Τα παιδιά του θανάτου

Την ώρα που οι περισσότεροι συνομήλικοί του φαίνεται να έχουν ως μοναδική
έγνοια τη διασκέδασή τους, ο 17χρονος Μοζαμβικανός Βάσκο Ζοζέ Μπάνζε παλεύει
καθημερινά να θρέψει τα αδέλφια του.

Πρέσβειρα ελπίδας. Η Αμερικανίδα ηθοποιός και Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της UNICEF, Σούζαν Σάραντον, βρέθηκε πρόσφατα κοντά στα ορφανά της Τανζανίας, τα οποία έχουν χάσει τους γονείς τους από AIDS

Διότι ο Βάσκο είναι ένα από τα 13,2 εκατομμύρια παιδιά που έχουν μείνει ορφανά
σε ολόκληρο τον κόσμο λόγω του AIDS. Και το 95% των παιδιών αυτών, όπως
αναφέρει η σχετική έκθεση που δημοσίευσε πρόσφατα ο ΟΗΕ, ζουν στην Αφρική
νοτίως της Σαχάρας.

Μοζαμβίκη, Ζιμπάμπουε, Μποτσουάνα, Λεσότο, Ζάμπια, Ουγκάντα… Στις χώρες
αυτές δεν γίνεται πλέον λόγος για επιδημία, αλλά για πανδημία AIDS. Εκεί
κατοικεί η πλειονότητα των 34 εκατομμυρίων ατόμων που έχουν προσβληθεί
παγκοσμίως από τον θανατηφόρο ιό. Οι μισοί από τους ενήλικους Αφρικανούς που
πάσχουν από AIDS είναι μεταξύ 15 και 34 ετών, τα τρία τέταρτα διανύουν την
πλέον παραγωγική τους περίοδο και δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν παιδιά.
Πολλοί γονείς πεθαίνουν πριν κλείσουν τα 35 τους έτη. Και σύμφωνα με τη UNICEF
ένα μεγάλο ποσοστό των ορφανών που μένουν πίσω είναι κάτω των 5 ετών.

Στη Μοζαμβίκη οι αρχές εκτιμούν ότι μέσα στα επόμενα 5 χρόνια θα μείνουν
ορφανά λόγω του AIDS ένα εκατομμύριο παιδιά ­ από 250.000 που είναι σήμερα.
Σύμφωνα με τον ΟΗΕ 700 κάτοικοι προσβάλλονται από τον ιό κάθε ημέρα. «Μέσα στα
επόμενα οκτώ χρόνια», αναφέρει χαρακτηριστικά η Μαρία Ταλαρίκο, υπεύθυνη του
ΟΗΕ για τη Μοζαμβίκη, «θα χάσουν τη μάχη με το AIDS ένα εκατομμύριο άτομα.
Αυτό σημαίνει ότι το εργατικό δυναμικό θα μειωθεί και τα παιδιά θα υποχρεωθούν
να εργαστούν από πολύ νεαρή ηλικία».

Ναϊρόμπι, Κένυα. Δύο από τα 200.000 παιδιά της χώρας που έχουν μείνει ορφανά λόγω του AIDS παίζουν με τα παιχνίδια τους σε ορφανοτροφείο του Ναϊρόμπι

Η κατάσταση που περιγράφει η Μαρία Ταλαρίκο είναι ήδη πραγματικότητα σε πολλές
αφρικανικές χώρες. Στην Ουγκάντα, τη Ζιμπάμπουε και τη Ζάμπια, για παράδειγμα,
η παιδική ηλικία αποτελεί ήδη μία μακρινή ανάμνηση για πολλά παιδιά.

Πολλά εγκαταλείπουν το σχολείο και καταλήγουν στους δρόμους εκλιπαρώντας για
τροφή, εκθέτοντας τους εαυτούς τους στην κακοποίηση και τη σεξουαλική
εκμετάλλευση και αυξάνοντας, ως εκ τούτου, τις πιθανότητες να προσβληθούν και
τα ίδια από AIDS. Παρόλο που ο θεσμός της εκτεταμένης οικογένειας βοηθά στην
αντιμετώπιση του προβλήματος, το εύρος του, σε συνδυασμό με τη φτώχεια,
αποδυναμώνει αυτό το δίχτυ ασφαλείας. Τόσο ο ΟΗΕ όσο και η UNICEF κρούουν
πλέον τον κώδωνα του κινδύνου.

Η βοήθεια για τα ορφανά, υποστηρίζουν, πρέπει να εστιάζεται στη στήριξη των
οικογενειών και όχι τόσο στη δημιουργία ιδρυμάτων.

Ειδάλλως, η επόμενη γενιά των παιδιών σε πολλές χώρες της Αφρικής νοτίως της
Σαχάρας θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα πραγματικά ζοφερό μέλλον.