήσεις των κοινωνικών εταίρων,
όσο και στις κινήσεις του πρωθυπουργού, των υπουργών, αλλά και των κομμάτων.

Βρισκόμαστε, αυτή τη στιγμή, μπροστά στο παράξενο θέαμα μιας κοινωνίας που
καθοδηγείται μόνο από προσωπικές τακτικές αμφιβόλου προοπτικής, σε όλα της τα
επίπεδα ­ κάτι που φάνηκε καθαρά στην υπόθεση του «διαλόγου» για την ανεργία.
Είναι φανερό ότι αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ. Κυβέρνηση και
κοινωνία πρέπει να βρούν στόχο ­ έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι τα επόμενα
τέσσερα χρόνια θα προσδοκούμε όλοι να γίνουμε… ολυμπιονίκες!