«Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία» και της Κύπρου

«Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία» αποφαίνεται ο Ποιητής. Κάποια στιγμή η
ηγεσία αυτού του τόπου, πολιτική, πνευματική και επίλοιπη πρέπει να
αναμετρηθεί τίμια με την αλήθεια. Και να αναλάβει τις ευθύνες της ή να
αποδεχθεί την ανικανότητά της. Όσοι επικαλούνται ως άλλοθι της αδράνειάς τους
την τάχα σύνεσή τους, θυμίζουμε τη θουκυδίδεια ρήση «Το σώφρον του ανάνδρου
πρόσχημα». Πλαστά διλήμματα και ιδεοληπτικά προσχήματα των ηγετών αγκυλώνουν
την τόλμη και την αποφασιστικότητα. Και αν θέλετε και τη διαυγή προσέγγιση των
πραγματικοτήτων του διεθνούς και του εγγυτέρου πολιτικού περιβάλλοντος.

Ας δούμε όμως τα πραγματικά δεδομένα της κυπριακής τραγωδίας.

Πρώτον: Στην Κύπρο συνετελέσθη το 1974 και εξακολουθεί συντελούμενη
έκτοτε εθνική ταπείνωση του Ελληνισμού. Οι εξωτερικοί παράγοντες, που σε
αγαστή συνέργεια με τους εγχώριους Εφιάλτες κουβάλησαν τον Αττίλα στη
Μεγαλόνησο, παραπλάνησαν και αποπροσανατόλισαν τις κρίσιμες ώρες τον ελληνικό
λαό αδρανοποιώντας τον με το αναισθητικό της πτώσης της λαομίσητης δικτατορίας
που είχε επιβληθεί από τους ίδιους. Στην Ελλάδα, όταν η Κύπρος έκειτο
αιμόφυρτη και προδομένη, οι Ελλαδίτες ανυποψίαστοι γλεντούσαν την κατάρρευση
της χούντας. Ο εχθρός βρήκε τον Ελληνισμό σε άλλα… ευτυχέστερα καθήκοντα.
Έκτοτε παρά την πάροδο 26 χρόνων και τη συνεχόμενη κακουργία οι Έλληνες
ουδέποτε προβληματίσθηκαν σοβαρά περί του γεγονότος και περί του πώς
«απογίγνεται». Η ταπείνωση όμως, οψέποτε συνειδητοποιηθεί, είναι σωτήριο και
κινητήριο αίσθημα. Και μακάρι, έστω και με τόσην υστέρηση, να την αισθανθούμε.

Δεύτερον: Στην Κύπρο υπάρχει τουρκική εισβολή και κατοχή. Με τις
διαρκείς υποχωρήσεις μας συντελέσαμε στην αποποινικοποίηση του εγκλήματος.
Στην αρχή είχαμε μιαν τουρκοκυπριακή μειονότητα του 18%. Μετά υποκύψαμε στη
θεωρία των δύο κοινοτήτων. Και σερνόμαστε επί έτη στον ανούσιο «διακοινοτικό»
διάλογο. Προχθές, ο εκπρόσωπος του δυτικού φαρισαϊσμού, ο κ. Ντε Σότο, μίλησε
για «δύο κράτη» και μιαν ψευδώνυμη Ομοσπονδία. Δεν φταίνε οι ξένοι. Εμείς
φταίμε. Εμείς μιλάμε για διζωνική και άλλα ηχηρά παρόμοια. Και εκείνοι βλέπουν
την ενδοτικότητά μας και μας ζητούν ολοένα και περισσότερη, και πρόσθετη
«κατανόηση». Στη γλώσσα των πατρώνων σημαίνει υποχώρηση.

Ο «διεθνής παράγων» μάς εμπαίζει επί 26 έτη χωρίς να έχει συνδράμει ούτε σε
ένα βήμα προς τα εμπρός.

Είναι λογικά αδιανόητο να στρουθοκαμηλίζουμε κατ’ εξακολούθηση και κατά
σύστημα. Για να αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά και αξιόπιστα το κυπριακό
πρόβλημα πρέπει να το προσεγγίσουμε στην ουσία του και την αλήθεια του ως
πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Κάθε άλλη προσέγγιση είναι νόθα και απρόσφορη.

Τρίτον: Στην απατηλή ατμόσφαιρα της μεταελσίνκιας ευδαιμονίας
καλλιεργήθηκαν αυταπάτες του τύπου «αλλάζει αναγκαστικά συμπεριφορά η
Τουρκία», ή «εμπλέκεται πλέον στα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό η Ε.Ε.» κ.ά.
Ουδέν τούτων αναληθέστερον. Ούτε η Τουρκία αλλάζει σε τίποτε ­ έως τώρα πάντως
δεν υπάρχει ούτε σπάραγμα τέτοιας γραφής ­ ούτε οι Ευρωπαίοι εμπλέκονται ­
κορόιδα είναι; εκτός αν αναμιχθούν εις βάρος μας. Και ιδού μόλις προχθές ο κ.
Φερχόιγκεν αγνόησε επιδεικτικά την ελληνική ανάγνωση της ελσίνκιας συμφωνίας
περί ανεμποδίστου της διαδικασίας ένταξης της Μεγαλονήσου και προέκρινε την
τουρκική.

