ΕΓΡΑΨΑΝ

(Η συγγραφέας περί πεζογράφων και ποίησης)

«Μα πώς θα μπορούσε ένας λογοτέχνης να μη διαβάζει ποίηση από τα σχολικά του
χρόνια ώς το τέλος της ζωής του; Θα έμοιαζε με άνθρωπο που, ενώ μπορεί να
βλέπει με τα δυο του μάτια, κλείνει το ένα μάτι με επίδεσμο διαρκείας. Η όρασή
του καθίσταται μ’ αυτό τον τρόπο ελλιπής. Το ίδιο και τα όσα γράφει. Ίσως
σήμερα διαβάζω λιγότερη ποίηση και περισσότερη πεζογραφία. Τι όμως διαβάζω;
Από τους κεκοιμημένους, εκείνους που άνοιξαν δρόμους στη ζωή μου, ή εκείνους
που μου παραστάθηκαν σε ώρες δύσκολες της εφηβείας, της νεότητας. Από τους
ζώντες, αυτούς που μπόρεσαν να με πείσουν για την ισόβια εμπλοκή τους στη
μηχανική της ποίησης, για τη λογοτεχνική και τη στοχαστική τους επάρκεια. Με
αγάπη πάντα παρακολουθώ τους ποιητές της γενιάς μου. Να πω ακόμη ότι διαβάζω
κυρίως Έλληνες ποιητές ή καλές μεταφράσεις ξένων για αρκετούς λόγους, που
ανάμεσά τους θεμελιώδης είναι η καλλιέργεια των ελληνικών μου, το ήθος της
μητέρας γλώσσας… »

(περιοδικό «Ποίηση»)