Χρυσώνουν τις φανέλες με το 6

Το όνομα του Ρεδόντο είναι συνώνυμο του ιδανικού σύγχρονου αμυντικού χαφ

Καλά, μα τι έπαθαν όλες οι ομάδες καλοκαιριάτικα και αγοράζουν κατά κόρον
πρώτα από όλα αμυντικούς χαφ; Μήπως… χτύπησε τους υπεύθυνους η ζέστη; Τα
ερωτήματα θα μπορούσαν να είναι ρητορικά, ωστόσο μόνον οι επαρκώς μυημένοι
φαίνεται να γνωρίζουν επακριβώς τις απαντήσεις.

Θέση αμυντικού χαφ, λοιπόν, θέση που κάθε άλλο μοιάζει με «φθηνή πολυτέλεια».
Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, το να επιλέξεις τον ανασταλτικό σου ποδοσφαιριστή δεν
σημαίνει απλά ότι ψάχνεις ένα… τρεχαντήρι που δεν θα αφήνει από τα μάτια του
τον αντίπαλο ηγέτη. Αυτό, απλά… τελείωσε! Τα πράγματα αλλάζουν και ο
αμυντικός χαφ θεωρείται υπεραπαραίτητος στη λειτουργία μιας ενδεκάδας.

Ο Ολυμπιακός παραξοδεύτηκε για να αποκτήσει τον Ζε Ελίας και να «χτίσει» στον
άξονα τις μεγάλες φιλοδοξίες της επόμενης περιόδου. Ο Παναθηναϊκός, μετά τα…
κλάματα για τη σημαντική απώλεια του Μίκλαντ, απέκτησε τον δις πρωταθλητή
Ευρώπης Πάουλο Σόουζα. Και η ΑΕΚ, πήρε τον πολυτάλαντο Φερουζέμ αλλά και τον
Νάβας, ποδοσφαιριστή που ναι μεν δεν είναι ατόφιος αμυντικός χαφ, σίγουρα όμως
δεν αποτελεί και τον δαντελένιο μπαλαδόρο της μεσαίας γραμμής. Μάλλον έχουμε
να κάνουμε με «μηχανάκι» νέας εσοδείας.

Τα παραδείγματα φυσικά δεν τελειώνουν εδώ. Καλό συνεπώς είναι να ρίξουμε μια
ματιά και να αναλύσουμε ­ όσο αυτό είναι εφικτό ­ τους λόγους που οδηγούν τις
ομάδες σε τέτοιου είδους επιλογές. Φυσικά, με παραδείγματα.

Ο Σαμπανάντζοβιτς

Εκ των πρώτων που έδειξε την αξία του αμυντικού χαφ στην Ελλάδα, ήταν ο Ρέφικ
Σαμπανάντζοβιτς. Η ΑΕΚ επέλεξε να στηριχθεί στις πλάτες ενός πρωταθλητή
Ευρώπης και ο «Σάμπα» έμαθε σε όλη την Ελλάδα πώς παίζεται ο σύνθετος ρόλος.
Ήξερε πότε να κατεβάζει την μπάλα στο κέντρο και την επίθεση. Κάλυπτε την
άμυνα, όταν ο λίμπερο ή ο στόπερ επιχειρούσαν προωθήσεις. Μπορούσε με κάθετες
εφορμήσεις να φθάσει έως την αντίπαλη περιοχή! Στο «ένας με έναν» δεν τον
περνούσες ποτέ… Εν ανάγκη, σε σταματούσε με φάουλ. Αν είχε και σουτ, τότε
δεν θα περνούσε από το ελληνικό πρωτάθλημα! Αυτά μόνο είναι ορισμένα από τα
μυστικά ενός αμυντικού χαφ. Στις μέρες μας με την εξέλιξη υπάρχουν βελτιώσεις
και νέες… κόπιες ποδοσφαιριστών. Ας τις δούμε:

Ο Ισπανός Γκουαρντιόλα διαθέτει την ικανότητα να αλλάζει το παιχνίδι από τη
μία περιοχή στην άλλη. Από δεξιά ή τα αριστερά. Έχει επίσης απίστευτη κάθετη
πάσα και γνωρίζει την τέχνη πώς να καλύπτει χώρους και να «γεμίζει» τη μεσαία
γραμμή. Και καταστρέφει, αλλά και δημιουργεί. Επιπλέον, όταν έχει την μπάλα
στα πόδια του, δεν παίζει παράλληλα. Σημαντικό.

Ο Ιρλανδός Ρόι Κιν είναι ο πιο ακριβοπληρωμένος ποδοσφαιριστής της Μάντσεστερ
Γιουνάιτεντ. Χωρίς να είναι ούτε επιθετικός ούτε επιτελικός μέσος. Ο
αγαπημένος των οπαδών κουβαλά τη δύναμη του «λίντερ», είναι ο φυσικός αρχηγός
των «μπέμπηδων» που βρήκαν στο πρόσωπο ενός αμυντικού ό,τι ζητούσαν!

