ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δαίμονας και δαιμόνιο

Τις ημέρες που πέρασαν κατάλαβα μια και καλή, χωρίς να χρειαστώ πολλές
εξηγήσεις και λόγια, τι θα πει Ελλάδα δύο ταχυτήτων.

Χρειάστηκαν μόνο δύο περιστατικά που πέρασαν στην ειδησεογραφία. Το πρώτο με
έκανε έξαλλη από θυμό, το δεύτερο με έκανε να γελάσω και με καταδιασκέδασε.

Περιστατικό πρώτο λοιπόν: εννέα μήνες μετά τον σεισμό φθάνουν στους ανθρώπους
που έχασαν δικούς τους από την καταστροφή οι επιταγές που τους είχαν τάξει ως
ελάχιστη βοήθεια. Έλα, όμως, που η αθάνατη ελληνική γραφειοκρατία είχε κάνει
το θαύμα της. Οι επιταγές, λοιπόν, είχαν εκδοθεί στα ονόματα των νεκρών ­ και
έτσι ήταν αδύνατο να εξαργυρωθούν. Έμαθα στη συνέχεια ότι οι δικαιούχοι πρέπει
να προσκομίσουν πιστοποιητικά θανάτου ­ λες και δεν είναι ο θάνατος η αιτία
για να δοθούν τα χρήματα.

Πάμε τώρα στο δεύτερο περιστατικό. Ένας Πόντιος πράκτορας του ΟΠΑΠ στην Καβάλα
σκέφτεται το μεγάλο κόλπο και διεκδικεί να γίνει πλουσιότερος κατά περίπου
τετρακόσια εκατομμύρια, έχοντας ποντάρει σε αέρα κοπανιστό. «Ελληνικόν
δαιμόνιον», μάλιστα. Κόντρα στον ελληνικό δαίμονα της πρώτης ιστορίας. Και
λες: Έλληνας είναι και αυτός που εξέδωσε τις επιταγές στα ονόματα νεκρών,
Έλληνας είναι και ο δεύτερος. Με τη διαφορά, ότι ο πρώτος έχοντας εξασφαλίσει
και τη σύνταξή του, δεν έχει κανένα άγχος, κανένα «μικρόβιο» και συνθλίβεται
στη μιζέρια της καθημερινότητας. Ο δεύτερος, ακριβώς για να γλιτώσει αυτή την
κατάσταση και μη έχοντας εξασφαλίσει τίποτα, ρισκάρει, ψάχνει και βρίσκει τα
παράθυρα και στήνει μηχανές, όπως κάποτε ο Οδυσσέας δούρειους ίππους. Αν
έπαιζα στοίχημα, λοιπόν, θα ποντάριζα σε αυτόν και θα ευχόμουν να κερδίσει…