Αυτό βέβαια δεν θα μπορούσε να ειπωθεί, αν η ελληνική πλευρά, έχοντας επίγνωση
της σημασίας που απέδιδαν Αμερικανοί και Ευρωπαίοι στην τουρκική αίτηση στο
Ελσίνκι, και άρα του ανταλλάγματος που ήταν διατεθειμένοι να προσφέρουν,
αξίωνε την άμεση ένταξη.

Είμαστε τού «δωρεάν δότε». Κάποιους, εξάλλου, που θέλουν να μας προστατεύσουν
όπως π.χ. ο Τεντ Κάρπεντερ του Ιδρύματος Κέιτο στην Ουάσιγκτον, δεν τους
εισακούμε. Αυτός ο καλός άνθρωπος, έλεγε πρόσφατα προειδοποιώντας μας: «Η
Ελλάδα κάνει συνεχώς παραχωρήσεις και η Τουρκία τις “τσεπώνει”, χωρίς να
ανταποκρίνεται στις ελληνικές χειρονομίες».

Και ενώ έως αυτή την ώρα η Άγκυρα στο ισοζύγιο των μεταελσινκίων εξελίξεων δεν
έχει τίποτε θετικό συνεισφέρει, αντιθέτως μάλιστα προχώρησε σε Γ’ Αττίλα και
Β’ Ίμια με τη στρατιωτική κατάληψη των Στροβιλίων, εμείς (πρβλ. Ν. Μαράκη: Η
μυστική συζήτηση Σημίτη – Παπανδρέου, «Βήμα» 9/7/2000. Γ. Παπανδρέου στο
Υπουργικό Συμβούλιο, «Ποντίκι» 6/7/2000) καταλήγουμε ότι «μπορούν να
δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες ώστε η Αθήνα και η Άγκυρα να εξετάσουν
θέματα υψηλής πολιτικής». Δείγμα αυτών των θεμάτων παρέχει το ρεπορτάζ και ο
γράφων τουλάχιστον αισθάνεται ανατριχίλα. Εγράφη ότι «η Ελλάδα θα διαφύγει από
το παραδοσιακό παθητικό πλαίσιο της υπεράσπισης του status quo στο Αιγαίο και
θα επιδιώξει τη διαμόρφωση μιας κατάστασης με ισχυρό δυναμικό ύφεσης (σημ.
δική μας: κούφια, αφερέγγυα λόγια) μέσα από την κάλυψη των πραγματικών αναγκών
των δύο χωρών». Αυτές οι διατυπώσεις μόνον ανησυχία και δέος μπορούν να
προκαλούν για τους χειρισμούς που ετοιμάζονται. Τι θα πει «πραγματικές
ανάγκες» της Τουρκίας;

Τέταρτον: Η ελληνική εξωτερική πολιτική εμφανίζεται τώρα δεμένη στο
άρμα μιας αγχώδους, πλην μονομερούς προσπάθειάς της να συντηρήσει παντί σθένει
το επίπλαστο κλίμα της μετασεισμικής ακολουθίας. Μοναδικόν αντίτιμο το
προχθεσινό «μασαλά γιαβρούμ» του Τούρκου παρουσιαστή στην Ελληνίδα αοιδό. Στο
όνομα της μη διαταράξεως αυτού του μάλλον αρρωστημένου κλίματος «κατάπιε» η
επίσημη Ελλάς (και η Κύπρος) το νέο έγκλημα του Αττίλα.

Ωστόσο, αυτή η πραγματικότητα παρέχει στον Ελληνισμό το δικαίωμα να παγώσει
κάθε διάλογο με την Τουρκία και να επαναφέρει το Κυπριακό στην φυσική του
αφετηρία, αυτήν του προβλήματος εισβολής και κατοχής.

Μεσούντος του θέρους φαίνεται οι πιέσεις των συμμάχων και εταίρων θα οξύνονται
για να μας σύρουν σε εφ’ όλης της ύλης «πολιτικόν διάλογο» με την Τουρκία. Η
απόκρουση μιας τέτοιας «πεπονόφλουδας» πρέπει να είναι κατηγορηματική και
απόλυτη. Μπετόν. Να μην αφήνει καμιά πιθανότητα υποχώρησης. Όταν μας δουν
ανένδοτους και αμετακίνητους θα πάνε παρακάτω, στον αντίπαλο. Αλλιώς πιέζουν
μόνο τους «συνήθεις ύποπτους».

Μέχρι τότε, ας σοβαρευτούμε σε μερικά στοιχειώδη: Αλήθεια τι είναι αυτό το
φρικτό του νέου δόγματος (παρ. στ’) «Χρειάζεται ο σεβασμός των συνόρων που
διαμόρφωσε η Συνθήκη του Βουκουρεστίου»; Γνωρίζει ο ανιστόρητος συντάκτης του,
ότι η Συνθήκη αυτή περιόριζε την Ελλάδα έως τον Νέστο και μεταξύ άλλων έδινε
τη Θράκη στη Βουλγαρία;

Τέλος, για να μην πελαγοδρομούμε ερήμην και εναντίον των πραγματικοτήτων της
ζωής, ας θέσουμε υπέρτατη προτεραιότητα την οπλική ικανότητα της χώρας στα
πλαίσια μιας αξιόπιστης υψηλής στρατηγικής. Διότι, όπως συνεπέρανε ο
Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, «Το πειστικώτερον των εθνικών μας δικαίων
επιχείρημα είναι η δύναμις».