Ο γύρος του κόσμου σε μια νύχτα

Χτες βράδυ ­ βαριόμουνα, δεν είχα τι να κάνω ­ πετάχτηκα μέχρι την Ιαπωνία.
Στο Κιότο, περιπλανήθηκα αργά, στα χαμηλά σπίτια, τους ναούς, τους κατάφυτους
δρόμους. Πήγα στο ανάκτορο Νίζο. Σεργιάνισα τους μαγικούς κήπους στο Χρυσό
Περίπτερο. Πέρασα από τη Νάρα και το Τόκιο. Στην Καμακούρα μου φάνηκε πως ο
τεράστιος μπρούντζινος Βούδας μου έκλεισε το μάτι. (Τι μου φάνηκε δηλαδή, όρκο
παίρνω. Με γλυκοκοίταξε. Άντε, καλά μας στέφανα).

Χτες βράδυ, πετάχτηκα μέχρι την Πομπηία. Το ψάθινο καπέλο δεν με προστάτευε
από τη ζέστη. Πλανήθηκα στο Αμφιθέατρο και στο Φόρουμ, στις γειτονιές, τα
σπίτια, τις κουζίνες, τους ανθρώπους και τα ζώα, τα άψυχα κορμιά πετρωμένα από
την καυτή λάβα, νεκρά κι ολοζώντανα. Χτες βράδυ, πετάχτηκα μέχρι Μογγολία κι
έρημο Γκόμπι. Ακολούθησα τα βήματα του Τζένγκις Χαν. Με έβγαλαν στο Ουλάν
Μπατόρ. Κάποιος ντόπιος, σε σπασμένα αγγλικά, μου ψιθύρισε πως τη Μογγολία τη
λένε «Χώρα του Μπλε Ουρανού». Δοκίμασα τις τοπικές σπεσιαλιτέ. Κουρντ, μπορτζ
και χόρσχα. Στο εθνικό πάρκο, άγρια, περήφανα ανέμιζαν οι χαίτες των αλόγων
Πρζεβσάλσκι ­ είδος υπό εξαφάνισιν. Στην έρημο Γκόμπι, ποζάραμε γελαστές οι
τέσσερις φιλενάδες: μια βακτριανή καμήλα, μια λεοπάρδαλη των χιονιών, μια
αρκούδα της Γκόμπι κι εγώ. Οι κολλητές. Το καρέ της ντάμας.

Χτες βράδυ, πετάχτηκα μέχρι την Ντίσνεϊγουόρλντ της Φλόριντα. Τρόμαξα πολύ
στον Πύργο των Φαντασμάτων. Η κακιά μάγισσα μου πρόσφερε ένα μήλο.
Ψυλλιασμένη, αρνήθηκα ευγενικά. Ένα μήλο την ημέρα τη Χιονάτη κάνει πέρα.
Χέρι-χέρι με τον Πίτερ Παν πετάξαμε πάνω από τη νύχτα. Στα ρώσικα βουνά μου
βγήκαν ­ συγγνώμη κιόλας ­ τα άντερα. Δε βαριέσαι. Όλα διορθώνονται με λίγο
ποπ κορν και ένα χοτ ντογκ με μπόλικο κέτσαπ. Χτες βράδυ, πετάχτηκα μέχρι το
Ουζμπεκιστάν. Στο δρόμο του μεταξιού. Στην Τασκένδη, στο τζαμί του Καγκάλ
Σάσι. Στο πολύβουο παζάρι, γέμισε η αγκαλιά μου ξυλόγλυπτα, πέτρες
ημιπολύτιμες, σκαλιστά ασημένια βραχιόλια. Στη Σαμαρκάνδη, συνάντησα τον
Μεγαλέξανδρο να πίνει καφεδάκι παρέα με τον Ταμερλάνο. Κάτσαμε, τα είπαμε, τα
ήπιαμε, κι ύστερα περπάτησα 300 ολόκληρα χιλιόμετρα μέσα σε πέντε λεπτά.
Μπουχάρ, στο καλοκαιρινό παλάτι του Εμίρη, στην πόλη των νεκρών, στο αρχαίο
κάστρο. Όχι, το φολκλορικό πρόγραμμα με τους χορούς και τα τραγούδια δεν έλεγε
και πολλά πράγματα…

