Η υγεία κοστίζει…

Μια φίλη μου υπεβλήθη πρόσφατα σε μικρή χειρουργική επέμβαση σε νοσοκομείο
της Ουάσιγκτον. Η επέμβαση ­ που χαρακτηρίστηκε από το γιατρό της «ρουτίνας»­
κράτησε 15 λεπτά και η νάρκωσή της μισή ώρα. Έμεινε στο νοσοκομείο 3 ώρες και
στη συνέχεια επέστρεψε σπίτι της για να αναρρώσει.

Ο λογαριασμός για αυτή την μικροεπέμβαση έφτασε τα 6.000 δολάρια ­ δηλαδή
πάνω από 2.000.000 δραχμές! Επιπλέον, αν κάτι δεν πήγαινε καλά και για κάποιο
λόγο αναγκαζόταν να κοιμηθεί μια βραδιά στο νοσοκομείο ο λογαριασμός θα
ξεπερνούσε εύκολα τα 12.000 δολάρια ­ η διανυκτέρευση, όπως της είπαν από το
λογιστήριο ­ τιμάται 6.500 δολάρια. Αν μάλιστα ήταν ανασφάλιστη ­ όπως είναι
σήμερα περίπου 12 εκατομμύρια Αμερικανοί ­ θα έπρεπε να δώσει όλα αυτά τα
χρήματα από τις οικονομίες της.

«Υπάρχουν ανασφάλιστοι Αμερικανοί που αναγκάζονται να πουλήσουν το σπίτι
τους για να μπορέσουν να πληρώσουν τα νοσοκομειακά έξοδα λίγων ημερών», μου
λέει η γειτόνισσά μου, η Μάικλ, εξηγώντας μου ότι σε περιπτώσεις ξαφνικών
ασθενειών όπου χρειάζεται ο ανασφάλιστος πολίτης να μεταφερθεί επειγόντως στο
νοσοκομείο για κάποια εγχείρηση είναι καλύτερο να είναι άπορος παρά να είναι
μεσαίας οικονομικής δυνατότητας. Ο άπορος δεν έχει περιουσιακά στοιχεία τα
οποία θα πρέπει να εκποιηθούν για να πληρωθούν τα νοσήλια…

­ Και καλά, γιατί παρ’ όλα αυτά τόσοι πολλοί Αμερικανοί παραμένουν
ανασφάλιστοι;

Απλούστατα, γιατί ­ με τα απίστευτα υψηλά τιμολόγια των νοσοκομείων και των
ιατρών ­ τα ασφάλιστρα στην Αμερική είναι πάρα πολύ ακριβά και δεν μπορούν να
καλυφθούν από έναν Αμερικανό με μικρό οικογενειακό εισόδημα, πόσο μάλλον από
έναν άνεργο ή έναν άπορο.

Οποιεσδήποτε δε προσπάθειες έχουν γίνει έως τώρα για τη βελτίωση του
συστήματος δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα αφού είχαν να αντιμετωπίσουν τα
πανίσχυρα συμφέροντα των ιατρών, των νοσοκομείων, των ασφαλιστικών εταιρειών
και των φαρμακοβιομηχανιών.

Η τελευταία έκθεση του Διεθνούς Οργανισμού Υγείας λέει ξεκάθαρα ότι οι
υπηρεσίες υγείας στις ΗΠΑ είναι ίσως οι καλύτερες στον κόσμο για όσους έχουν
χρήματα. Οι υπόλοιποι, κυρίως μαύροι και Ινδιάνοι, είναι καταδικασμένοι σε
συνθήκες υγειονομικής περίθαλψης ανάλογες με αυτές των κατοίκων του Τρίτου
Κόσμου.

Βλέποντας αυτή την κατάσταση, ο υποψήφιος των Δημοκρατικών για το προεδρικό
αξίωμα Μπιλ Μπράντλεϊ έλεγε ότι καμιά χώρα στον εικοστό πρώτο αιώνα δεν μπορεί
να χαρακτηρίζεται πολιτισμένη εάν δεν προσφέρει υγειονομική περίθαλψη σε όλο
τον πληθυσμό της. Δίκαιο δεν έχει;