Ελληνική ιστορία εναντίον ελληνικής ιστορικότητας

Για μιαν ακόμη φορά δοκιμάζεται με το θέμα των ταυτοτήτων, η ιστορική μας
σοβαρότητα, η λογική μας επάρκεια και η ψυχολογική και ηθική μας πληρότητα.
Και πάνω απ’ όλα το πρωτεύον στοιχείο της ελληνικής προσωπικότητας, το
ελληνικό φιλότιμο: η ευγενής άμιλλα, ο ανταγωνισμός σε αρετή. Η ακριβή
πραγματική αυτή πατρίδα, που φαίνεται να χάνεται μπροστά στα μάτια μας…

Υπηρετούνται σήμερα στον τόπο μας, από άτομα και κοινωνικές δυνάμεις,
στρατηγικές και όχι αρχές· καλλιεργούνται κακίες και όχι αρετές. Ο νόμος της
βαρύτητας είναι η ιδιοτέλεια, η απληστία και η υποκρισία, ενώ τη δημόσια
συζήτηση χαρακτηρίζει η σύγχυση.

Οι αρχές ωστόσο είναι ξεκάθαρες. Στις σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες υπάρχει
μία και μοναδική νομιμότητα, η πολιτική νομιμότητα. Και δεν μπορεί ν’
αμφισβητείται άμεσα από κανένα παρά έμμεσα μόνο από το εκλογικό σώμα. Η
εκτελεστική εξουσία, που την ασκεί, ελέγχεται μόνο από τη Βουλή και τα
δικαστήρια. Η κοινωνική αμφισβήτηση, πάντοτε επιτρεπτή, δεν υποκαθιστά ποτέ τη
θέση τους. Στο θέμα των ταυτοτήτων εφαρμόζεται παράγωγο δίκαιο της ευρωπαϊκής
έννομης τάξης, το οποίο καταργεί αυτονόητα κάθε αντίθετο προηγούμενο, γενικό ή
ειδικό, εθνικό νόμο, ενώ η προτεινόμενη προαιρετική αναγραφή παραβιάζει το
ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο εκείνου που με τη μη αναγραφή αποκαλύπτει σε μια
ορθοδοξοκρατούμενη κοινωνία την ανορθοδοξία του ­ και δημιουργεί, με τον
χωρισμό των Ελλήνων σε ορθόδοξους και μη ορθόδοξους, τους διαλεκτικούς όρους
της εμφύλιας σύγκρουσης.

Πολιτικός ή εκκλησιαστικός ο λόγος της Ιεραρχίας παραβιάζει, με το ύφος και το
περιεχόμενό του, όχι μόνο την πολιτική νομιμότητα, αλλά και την εκκλησιαστική
ευλογία και αγιότητα, αλλά και την κοινωνική γαλήνη και την εθνική ομοψυχία.
Μετά την εργατική τάξη του εμφυλίου και τον στρατό της πρόσφατης δικτατορίας,
η σύγχρονη Εκκλησία, η τρίτη αυτή μεγάλη κοινωνική δύναμη, κατεβάζει στους
δρόμους, για πρώτη φορά σήμερα στην ιστορία της, τον στρατό των πιστών της,
όχι με άρματα και πολυβόλα αλλά με τα δικά της όπλα: τις εικόνες και τους
σταυρούς (που τυπικά αποσύρθηκαν, για να επανέλθουν, ουσιαστικά επαυξημένα, με
το λάβαρο της Αγίας Λαύρας). Όπως η εφταετία επικαλέστηκε υπέρ της «Ελλάδος
των Ελλήνων Χριστιανών» τον εξωτερικό κίνδυνο (τον κομμουνισμό και συνεπώς την
αθεΐα), έτσι και η αδόκιμη «λαοσύναξη» επικαλείται, και πάλι, τον εξωτερικό
κίνδυνο (την ανορθοδοξία της Ευρώπης και συνεπώς την αθεΐα, αφού ο «λαός του
Θεού» είναι ο ελληνικός ορθόδοξος λαός και μόνον αυτός).

Ο Πρωθυπουργός, κομψά ή όχι, δεν αντιδρά ψυχολογικά, αλλά ενεργεί πολιτικά,
διασφαλίζοντας το κύρος της πολιτείας και την ιστορική σοβαρότητα της χώρας.
Δεν επιτρέπεται να δέχεται τελεσίγραφα και να υποκύπτει σε εκβιασμούς.
Εκτελώντας το χρέος του, δεν περιφρονεί κανέναν, υπερασπίζεται απλώς την τιμή
και την αξιοπρέπεια του εκλογικού σώματος. Και αν μέρος των Ελλήνων πείθεται
δημαγωγικά ότι θίγεται τάχα η φιλοτιμία τους, η πολιτεία και η κοινωνία
οφείλουν να τους αποδείξουν ότι δεν κινδυνεύουν από την Ελλάδα τα όσια και τα
ιερά τους. Πρέπει να προστατευθεί επιτέλους το μέρος αυτό των Ελλήνων από τους
εκάστοτε αρχομανείς, πλανευτές και δολιοφθορείς αγαθών συνειδήσεων.

Ο ενδεχόμενος χωρισμός Κράτους και Εκκλησίας δεν σημαίνει χωρισμό του κράτους
από τον Θεό και τη θρησκεία ­ και ασφαλώς όχι χωρισμό των πιστών και του
κλήρου από την κοινωνία. Ο Θεός και η θρησκεία – και η ελληνική ιστορία – δεν
είναι ιδιοκτησία της Εκκλησίας. Ο ιεράρχης που φρονεί το αντίθετο και
κατατάσσει από άμβωνος κάθε διαφωνούντα στις «δυνάμεις του κακού που μισούν
τον Θεό και τον Χριστό», έρχεται από το Μεσαίωνα και είναι εχθρός του έθνους,
της ιστορίας μας, του ελληνικού λαού, του χριστιανισμού και της ορθόδοξης
ελληνικής Εκκλησίας. Δεν είναι σταλμένος από τον Θεό, αλλά από αλλού, για να
βλάψει την Ελλάδα και να ευτελίσει την Ορθοδοξία. Είναι κατ’ εικόνα και καθ’
ομοίωση του Παπαδόπουλου του ’67. Ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου, δίνοντας
διέξοδο στον θρησκευτικό φανατισμό και στον αντικληρικισμό. Η Εκκλησία που
διχάζει τον λαό δεν είναι του Θεού.

Το θέμα των ταυτοτήτων κρύβει τελικά για όλους όμως εμάς μιαν οδυνηρή
πραγματική κρίση ιστορικής ταυτότητας. Γιατί τάχα δεν μπορούμε να είμαστε μόνο
Έλληνες, έτσι όπως ερχόμαστε ­ και, ναι, ερχόμαστε ­ από τον Προμηθέα, τον
Όμηρο, τον Σωκράτη και τους Ολυμπιακούς και Δραματικούς Αγώνες και πρέπει να
είμαστε και κάτι άλλο ακόμη: ρωμιοί, χριστιανοί ορθόδοξοι, μαρξιστές και
σήμερα ευρωπαϊστές; Δεν είναι μήπως πολύ πιο απλό να θεωρούμαστε όλοι Έλληνες
που μετέχουμε και σε άλλες ιδιότητες; Είναι άραγε σωβινιστικό αυτό που είπε ο
ποιητής, ότι «δεν υπάρχει στην οικουμένη τιμιότερη ιδιότητα από την ελληνική»;

Ο Η.Π. Νικολούδης είναι πανεπιστημιακός δάσκαλος