Ο δεκάλογος για ένα πρωτάθλημα – όνειρο

Οι φίλαθλοι. Η αποτελεσματική καταπολέμηση της βίας θα έχει πολλαπλά οφέλη για το ελληνικό ποδόσφαιρο σε επίπεδο οικονομικό αλλά και… αισθητικό

Ο χαρακτηρισμός ενός ποδοσφαιριστή «καλός» ή «κακός» έχει ασφαλώς και
υποκειμενική διάσταση. Το ίδιο ισχύει και για έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ή έναν
διαιτητή. Ισχύει, όμως, το ίδιο και για ένα ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα; Μπορεί να
χαρακτηριστεί καλό ή κακό με την ευκολία που χαρακτηρίζονται παίκτες,
διαιτητές και ματς; Είναι υποκειμενική ή αντικειμενική η εκτίμηση «το
πρωτάθλημα είναι αξιόπιστο;». Και πότε αναιρεί το ένα το άλλο; Ερωτήματα ενός
απλού φιλάθλου, τώρα που επικρατεί νηνεμία και βρισκόμαστε δύο μήνες μακριά
από την έναρξη του 22ου επαγγελματικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου.

Οι Γερμανοί έχουν αξιόπιστο πρωτάθλημα; Έχουν. Οι Άγγλοι; Και αυτοί έχουν. Οι
Ιταλοί; Εδώ υπάρχουν αντιρρήσεις μετά τα όσα έχουν καταγγελθεί από παράγοντες
και δημοσιευτεί στον Τύπο. Στην Ελλάδα διαθέτουμε αξιόπιστο πρωτάθλημα;
Δημοσκοπήσεις έχουν δείξει πως η συντριπτική πλειονότητα των φιλάθλων και μη
απαντά «όχι».

Ποια είναι, όμως, αυτά τα στοιχεία που αναδεικνύουν ένα ποδοσφαιρικό
πρωτάθλημα σε «αξιόπιστο», δίνοντας απαντήσεις με πράξεις και στους πιο
δύσπιστους φιλάθλους πως «αυτό το πρωτάθλημα αξίζει να το παρακολουθήσεις;».
Και εν τέλει είναι τόσο δύσκολο να ανακαλυφθούν αυτά τα στοιχεία και στην
Ελλάδα για να αναδειχθεί η χώρα μας σε ποδοσφαιρική δύναμη της Ευρώπης; Αρκεί
μια επίσκεψη στη Γερμανία ή την Αγγλία για να διαπιστώσει και ο πιο αδαής
ποιες είναι οι διαφορές που έχουμε με τα εκεί πρωταθλήματα και τι πρέπει να
γίνει στο άμεσο μέλλον, για να δούμε και πάλι γονείς με τα παιδιά τους να
παρακολουθούν ποδοσφαιρικούς αγώνες.

Τα στοιχεία που είναι απαραίτητα για τη θετική εξέλιξη του ελληνικού
ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος, αλλά και σχεδόν όλων των πρωταθλημάτων του κόσμου
είναι δέκα (τα πιο βασικά). Ας δούμε μαζί ποια είναι αυτά τα περιβόητα
συστατικά που είναι απαραίτητα για τη δημιουργία ενός αξιόπιστου
πρωταθλήματος.

Καυταντζόγλειο Στάδιο. Τα έργα στα γήπεδα της Α’ Εθνικής θα βελτιώσουν τις συνθήκες παρακολούθησης των αγώνων με ό,τι αυτό συνεπάγεται

ΓΗΠΕΔΑ. Το παιχνίδια φιλοξενούνται σε γήπεδα και ως εκ τούτου οι χώροι
αυτοί αποτελούν το Α στην ποδοσφαιρική αλφάβητο. Πώς θα αποδώσει ένας καλός
ποδοσφαιριστής (αν αποφασίσει να παίξει ποτέ στην Ελλάδα) αγωνιζόμενος σε
χωράφια; Πώς θα πάει ο γονιός το παιδί του στο ματς, αν ξέρει εκ των προτέρων
πως οι φυσικές ανάγκες του μικρού πρέπει να… διευθετηθούν εκτός γηπέδου, ενώ
μέσα σ’ αυτό, το καθαρό πλαστικό κάθισμα θεωρείται πολυτέλεια;

