ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το αυτοκολλητάκι

Ξυπνάει καθημερινά στις έξι και μισή. Τον χαιρετώ και στη συνέχεια φτιάχνει
γάλα για το παιδί και καφέ για τον εαυτό του. Ετοιμάζει το μικρό και φεύγουν
παρέα: Πρώτη στάση ο παιδικός σταθμός, δεύτερη η δική του δουλειά. Το μεσημέρι
η αντίστροφη διαδρομή. Η μαμά στο σπίτι είναι κάτι σαν φάντασμα, ένα πλάσμα
για νωρίς το πρωί, αργά το βράδυ και τα Σαββατοκύριακα. Ένα πλάσμα που
προκαλεί απορίες του τύπου: «Γιατί στους άλλους έρχονται όλο μαμάδες και σε
μένα όλο ο μπαμπάς;».

Στο μεσημεριανό τραπέζι κάθονται οι δυο τους. Η μαμά είναι εκεί νοερά, μια
φωνή στο τηλέφωνο πριν κοιμηθούν.

Τα απογεύματα, χειμώνα – καλοκαίρι, είναι δικά τους. Στην πλατεία με το
ποδήλατο ή στην καφετέρια για καφέ. Ένας ανάμεσα στις μαμάδες ο μεγάλος,
μασκότ στην παρέα των μεγάλων ο μικρός. Να μην μπορεί ο ένας να χαλάσει χατίρι
στον άλλο: τρία παγωτά για το μικρό, αντάλλαγμα η ησυχία την ώρα των ειδήσεων
για τον μεγάλο.

Η δασκάλα, ο παιδίατρος, τα παιδικά πάρτι τον μπαμπά ξέρουν μαζί με το
«αυτοκολλητάκι» του. Και όσοι λένε στον μεγάλο πόσο τυχερός είναι που η
σύζυγός του δεν προλαβαίνει να καθήσει σπίτι και να τον… ελέγχει (λες και
είχε τη διάθεση), δεν ξέρουν πόσο τυχερή είναι και αυτή με τη σειρά της που
μπορεί να ζει μια τέτοια υπέροχη σχέση ανάμεσα στους δύο σημαντικότερους
ανθρώπους της ζωής της.