Πόκεμον

Όποιος δεν έχει χτίσει σπίτι, δεν έχει παντρέψει κόρη και δεν ξέρει τα Πόκεμον
­ δεν γνωρίζει τι θα πει ζωή. Τα Πόκεμον είναι η καινούργια υστερία που έχει
καταλάβει μαζικώς τα αγοράκια από 7 μέχρι 12 χρόνων. Παιχνίδι-επιδημία. Όλα τα
παιδιά ξέρουν Πόκεμον. Όλα τα παιδιά παίζουν Πόκεμον. Όλα τα παιδιά μιλάνε για
τα Πόκεμον. Όλα τα παιδιά κοιμούνται, ξυπνάνε, ανασαίνουν τα Πόκεμον. Όλοι οι
γονείς βλαστημάνε τα Πόκεμον.

Πρώτα ήρθαν οι κάρτες Πόκεμον. Κάτι σαν τράπουλα: ακατανόητα σκιτσάκια με
ακατανόητα όντα που φέρουν ακατανόητα ονόματα. Πίκατσου. Τσάρμαντελ. Όνυξ.
Πονίτα. Πιτσιότο.

Αυτά τα όντα, στη διάρκεια της ακατανόητης παρτίδας, τα συναντάς και σε άλλες
κάρτες, αλλά με διαφορετική μορφή. «Μεταλλαγμένα», τα αποκαλούν οι στρατιές
των μικροσκοπικών οπαδών τους. Μεταλλαγμένα από κάτι σε κάτι άλλο, αλλά όχι
και εντελώς μεταλλαγμένα από κάτι άλλο σε κάτι άλλο, διότι ενώ αλλάζουν μορφή,
δεν αλλάζουν και εντελώς μορφή. Παραμένουν ίδια, χωρίς να παραμένουν ίδια,
γιατί είναι μεταλλαγμένα τώρα αυτά από όντα σε άλλα όντα, κι από κάτι άλλο σε
κάτι άλλο, κατάλαβες;

Δεν είναι πολύ σαφές;

Ανέλαβα να μεταφράσω το βιβλιάριο με τις οδηγίες στον γιο μου. Αυτές δεν ήταν
οδηγίες. Αυτό ήταν η πυρηνική φυσική μεταλλαγμένη σε Πίκατσου. Πολύπαθες
μαμάδες που ξέρουν χαρτιά, με διαβεβαιώνουν ότι το μπριτζ είναι πεντόβολα
μπροστά στο Πόκεμον.

­ Πώς ξέρεις αγγλικά και δεν καταλαβαίνεις τους κανόνες; με ρώτησε ο γιος μου.

Αγγλικά ξέρω. Τους κανόνες αδύνατον. Έπεσα στα μάτια του. ‘Απελπις εγώ τώρα.
Να εξηγήσω τα ανεξήγητα. Τα σαδιστικά. Τα συντριπτικά για το κύρος μου στο
παιδί.

Μέχρι που είδα δύο αγοράκια να το παίζουν. Και μου ‘ρθε να τα πνίξω. Καμία
σχέση με το πολυσέλιδο κοράνι που ίδρωνε, η ηλίθια, να αποκρυπτογραφήσει.
Πήραν αυτά τις κάρτες, κάτσανε δίπλα δίπλα και:

­ Έχω δύο Τσάλεντζερ, μου δίνεις έναν Όνυξ;

­ Σου δίνω έναν Όνυξ, δώσε μου μια Πονίτα!

­ Για μια Πόνιτα, θέλω τον Πίκατσου.

Το παίζανε, δηλαδή ακριβώς όπως εμείς, όταν ανταλλάσσαμε ηθοποιούς, στις
κάρτες της τσιχλόφουσκας. Τζάμπα τόσο κοράνι. Στο παιδικό πάρτι μια μαμά με
δάκρυα στα μάτια:

­ Τι είναι αυτό το πράγμα; Από το πρωί που ανοίγει τα μάτια του, Πικατσού και
Πικατσού και Πικατσού…

Ο γιος της την διακόπτει έξαλλος.