Γήπεδα λοιπόν. Καλά γήπεδα. Η Βίτεσε όταν κατασκεύασε το Γέλρεντομ διπλασίασε
τους οπαδούς της που παρακολουθούν τα παιχνίδια της. Δεν χρειάζεται να
αναλύσουμε το γιατί. Στην Αγγλία όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να αναδιοργανώσει
το πρωτάθλημα, το πρώτο που έκανε ήταν να θεσπίσει πλαίσιο νόμου που υποχρέωνε
τις ομάδες να ανακατασκευάσουν τα γήπεδά τους, ρίχνοντας παράλληλα τα
κιγκλιδώματα, αφού το ποδόσφαιρο απευθύνεται σε ανθρώπους και όχι ζώα. Οι
Άγγλοι παράγοντες έφτιαξαν τα γήπεδα όχι γιατί έτσι ήθελαν, αλλά γιατί τους
υποχρέωσαν.

Τον τελευταίο καιρό άρχισε και στην Ελλάδα αυτή η κινητοποίηση. Πλαστικά
καθίσματα, καινούργιοι χλοοτάπητες, νέα δημοσιογραφικά θεωρεία, αναβαθμισμένα
μπαρ, τουαλέτες σε όλες τις κερκίδες και ηλεκτροφωτισμός είναι μερικά από τα
καινούργια πράγματα που αναμένεται να προκαλέσουν ευχάριστα συναισθήματα στους
φιλάθλους από την πρώτη κιόλας αγωνιστική.

ΑΞΙΟΠΙΣΤΗ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ. «Οι διαιτητές είναι άνθρωποι και ως εκ τούτου
κάνουν λάθη. Και αυτά τα λάθη αποτελούν μέρος της ομορφιάς του ποδοσφαίρου,
γι’ αυτό οι διαιτητές δεν πρόκειται να αντικατασταθούν από κομπιούτερ». Λόγια
του προέδρου της ΦΙΦΑ, Ζεπ Μπλάτερ, που κρύβουν ουσιαστικά αυτό που δεν
μπορούν να δουν οι Έλληνες φίλαθλοι και τελευταία και οι Ιταλοί, οι Ισπανοί
και οι Άγγλοι: ότι δηλαδή πίσω από μία λάθος απόφαση δεν είναι απαραίτητο να
κρύβεται πάντα δόλος.

Διαιτησία. Κάθε λανθασμένη απόφαση δεν οφείλεται οπωσδήποτε σε δόλο…

Δεν είμαστε αυτοί που θα πουν αν πράγματι κρύβεται ή όχι. Το θέμα είναι,
ωστόσο, η άσκηση καλόπιστης κριτικής τόσο από τους αδικημένους όσο και από
τους ευνοημένους. Γιατί αρκετές φορές οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί και οι μεν
υποστηρίζουν όσα έλεγαν οι δε. Κοινώς, οι ομάδες να κάνουν αυτοκριτική. Και
για να μην παρεξηγηθούμε να αναφέρουμε το παράδειγμα της Πορτογαλίας, στο ματς
με τη Γαλλία. Ο διαιτητής καταλόγισε πέναλτι εις βάρος της Πορτογαλίας ύστερα
από υπόδειξη του βοηθού του, για χέρι που έκανε ο Σαβιέ. Πολλοί Πορτογάλοι
εγκατέλειψαν τον αγωνιστικό χώρο σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απόφαση.
Σήμερα, υπάρχει έστω και ένας που να υποστηρίζει πως η μπάλα δεν χτύπησε στο
χέρι του Σαβιέ; Κανείς. Λάθη, βέβαια, γίνονται, αλλά οι παίκτες και οι
παράγοντες δεν πρέπει να μένουν σ’ αυτά. Άλλωστε, τα περισσότερα λάθη σε έναν
αγώνα τα κάνουν οι παίκτες και όχι ο διαιτητής (θυμηθείτε τα άστοχα τετ α τετ
των επιθετικών και θα καταλάβετε τι εννοούμε). Αν ακολουθήσουμε την ίδια
συλλογιστική, τότε και οι παίκτες έχουν δόλο…

Από τα σημαντικά θέματα της διαιτησίας είναι η αμοιβή των ρέφερι και η
μετατροπή τους σε πλήρως επαγγελματίες. Η οικονομική ανεξαρτησία τους
παροπλίζει κάθε σκέψη για δόλο.

ΥΨΗΛΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΩΝ. Μπορεί σε λίγα χρόνια οι ομάδες μας να
διαθέτουν πολλά χρήματα για μεταγραφές, αλλά να μην έρχονται οι ξένοι παίκτες
στην Ελλάδα να αγωνιστούν. Και ποιος θα τους κακολογήσει; Ένας καλός
ποδοσφαιριστής πριν πάρει την απόφαση να μετακομίσει στη χώρα μας θα εξετάσει
τις συνθήκες που επικρατούν. Το χρώμα του χρήματος σχεδόν πάντα έρχεται
δεύτερο σ’ αυτές τις περιπτώσεις (μόνο στην περίπτωση του Ντέταρι ήρθε πρώτο).
Αν δεν διαθέτουμε καλά γήπεδα, αξιόλογες ομάδες με ανάλογη πορεία στην Ευρώπη
και ικανοποιητικού επιπέδου συναγωνισμό στο πρωτάθλημα, οι καλοί παίκτες θα
έρχονται στην Ελλάδα μόνο για διακοπές.

Επίσης, η διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι υποχρεωμένη να ελέγχει και
το επίπεδο των παικτών που αποκτούν οι ομάδες μας. Στην Αγγλία για παράδειγμα,
στην Πρέμιερσιπ δεν μπορεί να παίξει παίκτης που προέρχεται εκτός ευρωπαϊκής
κοινότητας, αν δεν έχει έναν συγκεκριμένο αριθμό παιχνιδιών με την εθνική του
ομάδα. Και βέβαια, δεν του ανανεώνεται η άδεια εργασίας αν δεν έχει αγωνιστεί
στο 70% των αγώνων του συλλόγου.

ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ. Το φαινόμενο εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στα
ελληνικά γήπεδα. Ίσως αποτελεί αυτήν τη στιγμή το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα του
ελληνικού πρωταθλήματος. Η βία διώχνει τους φιλάθλους από τα γήπεδα, τους
καλούς παίκτες από τις ομάδες και στέλνει το ελληνικό ποδόσφαιρο στα Τάρταρα.
Είμαστε ίσως η μοναδική χώρα που οι αστυνομικοί αντί να προσέχουν τις κινήσεις
των φιλάθλων στις εξέδρες κατά τη διάρκεια των αγώνων, αυτοί προτιμούν να
παρακολουθούν τα ίδια τα ματς! Μία είναι η λύση. Οι ίδιες οι ομάδες να
αναλάβουν την τήρηση της τάξης στα γήπεδά τους, προσλαμβάνοντας για τον λόγο
αυτόν προσωπικό το οποίο θα εκπαιδευτεί όπως εκπαιδεύονται οι αντίστοιχοι
«στιούαρντς» στα ευρωπαϊκά γήπεδα. Μπορεί η Αγγλία να δυσφημείται στο
εξωτερικό από τους χούλιγκαν, αλλά στους αγώνες της Πρέμιερσιπ δεν επιτρέπεται
σε φίλαθλο να σηκωθεί από την καρέκλα του κατά τη διάρκεια του ματς.

Υψηλό αγωνιστικό επίπεδο. Τα αστέρια παγκόσμιας κλάσης που θα κοσμούν φέτος το ελληνικό πρωτάθλημα αποτελούν πόλο έλξης για τους φιλάθλους, κάτι που φαίνεται και από το ενδιαφέρον των φιλάθλων για τα εισιτήρια διαρκείας

ΥΨΗΛΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ. Αν τα γήπεδα είναι Α στο ποδοσφαιρικό
αλφαβητάρι, οι παράγοντες είναι το Β. Χωρίς καλούς παράγοντες, το ποδόσφαιρο
δεν πηγαίνει μπροστά σε όποια χώρα και αν παίζεται. Οι παράγοντες πρέπει να
διαθέτουν διαφάνεια, εγκυρότητα, σοβαρότητα και οικονομική επιφάνεια.
Δυστυχώς, στην Ελλάδα ο καλός παράγοντας αποτελεί σπάνιο είδος.

ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗ ΦΙΛΑΘΛΩΝ. Όπως το θέατρο έτσι και το ποδόσφαιρο έχει ανάγκη
τους θεατές για να επιβιώσει. Οι φίλαθλοι θα έλθουν σε ένα γήπεδο μόνο αν
γνωρίζουν πως θα παρακολουθήσουν ένα υψηλού επιπέδου θέαμα, με καλή διαιτησία
και θα απολαύσουν τις ανέσεις που τους προσφέρει η γηπεδούχος ομάδα.
Εξυπακούεται πως το θέμα της ασφάλειας είναι από τα εξέχοντα. Η δημιουργία
οικογενειακής κερκίδας ήταν μία καλή ιδέα του Γιώργου Βαρδινογιάννη, η οποία
τελικά δεν προχώρησε. Θα άξιζε μία δεύτερη προσπάθεια, αυτήν τη φορά
συντονισμένη από τη διοργανώτρια αρχή.

ΙΣΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΟΜΑΔΩΝ. Στην Ελλάδα οι ομάδες είναι όπως τα
δάκτυλα ενός χεριού. Άνισες. Οι μόνες χώρες που έχουν κατορθώσει να εξισώσουν
τις ομάδες είναι η Αγγλία και η Γερμανία, όπως παλαιότερα και η Ιταλία
(περίπτωση Μίλαν). Στην τελευταία, ωστόσο, έχουν γίνει πολλές καταγγελίες για
δημιουργία λόμπι μεταξύ των ισχυρών ομάδων, γεγονός που έχει πλήξει την
αξιοπιστία του Καμπιονάτο.

ΚΑΛΟΠΙΣΤΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ. Ο οπαδισμός βλάπτει και προκαλεί τον
φανατισμό, τον χειρότερο δηλαδή εχθρό της καλόπιστης κριτικής. Και η κριτική
επιβάλλει πολλές φορές απόψεις και δημιουργεί συμπεράσματα. Γι’ αυτόν, λοιπόν,
η κριτική πρέπει να είναι πάντα καλόπιστη.

ΧΡΕΗ. Οι περισσότερες από τις ΠΑΕ όλων των κατηγοριών αντιμετωπίζουν
προβλήματα με τα χρέη στο Δημόσιο και το ΙΚΑ. Κατά καιρούς έχουν γίνει αρκετές
ρυθμίσεις, όμως, τα χρέη δεν μειώνονται. Η Πολιτεία μπορεί να προχωρήσει σε
μία νέα, τελευταία ρύθμιση, καλώντας τις ΠΑΕ να την εφαρμόσουν. Και αν οι ΠΑΕ
δεν συμμορφωθούν (όπως τόσες και τόσες φορές μέχρι τώρα) και αυτήν την
τελευταία φορά, τότε οι νόμοι θα πρέπει να εφαρμοσθούν προς όλες τις
κατευθύνσεις. Και οι νόμοι είναι σκληροί, αφού προβλέπουν μη συμμετοχή της
ομάδας στο πρωτάθλημα ακόμη και υποβιβασμό στην αμέσως μικρότερη κατηγορία.

ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ. Είναι σύνηθες φαινόμενο στην Ελλάδα να μιλούμε για
την έλλειψη νόμων. Στο ποδόσφαιρο, όμως, οι νόμοι είναι αρκετοί, εκείνο που
δεν γίνεται η πιστή εφαρμογή τους.

Οι νόμοι, λοιπόν, πρέπει να εφαρμόζονται προς όλες τις κατευθύνσεις, ενώ
διατάξεις που έχουν «ξεχασθεί» (γιατί υπάρχουν και τέτοιες) θα πρέπει να
εξετασθεί πως θα μπορέσουν να επανεργοποιηθούν και να εκσυγχρονισθούν. Τρανό
παράδειγμα ο νόμος 1646 που αφορά μέτρα περιστολής της βίας και μεταξύ αυτών
περιλαμβάνεται και η διάταξη για «την παρουσία των χούλιγκαν στο αστυνομικό
τμήμα κατά τη διάρκεια των αγώνων των ομάδων τους». Η διάταξη αυτή δεν έχει
εφαρμοσθεί ποτέ μέχρι σήμερα, αν και υπάρχει εδώ και μία 10ετία τουλάχιστον.