ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι δρόμοι με τις λεύκες

Τσιμέντο να γίνουν. Κτίσματα σε τοπία άνυδρα εκεί που άλλοτε πρασίνιζε και
έφεγγε το χορτάρι κι εκεί που υψώνονταν δέντρα γερά, σκιερά, δροσάτα.
Κόβονται, ακόμη και τώρα που λέμε πως ξέρουμε την αξία τους, δεντροστοιχίες
που σημάδευαν παρήγορα γειτονιές, στη Νέα Φιλοθέη ξαπλώνουν κάτω τις
ψηλόκορμες λεύκες, να μια φορά που οι περίοικοι ξεσηκώθηκαν, διαμαρτύρονται,
φωνάζουν. Κανείς δεν φώναξε όταν στον δικό μου τόπο ξεριζώθηκαν αιωνόβιοι
ευκάλυπτοι για να ανεγερθούν πολυκατοικίες ομοιόμορφες, η μία δίπλα στην άλλη,
αν και μπορούσαν να χτιστούν χωρίς να πειραχτούν τα δέντρα.

Κανείς δεν φώναξε όταν, μια μέρα, ολόκληρη περιοχή με εκατοντάδες λεύκες, στο
«λιβάδι» του Άη-Νικόλα, αποψιλώθηκε, έμεινε γυμνή και άσχημη με ξερόχορτα,
δίχως εξήγηση, δίχως αιδώ. Τίποτα δεν μάθαμε για την αξία ενός δέντρου και τα
αφανίζουμε, οι απερίσκεπτοι και βουλιμικοί για τσιμέντο. Και παραπονιόμαστε
κιόλας γιατί το οξυγόνο ­ τάχα ανεξήγητα ­ λιγοστεύει.

Κοίταζα και καμάρωνα τις προάλλες τη μικρή μουσμουλιά που φυτέψαμε πριν από
δέκα χρόνια στη Ραχούλα.

Έχει πάρει τα πάνω της, μας δίνει και γλυκύτατα μούσμουλα. Αρχίζει να μας
δίνει και σκιά.

Παράταιρη μέσα στο λιοπερίβολο, κι όμως σα να ‘ταν εκεί πάντα. Λέω φέτος δίπλα
της, κάτω από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας, να φυτέψω μία λεύκα.