Ο Ρεδόντο είναι «άλλη πάστα». Προσωπικότητα από τις λίγες. Στα αμυντικά του
καθήκοντα φαίνεται άρχοντας. Και στην πίεση, φέρτε στο νου τη μονομαχία (ο…
Θεός να την κάνει, καθόσον έριξε τον παίκτη κάτω με ντρίμπλα τακουνιά!) με τον
Μπέργκ στο «Ολντ Τράφορντ» και θα καταλάβετε πολλά. Εκπληκτικός τεχνίτης.
Διασπά είτε από τα πλάγια είτε από το κέντρο την αντίπαλη ομάδα. Το πρόσθετο
ατού του ­ όπως και των σύγχρονων αμυντικών χαφ ­ είναι το εξής: γίνεται
δέκτης της μπάλας σχεδόν από τη δική του περιοχή και άρα είναι απίστευτα
δύσκολο να τον μαρκάρεις. Συμπέρασμα: όταν ο αμυντικός χαφ ξέρει μπάλα και
κατεβαίνει, η ομάδα (του) αποκτά αυτόματα πλεονέκτημα στη μεσαία γραμμή. «Να
παίζουμε στα χαφ με παίκτη παραπάνω», είναι η πλέον σύγχρονη οδηγία-προσταγή
των προπονητών κατά τη διάρκεια της θεωρίας.

Ο Ντάβιντς

Ο Ρέφικ Σαμπανάντζοβιτς άφησε εποχή στην Ελλάδα ως ανασταλτικός μέσος – «Μηχανή» υψηλής απόδοσης και αξιοπιστίας στο κέντρο ο Έντγκαρ Ντάβιτς – Ο Εμανουέλ Πετί με παρτενέρ τον Βιεϊρά, έδωσαν χώρο στον Ζιντάν

Ο Ένγκαρ Ντάβιντς δεν παίζει ακριβώς μπροστά από τα σέντερ μπακ, είναι όμως
καταπληκτικό εργαλείο στα χέρια κάθε τεχνικού. Δεν σταματά να μαρκάρει, να
καλύπτει συμπαίκτες, να πατά κάθε σπιθαμή του αγωνιστικού χώρου, έστω και αν
ξεκινάει από την αριστερή πλευρά συνήθως εντάσσοντας τον εαυτό του σε σύστημα
με δύο αμυντικούς μέσους.

Ο Ντιέγκο Σιμεόνε αρέσκεται στη λεγόμενη «βρώμικη δουλειά». Κάνει φάουλ στους
αντιπάλους. Δεν διστάζει να δοκιμάσει… μαγκιές προς τους αντιπάλους. Δίχως
να είναι σούπερ τεχνίτης, ο Αργεντινός έχει ένα συν μεγάλο: βάζει γκολ και
βλέπει δίχτυα με το κεφάλι όταν προωθείται στην άμυνα των αντιπάλων.

Ένας από τους ποδοσφαιριστές που δεν ήρθε με ηχηρό όνομα, αλλά στην πορεία
όλοι οι προπονητές των παραδέχθηκαν ήταν ο Έρικ Μίκλαντ. Αεικίνητος, έκλεινε
χώρους, μάρκαρε τον αντίπαλο χαφ, δεν σταματούσε να κοπιάζει από το πρώτο έως
το τελευταίο λεπτό ενός ματς. Επιπλέον, μοίραζε το παιχνίδι και οι πάσες του
στην πλάτη της άμυνας έδειχναν ικανότητες επιτελικού μέσου! Ο Παναθηναϊκός
αντί του Μίκλαντ απέκτησε τον Πάουλο Σόουζα. Μεγάλη μορφή στο ευρωπαϊκό
ποδόσφαιρο και η δυνατότερη μεταγραφή του Παναθηναϊκού.

Στον 21ο αιώνα, ο ρόλος του αμυντικού χαφ είναι υπερπολύτιμος για μια ομάδα.
Είναι ο κρυφός ποδοσφαιριστής. Ο παίκτης που μεταβάλλεται από σέντερ μπακ σε
έναν ακόμη μέσο ή και επιθετικό!

Στο Εύρω 2000

Όπως είδαμε στο πρόσφατο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, αρκετές ομάδες συνηθίζουν να
επιλέγουν ενδεκάδες με δύο αμυντικούς χαφ. Ή και παραπάνω! Στη ζώνη των
τεσσάρων αμυντικών για παράδειγμα, χρειάζονται δύο ανασταλτικοί. Ένας προς τα
αριστερά, ένας προς τα δεξιά. Στη Γαλλία το είδαμε με το δίδυμο Πετί – Βιεϊρά
ή ακόμη και με τον Ντεσάμπ. Με τους τρεις να «καταπίνουν χιλιόμετρα», ο Ζιντάν
έπρεπε μόνο να ασχολείται με τις αστείρευτες εμπνεύσεις του. Συνήθως στο
σύστημα των δύο αμυντικών χαφ ο ένας πρέπει να είναι υψηλόσωμος. Έτσι, μπορεί
να σταματά την πρώτη πάσα ­ μπορεί και βολέ ­ από τον αντίπαλο τερματοφύλακα.
Και στην αντεπίθεση η ομάδα του αποκτά αμέσως πλεονέκτημα. Επίσης,
μετατρέπεται σε έναν ακόμη στόπερ σε σέντρες από δεξιά ή αριστερά, ή
γυρίζοντας πίσω στις «στημένες μπάλες».