Συμμαχίες, το αγκάθι του ΚΚΕ

Παπαρήγα – Φλωράκης. Το θέμα των συμμαχιών και του μετώπου θα απασχολήσει έντονα τον προσυνεδριακό διάλογο στο ΚΚΕ. Η γενική γραμματέας και ο επίτιμος πρόεδρος του κόμματος θα έχουν τη δική τους συμβολή

Αν κάτι βοήθησε πολύ αλλά και ταλάνισε επικίνδυνα σε άλλες περιπτώσεις,
περισσότερο από οτιδήποτε άλλο το ΚΚΕ, από την ίδρυσή του έως σήμερα, ήταν οι
συμμαχίες του.

Γι’ αυτό και οι τελευταίοι κλυδωνισμοί στις περιπτώσεις του πρώην αντιπροέδρου
της Βουλής Μήτσου Κωστόπουλου, του μέλους του οικονομικού τμήματος της Κ.Ε.
του κόμματος Αντώνη Ντρέκου αλλά και του πρώην κορυφαίου στελέχους του Κώστα
Κάππου δεν εντυπωσιάζουν. Κι αυτό συμβαίνει γιατί δεν αποτέλεσαν κεραυνό εν
αιθρία.

Πολλοί στο Κομμουνιστικό Κόμμα γνώριζαν νωρίτερα τις διαφωνίες του κ.
Κωστόπουλου, πολύ πριν εκείνο το συνοπτικό κείμενό του, που δόθηκε στη
δημοσιότητα σε συνεννόηση με το ΚΚΕ, και στο οποίο έθετε ουσιαστικά το ζήτημα
ότι συμμαχίες για ένα κομμουνιστικό κόμμα δεν μπορεί να ‘ναι συνευρέσεις με
προσωπικότητες που διατυμπανίζουν «τις νεορθόδοξες και υπερπατριωτικές θέσεις
τους».

Το ίδιο συνέβη και με την περίπτωση του κ. Ντρέκου, ο οποίος αντιπαρέθετε στις
συνεργασίες με στελέχη σαν τους κ.κ. Κανέλλη και Ζουράρη «έναν διευρυμένο και
σε βάθος διάλογο με την ευρύτερη κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική
Αριστερά».

Όσο για την περίπτωση του κ. Κάππου, ο οποίος είχε αποχωρήσει το ’89
επικρίνοντας την ηγεσία του ΚΚΕ για «ανίερες συμμαχίες με τη Ν.Δ.», τα
πράγματα ήρθαν λίγο διαφορετικά. Παρά το ότι τα τελευταία χρόνια
επανασυσφίγχθηκαν οι σχέσεις του με την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος,
εντούτοις το βιβλίο του «Κριτική στον σοβιετικό σχηματισμό» προκάλεσε
αντιδράσεις στο ΚΚΕ, όπου θεωρούν ­ διαφωνώντας με τον κ. Κάππο ­ ότι στη
Ρωσία ήταν υπαρκτός ο σοσιαλισμός.

Ούτως ή άλλως, το συνέδριο του κόμματος θα γίνει το φθινόπωρο και αναμένεται
εκεί να λυθούν μία σειρά από ζητήματα που αφορούν συμμαχίες και συνεργασίες.
Ορισμένοι ­ στον χώρο άλλων κομμάτων της Αριστεράς ­ κάνουν λόγο και για
μεταβολές στη σύνθεση της ηγεσίας του ΚΚΕ, π.χ. με την ενίσχυση του κ. Δ.
Γόντικα ή του κ. Σπ. Χαλβατζή.

Ωστόσο, όλα αυτά δείχνουν να είναι υπερβολικές εκτιμήσεις, αφού μόλις πρόσφατα
η κοινή εμφάνιση στην παγκόσμια συνάντηση κομμουνιστικών κομμάτων στην Αθήνα
των κ.κ. Αλέκας Παπαρήγα και Χαρίλαου Φλωράκη ήταν η καλύτερη απάντηση σε
τέτοια σενάρια.

Ο υπεύθυνος Τύπου του ΚΚΕ Μάκης Κοψίδης, άλλωστε, σε δηλώσεις του έχει
εκφράσει την άποψη ότι όσες διαφωνίες έχουν προκύψει γύρω από το θέμα των
συμμαχιών δεν αποτελούν παρά ένα πολύ μικρό ζήτημα με περιορισμένη εμβέλεια.

Ο προσυνεδριακός διάλογος είναι βεβαίως ανοιχτός και μέσα από τις στήλες του
«Ριζοσπάστη» αλλά και άλλων εφημερίδων θα καταγραφεί πόσο σωστή ή όχι είναι
μία τέτοια εκτίμηση.

Εκείνο, πάντως, που αποτελεί κοινή συνείδηση όλων στο ΚΚΕ, αλλά και στην
ευρύτερη Αριστερά, είναι ότι το όλο θέμα των συμμαχιών χρειάζεται μία
επανεκτίμηση, εν όψει της όλο και εντεινόμενης παγκοσμιοποίησης αλλά και της
ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην ΟΝΕ.

Στο Κομμουνιστικό Κόμμα σαφώς τονίζουν ότι «είναι αναγκαία όσο ποτέ η
οικοδόμηση ενός αντιμονοπωλιακού αντιιμπεριαλιστικού μετώπου».

Και εκτιμούν ότι «η ολομέτωπη επίθεση της άρχουσας τάξης και των κομμάτων της
στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του ελληνικού λαού έχει περιβληθεί ένα
ένδυμα λαϊκής συναίνεσης, καθώς η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αλλά και η Ν.Δ.
ισχυρίζονται ότι το πραγματικά υψηλό ποσοστό που συγκέντρωσαν στις εκλογές
σημαίνει αυτόματα και έγκριση της πολιτικής τους».

Το θέμα των συμμαχιών, πάντως, δεν είναι για το ΚΚΕ ­ από τη γέννησή του έως
σήμερα ­ ένα ζήτημα ρουτίνας, αλλά ένα μεγάλο θέμα ύπαρξης και ανάπτυξής του.

Πολλές φορές ­ π.χ. στις δημοτικές εκλογές στην Αθήνα, μετά τον Εμφύλιο ­ οι
επιλογές του ήταν καθοριστικές για την προώθηση ή όχι των γενικότερων θέσεών
του.

Σήμερα ­ κυρίως λόγω της εσωκομματικής κατάστασης στα άλλα μικρότερα κόμματα ­
όλα δείχνουν ότι το ΚΚΕ έχει στα χέρια του ένα μεγάλο χαρτί για να
αξιοποιήσει, αυτό των συμμαχιών.

Η κατεύθυνση ­ παραδέχονται όλοι στο Κομμουνιστικό Κόμμα ­ που θα δοθεί σ΄
αυτές τις συμμαχίες είναι το πιο κρίσιμο ζήτημα που αντιμετώπισε μετά την
τελευταία διάσπαση του ΄91. Στην ηγεσία του κόμματος υπάρχει αισιοδοξία ότι το
συνέδριο θα δώσει την οριστική απάντηση σε όλους τους προβληματισμούς.