Χτες βράδυ, ήταν όμορφα μέσα στο κρουαζιερόπλοιο. Μπλε ελεκτρίκ τα νερά της
Δυτικής Μεσογείου. Από τη Ρώμη στις Κάννες. Από το Μόντε Κάρλο στη Βαρκελώνη.
Από Πάλμα ντι Μαγιόρκα στη Μάλτα, το Νησί των Ιπποτών. Όλα άστραφταν μέσα στο
πλοίο. Οι πολυέλαιοι, ο καπετάνιος λευκός κι ολόχρυσος, η ορχήστρα στο «Only
You» των Platters, τα ζευγάρια με σμόκιν και μακριές τουαλέτες στην πίστα.
Χτες βράδυ, πετάχτηκα μέχρι την Ινδία. Στο Δελχί, πήγα στο Ρατζ Γκατ που
αποτεφρώθηκε ο Μαχάτμα Γκάντι. Στον μιναρέ Κουτάμπ. Στο μαυσωλείο Χιουμαγιούν.

Στα ανάκτορα της Τζαϊπούρ, στην Άγκρα και στην εγκαταλειμμένη Φατεπούρ. Την
πόλη που έχτισε ο αυτοκράτορας Άκμπαρ όταν ­ με την ευλογία του Σαλίμ Κίστι ­
απέκτησε τον πολυπόθητο διάδοχο. Χτες βράδυ, πετάχτηκα μέχρι το Μανχάταν.
Χαμογέλασα στους θυρωρούς με τις υπέρλαμπρες στολές έξω από τα ξενοδοχεία
«Πιέρ» και «Πλάζα», κι εκείνοι άγγιξαν ευγενικά το πιλίκιό τους. Σνομπάρισα το
πολυκατάστημα «Μέισι’ς». Μπήκα στο «Μπέντφορντ εντ Γκούντμαν». Ψώνισα χρώματα
κι αρώματα και μια ανεπαίσθητα λαμέ τσαντούλα.

Χτες βράδυ, πετάχτηκα μέχρι Παπούα και Νέα Γουινέα. Διέσχισα με τη βάρκα το
ποτάμι. Οι ιθαγενείς είχαν γιορτή και χόρευαν ρυθμικά. Χάθηκα στη ζούγκλα και
στους καταρράχτες. Ακολούθησα τα μονοπάτια των βλοσυρών χρυσωρύχων και με
τρένο πέρασα το φαράγγι Μπαρόν. Στη Νήσο Χάμιλτον τάισα τα καγκουρό και τα
κοάλα.

Χτες βράδυ, πετάχτηκα μέχρι το Λονδίνο. Πήρα το πρωινό μου στο Κλάριτζε’ς κι
αγόρασα βιβλία του Φόιλ’ς. Ήπια ένα τσάι με άνοστα βουτήματα. Στάθηκα ώρες
ατέλειωτες στην ουρά μέχρι να μπω στην καινούργια Τέιτ Γκάλερι. Στο θέατρο
Γκλόομπ ­ πιστό αντίγραφο του σαιξπηρικού ­ χειροκρότησα τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ
που έπαιζε, μόνο για μένα, Πρόσπερο στην «Τρικυμία».

Χτες βράδυ, πετάχτηκα μέχρι την Παταγονία. Τη Γη του Πυρός. Τα στενά του
Μαγγελάνου. Το Σαντιάγκο της Χιλής, το Ρίο Γκράντε, το Μπουένος Άιρες.

Χτες βράδυ, πετάχτηκα μέχρι το Μεξικό και τη Γουατεμάλα, Γκουανταλαχάρα, Βέρα
Κρουζ, Βιλαερμόζα. Στους Αζτέκους και τους Μάγιας. Χτες βράδυ, πετάχτηκα μέχρι
τη Βραζιλία, τον Αμαζόνιο, τον Καναδά, την Αλάσκα, το Χονγκ Κονγκ, το
Γιοχάνεσμπουργκ, το Σινικό Τείχος στο Πεκίνο…

Χτες βράδυ. Μέχρι που ξημέρωσε. Τότε πάτησα τα πράσινα τετραγωνάκια κάτω
δεξιά. Βγήκα από το Ίντερνετ. Φορητό κομπιούτερ. Αφόρητη ζωή. Αφόρητη κι
αφόρετη. Κρεμασμένη στην ντουλάπα, τσίλικη, ακόμα με το σελοφάν και το
ταμπελάκι πάνω της. Όταν μου τη δώσανε, μου είπανε πως θα με βόλευε. Θα τη
φορούσα, λέει, όλες τις ώρες. Μια ζωή εύχρηστη. Μια ζωή «πλύνε-βάλε». Κι
έμεινε εκεί. Στην ντουλάπα. Αφόρετη. Αφόρητη. Χτες βράδυ πετάχτηκα μέχρι…
Ύστερα, το δωμάτιο βυθίστηκε στο σκοτάδι.