­ Όχι «ΠικαΤΣΟΥ»! Πίκατσου! Πίκατσου! Μην τονίζεις την τελευταία… λέξη ­ σου
είπα Πίκατσου. Πίκατσου!

Τολμάς μετά να τονίσεις; Ούτε λέξη, ούτε συλλαβή, ούτε Πίκατσου.

Μετά τις κάρτες, το πράγμα πήρε κι άλλες διαστάσεις. Πόκεμον, η ταινία.
Πόκεμον τα μπλουζάκια. Πόκεμον το Game boy. Αγοράζεις ένα ειδικό ­ κουτί να το
πω; ­ βάζεις μια ­ κασέτα να την πω; ­ και κοπανάς, αλαλιασμένο, κάτι
κουμπάκια.

(Η μαμά σε δίλημμα. Μεγάλο δίλημμα. Τι κάνεις; Αν το επιτρέψεις, εθίζεις το
παιδί σου. Αν το απαγορέψεις, το απομονώνεις από τα υπόλοιπα. Τι κάνεις
λοιπόν; Το βάζεις στο σωρό, να μη νιώθει παραγκωνισμένο; Ή ρισκάρεις το τίμημα
και το αφήνεις απ’ έξω;).

Κι όσο βρίσκομαι στην αναρώτηση ­ ο γιος μου, πατώντας κουμπάκια, φανατίζεται
ως παραθρησκευτική οργάνωση σε οικονομική συσκευασία. Κι ανοίγει δημιουργικό
διάλογο με το Game Boy:

­ Μη! Μη, όχι, όχι, όχι, μη με φας, μη με φας, τώρα αλλάζω λέβελ, όχι, μη,
προχώρα, θα το νικήσω, θα με νικήσει, δεν περνάει το λέβελ, είμαι στο τριάντα
έξι, μη, μη, θα με φάει, θα το φάω, έλα, έλα, έλα, YES. YES. YES. Νίκησα!
Μαμά, νίκησα, το πέρασα το λέβελ!

­ Μπράβο, αγόρι μου!

­ Και δεν μ’ έφαγε το Πόκεμον!

­ Μπράβο, αγόρι μου!

­ Και τώρα θα παλέψω και με τον Τσάρμαντελ!

­ Μπράβο, αγόρι μου!

Η δική μου μαμά εξανέστη:

­ Τι είναι αυτό «μπράβο, αγόρι μου και μπράβο, αγόρι μου;» Τίποτα άλλο δεν
ξέρει να πεις του παιδιού;

­ Αφού δεν καταλαβαίνω το παιχνίδι, μαμά. «Μπράβο, αγόρι μου» είναι η μόνη
ασφαλής ατάκα που μπορώ να σκεφτώ.

Η μαμά μου ανέλαβε αποφασιστικά τα ηνία. Κάθησε δίπλα τον εγγονό της. Κοίταξε
το Game boy προσπαθώντας να κρύψει την αηδία της:

­ Γιατί, χρυσό μου, περπατάει αυτό το παιδάκι;

­ Δεν είναι παιδάκι, γιαγιά, είναι εκπαιδευτής Πόκεμον.

­ Από το στόμα μου το πήρες. Και πάει βολτούλα ο εκπαιδευτής Πόκεμον;

­ Τι βολτούλα, καλέ γιαγιά, πάει να περάσει το λέβελ.

­ Ποιο να περάσει;

­ Το λέβελ δεν καταλαβαίνεις; Να περάσει το λέβελ, γιατί μπροστά του είναι
εμπόδιο και δεν μπορεί να μπει στο γυμναστήριο, μετά να πάει στο άλλο λέβελ
και να προχωρήσει και μετά το εμπόδιο τον περιμένει ο Τσάρμαντελ, που θα
πολεμήσει με τον Πίκατσου.

Κοίταξα λοξά τη μαμά μου. Είχε το ύφος του ανθρώπου που είναι έτοιμος να
ξαναρχίσει το κάπνισμα.

Παύση. Μεγάλη παύση. Κι έπειτα, αδύναμη, η φωνή της Σύλβας:

­ Μπράβο, αγόρι μου!