ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το δίχτυ του Ρότερνταμ

Μήπως να ξαναγυρίζαμε στην παλιά, καλή, προ της παγκοσμιοποιήσεως εποχή;
Τότε που οι πολιτικοί έκαναν τη δουλειά τους και δεν ασχολούνταν με το
ποδόσφαιρο;

Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ο πρόεδρος της Μίλαν, και αυριανός πρωθυπουργός, παρουσιάζει τους νέους παίκτες της ομάδας

Η κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος από την Εθνική Γαλλίας ήταν η
καλύτερη αρχή για τη γαλλική προεδρία, δήλωσε με απόλυτη σοβαρότητα ο Γάλλος
πρωθυπουργός Λιονέλ Ζοσπέν μετά την περιπετειώδη νίκη της Γαλλίας επί της
Ιταλίας την περασμένη Κυριακή. «Λυπάμαι για την Ιταλία», είπε την επομένη στον
πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ρομάνο Πρόντι, ο οποίος του απάντησε: «Νίκησε
η Ευρώπη, κύριε πρωθυπουργέ». Μόνον ένας αφελής και σνομπ θα αγνοούσε το
πολιτικό βάρος του γαλλικού θριάμβου, σχολιάζει ένας αναλυτής στη χθεσινή
«Ρεπούμπλικα». Αρκεί να δει κανείς τα οικονομικά επιτεύγματα της χώρας αυτής
κατά την τελευταία διετία, ύστερα δηλαδή από την κατάκτηση του Παγκοσμίου
Κυπέλλου…

Όλα αυτά θα ακούγονταν κάπως κιτς αν δεν γίνονταν επικίνδυνα χυδαία με την
αήθη επίθεση εναντίον του προπονητή της Εθνικής Ιταλίας από έναν άνθρωπο που
φιλοδοξεί να γίνει και πάλι πρωθυπουργός της χώρας: τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Ανάξιο, ανίκανο, ηλίθιο και υπεύθυνο για την απώλεια του ευρωπαϊκού τίτλου
χαρακτήρισε τον Ντίνο Τζοφ ο ιδρυτής της «Φόρτσα Ιτάλια» (και πρόεδρος της
Μίλαν), προκαλώντας έκπληξη και οργή ακόμη και στους πολιτικούς του συμμάχους.
Ο Μπερλουσκόνι εκτόξευε μέχρι τώρα τέτοιες επιθέσεις εναντίον των
κομμουνιστών, και γενικότερα εναντίον όποιου δεν συμφωνεί μαζί του. Τις
επεκτείνει τώρα και εναντίον των παραγόντων του ποδοσφαίρου. Έντεκα χρόνια
μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, σχολιάζει ένας άλλος αναλυτής της
«Ρεπούμπλικα», γκρεμίζεται το τελευταίο αόρατο φράγμα της σύγχρονης εποχής,
εκείνο που μέχρι χθες χώριζε το ποδόσφαιρο από την πολιτική: θα μπορούσαμε να
το αποκαλέσουμε «το δίχτυ του Ρότερνταμ».

Εν μέσω τόσο περισπούδαστων αναλύσεων, διαβάζει κανείς με ανακούφιση το
ρεπορτάζ ενός Σέρβου δημοσιογράφου από την παραμονή του στις Βρυξέλλες για την
κάλυψη των αγώνων. Καθώς δεν τα καταφέρναμε πολύ καλά στην πόλη, γράφει ο
Ντέζαν Γκβοζντένοβιτς, αποφασίσαμε να πάμε σ’ ένα καφέ των προαστίων, που το
έλεγαν Paris. Πρώτη έκπληξη: δεν υπήρχαν μέσα γυναίκες! Όταν είδαμε δυο άνδρες
να φιλιούνται, φύγαμε τρέχοντας. Κι από εκείνη την ώρα, έμπαινε πάντα ένας
προπομπός στα μπαρ, και αναλόγως έδινε σήμα. Όταν έφτασε η μέρα ΤΟΥ αγώνα,
φύγαμε με το λεωφορείο για το Σαρλερουά. Έξι ώρες πριν αρχίσει το ματς
Γιουγκοσλαβίας – Σλοβενίας, άρχισαν να συρρέουν οι οπαδοί των δύο ομάδων. Όλοι
μαζί αρχίσαμε να διηγούμαστε ιστορίες για τη ζωή που κάναμε παλιά, όταν
ζούσαμε στην ίδια χώρα. Και να τραγουδάμε: «Σύντροφε Τίτο,
αλληλοσκοτωνόμαστε», παράφραση του γνωστού τραγουδιού που ήταν αφιερωμένο στον
στρατάρχη: «Σύντροφε Τίτο, ορκιζόμαστε σε σένα».

Μετά το 3-3, τραγουδήσαμε όλοι μαζί τον ύμνο «Μεγαλοδύναμε, χάρισέ μας τη
δικαιοσύνη σου». Κι όταν μας τελείωσαν τα λεφτά, οι Σλοβένοι άρχισαν να μας
κερνάνε. Μπύρες, δεκάδες μπύρες. Ατέλειωτους γύρους μπύρες.