3η ΚΑΡΤΑ Αλλοιωμένο το προϊόν

Το πιο κουραστικό θέμα στο ποδόσφαιρο που παίζεται στην Ελλάδα είναι η
φιλολογική ή αποπροσανατολιστική αναφορά διαφόρων παραγόντων στο fair play,
στην ανάγκη κάθαρσης των γηπέδων από ρύπους και της απομάκρυνσης των
χρυσοδάκτυλων και κάθε λογής κομπιναδόρων. Όλοι, όμως, υποκρίνονται.
Παράγοντες, προπονητές, ποδοσφαιριστές, ηγεσία της διαιτησίας και διαιτητές.
Κοροϊδεύουν o ένας τον άλλον και όλοι μαζί τους φιλάθλους. Όλοι φέρουν ευθύνη
για την τραγική κατάσταση των ποδοσφαιρικών πραγμάτων στη χώρα μας. Όσοι
μιλάνε για μηχανισμό του Κόκκαλη τα τελευταία χρόνια, παίρνουν απάντηση από
άλλους ότι και για αρκετό διάστημα επί Βαρδινογιάννη γίνονταν τα ίδια. Άλλοι
λένε ότι ο Γιδόπουλος και ο Μελισσανίδης δεν είχαν διαφορά στη μεθοδολογία και
το παιχνίδι των χρωμάτων δεν έχει τελειωμό. Ανεξάρτητα από τις υπερβολές και
την αναρρίχηση σε μύθους το ποδόσφαιρο περνάει μια παρατεταμένη περίοδο κρίσης
αξιών. Το θέμα δεν είναι ποια σκυτάλη κάθε φορά είναι πιο ανθεκτική στον
χρόνο, η κόκκινη, η πράσινη, η κίτρινη ή κάποιου άλλου χρώματος. Σημασία έχει
να μαζευτούν οι σκυτάλες και να πεταχτούν στα σκουπίδια. Δεν μπορεί να κάνει
έστω και ένα βήμα μπροστά το ποδόσφαιρο, αν εξακολουθήσει να γίνεται η
χρωματιστή σκυταλοδρομία. Το ερώτημα που ανακύπτει είναι ποιος θα την
καταργήσει και με ποιον τρόπο. Η λύση βρίσκεται ασφαλώς στην απόφαση όλων των
παραγόντων να αλλάξουν τακτική και να ξεφύγουν από το σύνδρομο της νοθείας και
της συλλογής διακρίσεων με αθέμιτα μέσα.

Δύο είναι οι τομείς που χρειάζονται ριζικές αλλαγές: της διαιτησίας και της
αθλητικής δικαιοσύνης. Αν η διαιτησία συνεχίσει στην ίδια τροχιά αποκλείεται
αυτό το ανάπηρο ποδόσφαιρο να θεραπευθεί. Κάθε εβδομάδα θα ακούγονται τα ίδια
παράπονα και οι πονηροί θα κλωσάνε τους σκάρτους βαθμούς της ομάδας τους. Ο
κόσμος του ποδοσφαίρου θα πορεύεται ανάμεσα σε αναθυμιάσεις και τα γήπεδα θα
μετατραπούν σε φωλιές μοναχικών φανατικών οπαδών ενός αλλοιωμένου προϊόντος,
που θα φέρει απλώς την επιγραφή: «ποδόσφαιρο».