ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο είδηση

Έχετε νιώσει ποτέ ότι τα νέα δεν είναι νέα, ότι η είδηση που θα αποτελέσει
«γροθιά στο στομάχι» είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν μια και γινόμαστε όλο
και πιο σκληρόπετσοι στα όσα συμβαίνουν γύρω μας; Εγώ, ομολογώ πως ναι.

Γι’ αυτό ήταν ακόμα μεγαλύτερη η έκπληξή μου, όταν πριν από λίγες ημέρες
διάβασα εδώ στα «ΝΕΑ» το ρεπορτάζ για τη 15χρονη από την Καλλιθέα και τους
βιασμούς που υπέστη ­ πρόσφατα, αλλά και παλαιότερα ­ από μια ομάδα νεαρών,
ορισμένοι εκ των οποίων αφέθηκαν ελεύθεροι ύστερα από απόφαση των αρμόδιων
δικαστικών λειτουργών. Δεν ξέρω ποιο από όλα μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση. Οι
περιγραφές της μικρής για τον βιασμό της από παραλία σε παραλία, από άτομα που
θεωρούσε φίλους της; Οι προσπάθειες των οικογενειών να «θαφτεί» η ιστορία; Η
απόφαση των δικαστών να αφεθούν ελεύθεροι οι νεαροί χωρίς να καταθέσει η
ανήλικη; Το γεγονός ότι ένας από τους νεαρούς την είχε ξαναβιάσει πριν από
μερικούς μήνες; Το θάρρος αυτής της μικρής κοπέλας να καταγγείλει τους βιαστές
της, γνωρίζοντας ότι θα τους βλέπει γύρω της ­ αυτούς και τις οικογένειές
τους; ‘Η το κουράγιο της να προσφύγει δικαστικά ζητώντας την τιμωρία τους,
παρότι γνώριζε ότι η οικογένειά της δεν έχει τα μέσα ούτε για να προσλάβει
έναν δικηγόρο;

Δεν ξέρω αν υπάρχει ηθικό δίδαγμα σ’ αυτήν την ιστορία, δεν είμαι καν σίγουρη
ότι η κοπέλα δεν θα μετανιώσει πολύ σύντομα για τη θαρραλέα απόφασή της ή ότι
υπάρχει περίπτωση να «δικαιωθεί» κανείς ύστερα από μια τέτοια περιπέτεια. Δεν
μπορώ να φανταστώ ποιο είναι το μήνυμα που στέλνει αυτή η ιστορία προς όλες
τις κατευθύνσεις. Κρατώ απλώς την αίσθηση ότι δίπλα μας εκτυλίσσονται ιστορίες
πολύ πιο σημαντικές από αυτές που, τον τελευταίο καιρό, μονοπωλούν το
ενδιαφέρον μας…