Η διένεξη για τις ταυτότητες

Η αναγραφή ή μη του θρησκεύματος στις νέες ταυτότητες, με αφορμή όλα τα
πρόσφατα γεγονότα, απασχολεί πολλούς αναγνώστες μας. Ο κ. Χρήστος Κεχαγιάς,
από την Αθήνα, γράφει:

«Πώς είναι δυνατόν να παίρνουν βαθμούς ιεροσύνης από τον Θεό (όπως ισχυρίστηκε
ο Αρχιεπίσκοπος) και λεφτά από το κράτος; (Άξιος ο μισθός τους!)».

Η κ. Ι.Α. Καράλου, από τη Θεσσαλονίκη, σημειώνει:

«Ο Αρχιεπίσκοπος ΔΕΝ φανάτισε κανέναν με την ομιλία του, που δεν έγινε από τα
“μπαλκόνια”.

Ούτε έβρισε, ούτε εσυκοφάντησε την κυβέρνηση. Αυτή μόνη της εξετέθη στον
ελληνικό λαό με τις πράξεις της και την αναξιοπιστία της».

Ο κ. Α. Αθανασίου παρατηρεί:

«Ο νόμος για την προστασία των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων προβλέπει ότι
τα δεδομένα αυτά μπορούν να αναγράφονται στις ταυτότητες, αν το επιθυμεί ο
ίδιος ο ενδιαφερόμενος, δηλ. προαιρετικά. Γιατί λοιπόν η κυβέρνηση δεν δέχεται
την προαιρετική αναγραφή;».

Ο κ. Νικόλαος Κουρούπης, μηχανολόγος ΕΜΠ, από την Κηφισιά γράφει:

«Υποχρεωτική αναγραφή του θρησκεύματος στις ευρωπαϊκές ταυτότητες των Ελλήνων
και υποχρεωτική μη αναγραφή του θρησκεύματος στις ευρωπαϊκές ταυτότητες των
υπολοίπων Ευρωπαίων, αφού αυτοί υποχρεωτικά δεν πληρώνουν την Εκκλησία».

Ο κ. Β. Παρμενίδης αναρωτιέται:

«Θα ήθελα να ρωτήσω τι νόημα είχε εκείνο το λάβαρο στα χέρια του κυρίου
Χριστόδουλου: Τι παριστάνει ο κύριος Χριστόδουλος; Τον ήρωα;».

Ο κ. Ζ. Παπαζαχαρίου προτείνει:

«Αν δεν είναι εφικτό να εκδοθούν εκκλησιαστικές ταυτότητες, ας εκδοθούν
μεταλλικά σήματα για το πέτο, με την ένδειξη “Ορθοδ. Χριστιανός”. Έτσι θα
φανεί και ποιοι ανταποκρίνονται στην προτροπή του Κυρίου, ο οποίος είπε:
“Όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων…”».

Ο κ. Μ. Δορυφόρος, ταξίαρχος ε.α., από τον Χολαργό, παρατηρεί:

«Όπως ο διχασμός που καλλιεργούσε η Ιεραρχία τον Μάρτιο του 1987 με αφορμή
τότε την εκκλησιαστική περιουσία έδωσε την ευκαιρία στους Τούρκους να βγάλουν
το Sismic στο Αιγαίο. Την κρίση τότε αντιμετώπισε και την αποτροπή του πολέμου
πέτυχε η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της εποχής εκείνης ερήμην της
Ιεραρχίας της Εκκλησίας που και τότε ησχολείτο με δεσποτοσυνάξεις».

Ο μαθητής Ιωάννης Αβραμίδης υποστηρίζει:

«Το θρήσκευμα είναι ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο. Αν είναι δυνατόν! Αν
δεχθούμε κάτι τέτοιο, καταργούμε αυτομάτως το μυστήριο της θείας κοινωνίας.
Εξάλλου είναι γνωστό ότι οι θρησκείες δεν καθορίζουν μόνο τις σχέσεις μεταξύ
πιστού και Θεού, όπως ισχυρίζονται κάποιοι αφελείς, αλλά και τις σχέσεις
μεταξύ των ανθρώπων. Επομένως, το θρήσκευμα είναι συλλογικό δεδομένο».

Ο κ. Α. Αντωνιάδης από το Παγκράτι (Αρχελάου 14) σημειώνει:

«Κάθε φορά που θίγονται συμφέροντα είναι επόμενο ότι θα υπάρξει αντίδραση. Και
ποια είναι στην προκειμένη περίπτωση τα συμφέροντα της Εκκλησίας; Μα από τη
στιγμή που αναγράφεται στην ταυτότητα του πολίτη “χριστιανός ορθόδοξος”, τότε,
όταν εκδημήσει εις Κύριον, αυτόματα πρέπει να γίνει η κηδεία του στην εκκλησία
και ο ενταφιασμός του στο Νεκροταφείο με τους σχετικούς ψαλμούς και τα
αλληλούια. Στη συνέχεια έχουμε κάθε τρεις και μία τα μνημόσυνα: τριήμερα,
εννιάμερα, σαραντάμερα, ετήσια και πάει λέγοντας. Όλα αυτά είναι καθαρά λεφτά,
τα οποία δεν θέλουν να χάσουν οι ρασοφόροι. Κατά συνέπεια, όχι μόνο
λαοσυνάξεις, αλλά και κάθε είδους δημοψηφίσματα θα κάνουν για να υπερασπισθούν
τα “δίκια” τους…

Δυστυχώς, η Εκκλησία εκμεταλλευόμενη τις μεταφυσικές ανησυχίες των πιστών της,
οδηγεί τον ελληνικό λαό, όχι στη σωτηρία της ψυχής του, αλλά στον τραγικό
διχασμό, που απειλεί να καταστρέψει πάλι ό,τι μέχρι τώρα, με τόσους κόπους και
μόχθους, καταφέραμε να δημιουργήσουμε».