Η χώρα της σπατάλης

Κοντεύω να κλείσω δύο χρόνια στην Αμερική, αλλά ακόμη και σήμερα δεν μπορώ
με τίποτε να συνηθίσω την αλόγιστη σπατάλη αυτής της χώρας. Σπατάλη που
φαίνεται κυρίως στις καταναλωτικές συνήθειες του μέσου Αμερικανού, ο οποίος
επιζητεί, πάνω απ’ όλα, την ποσότητα.

Παραδείγματα αμέτρητα: από τα εστιατόρια που σερβίρουν τεράστιες μερίδες
φαγητού, το περισσότερο από το οποίο καταλήγει στα σκουπίδια, από τα
αμερικανικά αυτοκίνητα των 5.000 κυβικών και των τριών τόνων που συνεχίζουν να
κάνουν ρεκόρ πωλήσεων παρά το ότι «καίνε» όσο ένα… άρμα μάχης, από τη
συνδρομητική τηλεόραση που ­ στην περιοχή μου τουλάχιστον ­ έχει 72 κανάλια με
παλιές κυρίως σειρές (Ντάλλας, Δυναστεία κ.λπ.) συμπεριλαμβανομένων δύο με
κινούμενα σχέδια τα οποία εκπέμπουν 24 ώρες το 24ωρο!

Το πιο περίεργο, όμως, είναι ότι το ίδιο το κράτος ενθαρρύνει αυτήν τη
σπατάλη. Ας πούμε, αυτό που στην Ελλάδα ονομάζουμε «νυχτερινό τιμολόγιο» ­
χαμηλότερη δηλαδή τιμή για την κατανάλωση ρεύματος κατά τη διάρκεια της νύχτας
­ δεν υπάρχει στην Αμερική. Βλέπετε, το ρεύμα είναι τόσο φθηνό σε σχέση με τον
μέσο μισθό, ώστε πολύ λίγοι είναι αυτοί που ενδιαφέρονται να κάνουν οικονομία.
Έτσι, οι θερμοσίφωνες ζεσταίνουν νερό συνεχώς και οι συσκευές θέρμανσης ­ αιρ
κοντίσιον είναι τις περισσότερες ώρες της ημέρας αναμμένες μαζί με τους
ηλεκτρονικούς υπολογιστές και όλα τα φώτα του σπιτιού!

Τις προάλλες, έβλεπα στην τηλεόραση έναν ειδικό σε θέματα «ορθολογικής
αξιοποίησης φυσικών πόρων», ο οποίος έλεγε ότι κάθε χρόνο στην Αμερική 4 έως 5
πυρηνικοί σταθμοί δουλεύουν αποκλειστικά και μόνο για να δίνουν ρεύμα σε
μηχανήματα τα οποία, αν και δεν χρησιμοποιούνται, είναι αναμμένα. Σπατάλη που
υπολογίζεται ότι μπορεί να φτάνει τα 500 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο!

Έτσι, η Αμερική, με το 5% του πληθυσμού της Γης, καταναλώνει το 25% της
παγκόσμιας παραγωγής ενέργειας κάθε χρόνο. Σύμφωνα με τις τελευταίες
στατιστικές, μάλιστα, ο μέσος Αμερικανός δαπανά τη διπλάσια ενέργεια απ’ ό,τι
ο μέσος Ευρωπαίος. Σπατάλη που έχει φυσικά αντίκτυπο όχι μόνο στο περιβάλλον
της Αμερικής αλλά και ολόκληρου του πλανήτη.

Το χειρότερο: καμιά αμερικανική κυβέρνηση εάν δεν πιεστεί σοβαρά από τον
υπόλοιπο κόσμο ­ και ιδιαίτερα από την Ευρώπη και την Ιαπωνία ­ δεν φαίνεται
έτοιμη να πάρει μέτρα, που θα την φέρουν αντιμέτωπη με τα συμφέροντα της
αμερικανικής βιομηχανίας.