ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στη χώρα των κλιματιστικών

Κοιτάζω στον καθρέφτη, στο σημείο που κάνουν «Χ» οι τιράντες του λευκού
φορέματος στην πλάτη, μετά κοιτάζω και το ημερολόγιο που γράφει τέλος Ιουνίου
και με πιάνει μια νοσταλγία για τα χρόνια που στη ζωή μας ήταν πιο αισθητή η
παρουσία του καρπουζιού ως μέσου δροσιάς σε αντίθεση με την εξάρτηση από τα
κλιματιστικά μηχανήματα.

Καμία υποψία μαυρίσματος.

Ως συνεπής τρόφιμος στη χώρα των κλιματιστικών όμως, απολαμβάνω τον εθισμό
στην ανθυγιεινή δροσιά τους και βολεύομαι επικίνδυνα στην καρέκλα του
γραφείου. Ο αέρας ανακυκλώνεται μηχανικά όπως και η ψευδαίσθηση ενός
καλοκαιριού που περνάει ημερολογιακά με μικρά αληθινά στιγμιότυπα τα
Σαββατοκύριακα και το δεκαπενθήμερο των διακοπών. Τα βράδια στα μπαράκια και
τα ρεστοράν οι πιο μαυρισμένες παρουσίες είναι προϊόν σολάριουμ και όχι
φυσικής αντίδρασης της μελανίνης, ενώ όλοι οι δείκτες των αντηλιακών
συνωμοτούν πειστικά για να εκτεθούμε με μέτρο και όσο το δυνατόν λιγότερο στις
φυσικές κλιματολογικές συνθήκες.

Μα είναι καλοκαίρι αυτό;

Η Νικολέτα που βλέπει τι γράφω συμφωνεί με μια μικρή ένσταση: χθες το βράδυ
που η Αθήνα πνίγηκε στην άπνοια δεν έκλεισε μάτι. Ευτυχώς δεν λέει «να είχαμε
ένα κλιματιστικό», αλλά «ένας ανεμιστήρας χρειαζόταν»!

Στη χώρα των κλιματιστικών οι άνθρωποι είναι λευκοί και εργατικοί. Κάνουν
διάλειμμα στο γραφείο, χαζεύοντας στο Ίντερνετ, και φοβούνται τη ζέστη σαν τον
χειρότερο εχθρό τους.

Αισθάνονται προνομιούχοι σαν χρυσόψαρα στη γυάλα που έχουν εξασφαλίσει διά
παντός τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος. Και βιώνουν το καλοκαίρι των
δεκαπέντε ημερών, το οποίο όμως ονειρεύονται τις υπόλοιπες 350 ημέρες του
έτους μέσα από τις σελίδες των περιοδικών με τα γαλάζια αφιερώματα.